Ik ga jullie niet vervelen met foto’s van huilende mensen bij het uitzwaaien op Schiphol. De bedoeling is namelijk dat we gewoon op een dag terugkeren en de wereld kan best een tijdje zonder mij.

Nou, een grappig verhaaltje dan voordat we erin knallen met foto’s van Havana. Voor alle ongeduldige mensen van Nederland: Vlieg naar Havana en beland gezellig in de rij voor de immigratiedienst. Nurks bekijken ze je papieren, zwengelen een computer aan en rammen met veel kabaal de nodige stempels her en der (maar niet in je paspoort, waar je ze wil hebben). Dan verwaardigen ze zich weer je aan te kijken en begint het vergelijken van je foto met je hoofd these days. En dan nog een keer nadat ik m’n bril heb afgezet. En nadat je in je beste Spaans hebt uitgelegd dat je niet in een hotel verblijft maar in een casa particulares, staart men je net lang genoeg aan om je te doen denken dat ze je per kerende vlucht de toegang tot het land gaan ontzeggen… maar dan klinkt een zoemertje, krijg je met een verveeld handgewapper je papieren terug en kan de reis echt beginnen.

Taxi’s regel je niet zelf. Die worden voor je geregeld door eenmanstouroperators.

Is dit dat geweldige appartement dat ik per mail had geregeld? Nou ja, in ieder geval niet opgesloten in een luxe hotel, maar in een modale wijk. Bovendien zijn Nayda en Arquimedes, de normale bewoners, bijzonder vriendelijk. En omdat er geen ontbijt of iets dergelijks bij inzit, kunnen we voor een paar dagen doen of we hier wonen. Hieronder de omgeving en een impressie van het hypermoderne interieur.

De steeg naast het huis. Als je uit de deur kijkt, kijk je pal tegen de blinde muur links. Als je uit het raam kijkt aan de achterkant van het appartement, heb je gewoon hetzelfde uitzicht: luiken dicht dus maar… deur blijft wel open, want dat doet iedereen hier. Is bijvoorbeeld handig voor de man die de rekening voor het gas komt brengen. Wel 1,42 Cubaanse peso per maand… zo’n 6 eurocent! Daar kan onze Eneco nog wat van leren!

Het gasfornuis gebruiken is een truc op zich. We vertrouwden alleen de linker voorpit.
Poging 1: gas opendraaien en verschrikt weer dicht vanwege de meur die eruit komt. Het lijkt op de uitlaatgassen hier. Ramen en deuren open en even wachten.
Poging 2: gas opendraaien, aansteker erbij en je wenkbrauwen laten afschroeien door een steekvlam. Snel de pit weer uitgedraaid.
Poging 3: Knop 0,1 mm opendraaien en de aansteker erbij. Gevolg is beschaafd vlammetje waarop we wel een pan water durven zetten.

This entry was posted on Saturday, March 10th, 2007 at 22:39 and is filed under Cuba, reizen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.