Waarom frommelen katten zichzelf toch altijd in te kleine dozen?
Vorige week met mam, Joris, Laura en Rif naar de Efteling geweest. De avond ervoor was Rif me al aan het voorbereiden op de must-have-done van de dag: een bezoek aan het Spookslot. Op de vraag of dat niet veel te eng was voor zo’n klein kereltje ontkende iedereen in alle toonaarden… Rif het hardst. Spoken, skeletten, draken en slangen zijn leuk… dat u het weet, peettante!
Het is een typhusend fietsen… (tot de grens met Nesselande) maar dan heb je ook wat: een toffe gekraakte boerderij met eigen groenten, fruit en een vrolijke beestenboel. Afgelopen maandag was ik er met collega’s Edwin en Leo op bezoek.
Edwin deed verslag en ik mocht de plaatjes schieten, met de nieuwe fractiecamera… Om vele redenen heel handig, maar ik had liever m’n eigen bakbeest meegenomen… enfin, zie hieronder.
Recycling van al het oude spul dat bij de kraak is gevonden
Volgens mij het beest met de meest zachte neus ter wereld. Hij liet ‘em in ieder geval uitgebreid kriebelen
Totaal misplaatst natuurlijk, bovenstaande titel. ‘Time for umbrella’s’ zou beter zijn…
MAAR… sinds dinsdag heb ik na vijftien jaar m’n brilletje weer verruild voor contactlenzen. Zachte dit keer. Oh, wat fijn: geen slecht zicht meer bij fietsen door de regen, niet tien minuten blindheid als je een warme ruimte instapt (zoals daar is, de kroeg), geen afzakkende bril als je danst op een tof bandje… Liesken blij!
Deze foto’s zijn ook voor de cynici die denken dat ik nog maanden scheel kijk met lezen in… dat valt dus mee (of tegen ;-)
Het was even prutsen, zachte lenzen uit je oog wurmen, maar nu heb ik het geintje wel door, al slurpt m’n rechteroog dat ding wel heel erg hecht en liefdevol om zich heen. Enfin, tijd om m’n collectie zonnebrillen uit de kast te plukken en opnieuw te proberen.
Dit weekend waren de Rotterdamse Wereldhavendagen en op zaterdag is ‘t traditioneel vuurwerk. Nooit eerder door mij gefotografeerd, dus dat moest ik eens proberen… niet gek voor een amateur zonder statief… maar volgend jaar toch maar wel eentje mee.
Hieronder de rest.
Afgelopen dinsdag ging ik naar de opening van de tentoonstelling ‘Grensgevallen’ van fotojournalist Piet den Blanken. Een selectie van tientallen foto’s toont ons migranten die het laatst van hun leven opgeven om elders op de wereld maar een beetje meer geluk te vinden dan thuis: meestal met teleurstellend resultaat, overigens. Hoeveel mensen overleven het tenslotte als ze met een brak houten bootje vanuit Marokko Spanje proberen te bereiken? En hoe fijn is het dan om – als het lukt – als illegaal te moeten leven?
En voor wie is het gunstig… de race naar het putje? Roemenen werken in Nederland omdat ze hier beter verdienen dan thuis, ook als ze onder het minimumloon werken. Dus werken ‘thuis’ Vietnamezen, omdat Roemenen weer beter betalen dan Vietnamezen. Wie doet het werk in Vietnam, dan, is de vraag, en tegen welk salaris?
Overigens gaat dat riedeltje van hierboven ook op voor Polen en Wit-Russen. Polen werken hier, Wit-Russen in Polen en in Wit-Rusland is geen verpleegster of bouwvakker meer te vinden. En nog even of de Nederlandse werkloze wordt gevraagd ook maar lagere looneisen te stellen… dan komt ‘ie tenslotte zo aan de bak!
Deze race naar het putje van de arbeidsvoorwaarden is dus voor maar een groep gunstig: de heren en dames directie van multinationals en grote bedrijven. Oh, en voor mensensmokkelaars natuurlijk.
De Europese Unie zou een rol kunnen vervullen in het verbeteren van de positie van vluchtelingen, al dan niet legale arbeidsmigranten en het terugdringen van de armoede in de rest van de wereld. Onze SP-Europarlementariër Dennis de Jong hield er bij de opening van de tentoonstelling een warm pleidooi voor.
Voorafgaand aan de tentoonstelling was er alle tijd om het Europarlement van binnen en van buiten te bewonderen. Ook indrukwekkend, zij het van geheel andere orde. Hierboven een van de gruwelen van het ‘fort Europa’, hieronder de schoonheid.
Afgelopen maandag openden de bobo’s ‘mijn’ metrostation Blijdorp, vandaag was het aan de omwonenden. Voor de braderie en de bluesband had ik minder interesse, maar des te meer voor de techniek er achter en architect Maarten Struijs, die het station ontworpen had.
Vorig weekend kwam Rif logeren, een nachtje, maar wel een heel eind van huis. En omdat ‘ie ‘s nachts in acuut geval van heimwee niet naar huis te brengen was, kwam oma mee. Net zo gezellig ook.
‘s Zaterdags naar de speeltuin in het Vroesenpark, ‘s zondags naar Blijdorp.
Er zijn veel dingen in ‘t leven om te temmen…. gitaren, auto’s, kinderen (ha ha, geintje, net als huiskatten), gaspitten met pannen, paparassen, instanties… belangrijkst om op dit moment is het in ‘t gareel houden van m’n basgitaar. En sinds m’n nieuwe versterker valt dat niet mee, want nu hoor ik heel goed hoe slecht ik nog speel…
… nestas gebakkun… Ik dacht dat inmiddels iedereen op Facebook zat en niemand meer blogde… maar da’s dus niet zo. Ik heb een paar trouwe followers die me erop attendeerden dat het sinds mei opvallend stil hier was. Tja, met twee verkiezingscampagnes blijft er weinig tijd over, zeg maar… enfin, ik zal het inhalen.
In de binnentuin van het stadhuis staat het Jodenmonument. Het staat op de plaats waar Joodse Rotterdammers zich moesten melden voor transport indertijd. Nu proberen twee duiven daar een nest te bouwen… geen enkele rekening houdend met het feit dat
1) het beeld te glad is: het nest dondert steeds naar beneden, maar ze houden vol
2) de Roteb niet houdt van duiven: ze vergassen ze als er overlast is en reken maar dat het stadhuisvolk het onderpoepen van een monument als overlast beschouwt… het nest is dus ook al weer even weg.
