Afgelopen maandag openden de bobo’s ‘mijn’ metrostation Blijdorp, vandaag was het aan de omwonenden. Voor de braderie en de bluesband had ik minder interesse, maar des te meer voor de techniek er achter en architect Maarten Struijs, die het station ontworpen had.
Vorig weekend kwam Rif logeren, een nachtje, maar wel een heel eind van huis. En omdat ‘ie ‘s nachts in acuut geval van heimwee niet naar huis te brengen was, kwam oma mee. Net zo gezellig ook.
‘s Zaterdags naar de speeltuin in het Vroesenpark, ‘s zondags naar Blijdorp.
Er zijn veel dingen in ‘t leven om te temmen…. gitaren, auto’s, kinderen (ha ha, geintje, net als huiskatten), gaspitten met pannen, paparassen, instanties… belangrijkst om op dit moment is het in ‘t gareel houden van m’n basgitaar. En sinds m’n nieuwe versterker valt dat niet mee, want nu hoor ik heel goed hoe slecht ik nog speel…
… nestas gebakkun… Ik dacht dat inmiddels iedereen op Facebook zat en niemand meer blogde… maar da’s dus niet zo. Ik heb een paar trouwe followers die me erop attendeerden dat het sinds mei opvallend stil hier was. Tja, met twee verkiezingscampagnes blijft er weinig tijd over, zeg maar… enfin, ik zal het inhalen.
In de binnentuin van het stadhuis staat het Jodenmonument. Het staat op de plaats waar Joodse Rotterdammers zich moesten melden voor transport indertijd. Nu proberen twee duiven daar een nest te bouwen… geen enkele rekening houdend met het feit dat
1) het beeld te glad is: het nest dondert steeds naar beneden, maar ze houden vol
2) de Roteb niet houdt van duiven: ze vergassen ze als er overlast is en reken maar dat het stadhuisvolk het onderpoepen van een monument als overlast beschouwt… het nest is dus ook al weer even weg.
Bas wandelt van Zoetermeer naar Turkije en een paar weken geleden was ‘ie in Hongarije… en dus zocht ik ‘em op en reisden we een weekje samen, vooral in Budapest.
Alleen de UITSPRAAK van het Hongaars kostte al twee dagen om onder de knie te krijgen… laat staan spreken ;-)
Gisteren Facebookte ik dat ik met Leo de havenstakers ging ondersteunen. Vandaag blijkt uit de krant dat Liesken niet loog. Quod erat demonstrandum.
Hoewel… zo’n goeie krant is het niet, dat ADRD… misschien ben ik dit niet en sta ik dus niet tussen groene marsmannetjes ;-)
Evengoed, de mannen (en de enkele vrouw) van Solidaire Haven hebben gelijk: het is asociaal om oude havenwerkers aan de kant te schuiven en te vervangen door goedkope jongeren op pulpcontracten. Morgenavond worden nieuwe actieplannen besproken… hetgeen op demonstraties uit moet lopen.
Kees van den Tol ‘verklaart en belooft’
Gisteren zat ik op de publieke tribune bij de deelraadsvergadering in charlois. Niet dat mijn hobby het bijwonen van deelraadsvergaderingen is, maar vriend Bert zou inspreken over de kaalslag in het groen, evenals goeie kennis Isolde van Overbeek. Tot slot zou kameraad Kees van den Tol geïnstalleerd worden als burgerraadslid, dus reden genoeg om de sloot over af te dalen naar het donkere Zuiden.
Iedereen is welkom!
Zo midden in de campagne voor de raadsverkiezingen, zo ergens tussen ‘de hort op met ons horeca-viltje’ en het ‘tikken van het zoveelste stukje/bewerken van de zoveelste foto voor de site’ was ik op het feestje van collega Edwin, die in z’n vrije tijd poetry-slammer is. De happening heette ‘Gelul uit de ruimte’ en ik kon me nauwelijks een voorstelling maken of het leuk zou zijn of niet… het WERD leuk. Met video en poezie (live en op beeld) en DJ’s en bijzonder dansbare muziek.
Vorig weekend pas de tijd om de foto’s echt uit te zoeken en te bewerken… nu nog zien hoe ze bij revolutie.tv gaan komen. Maar hieronder vast een sfeerimpressie. Op de foto hierboven is het decor van Polly Oskam te zien.
‘Typefoutje Boom,’ zal menigeen roepen. Dat moet natuurlijk zijn ‘mooie bloemen’. Niets van dat alles. Deze hyacinten hebben zichzelf met hun zware, zoete, lucht in slaap tegen muur en typemachine bedwelmd.