De meeste auto’s in Cuba zijn oud. Heel oud. Bij ons zouden ze de keuring niet doorkomen. Maar als je even niet let op de brandstofdampen, is het soms ook heel mooi om naar te kijken.
Een Cubaan die ik sprak veronderstelde dat het in Nederland wel heel schoon zou zijn… want wij hebben schone auto’s. Ik heb ‘em uit de droom geholpen. Wij hebben weliswaar schonere auto’s, maar ook zo’n honderd keer zoveel. Dus echt schoon is het bij ons toch helaas niet.

In deze post het moois dat ik ben tegengekomen.
Kijk trouwens bij deze foto even op de achtergrond: ‘Pernis ligt ook hier midden in de stad.

Trouwende stellen maken hier evenveel herrie als een aantal Turken die hier in Nederland – althansm, hier in Rotterdam – gaan trouwen.

Jaaah, mijn favoriete bus. Een omgebouwd legervoertuig-iets en bij lange na niet groot genoeg om iedereen te vervoeren, getuige de handen en hoofden die soms naar buiten hangen. Heb ze alleen in Havana gezien, overigens.

In een boel steden kan je net zo goed met paard en wagen rijden. Voor de nacht hebben ze vaak een bakje brandende kolen onder de wagen hangen. Niet voor de warmte, maar als achterlicht.

Gelukkig! We kunnen hier ook 0900-9292 bellen voor als we vragen hebben over het OV hier… pak van ons hart. Want richting Spijkenisse kunnen we hier vast niet.

Lokale bussen hebben we hier niet geprobeerd. Omdat we vanwege de opschriften niet wisten waar ze heengingen (Spijkenisse ligt echt niet op Cuba) of omdat de hoeveelheid armen uit het voertuig ons de lust ontnam onszelf erbij te proppen.
Interlokale bussen zijn wel heel okee. Meestal is het reserveren geen probleem. Meestal, maar niet in Holguin. En we wilden ECHT die bus terugnemen naar Havana, om op tijd terug te zijn voor het vliegtuig. Dus dan koop je, voordat je doorreist naar Gibara, een kaartje. Maar dat kan , in tegenstelling tot andere steden, niet. Je kan een inschrijving doen, maar niet betalen…. Okee, we nemen een optie en besluiten, terug in Holguin, te gaan betalen… maar nee, kom maar terug een uur voordat de bus vertrekt (21.00 uur). Okee, bagage achtergelaten en de stad in. Om 20.00 uur weer terug. Loket dicht. Dan komt er een mannetje en dat gaat eerst z’n geld tellen. De biljetten van 1 peso eerst… dit gaat nog een uur duren. Intussen blijken rekenmachine en kassa ook niet te werken. Om half negen ben ik eindelijk – alles functioneert, zeg maar – de tweede die aan de beurt is. Als ik vertel dat ik onze optie wil verzilveren door te betalen, gaat de man achter het loket ineens iemand anders helpen. Dan ontplof ik. (Mensen die me kennen weten dat ik kan ontploffen, en hoe, maar ik hou me al drie weken bijzonder goed, maar dit is de limit.) Hij is een hijo de puta die z’n werk moet doen: te weten mij een kaartje geven in ruil voor mucho dinero. Bovendien wachten mensen uit Havana ons op met een auto. Hoe durf je hen voor niets te laten rijden: Oye, es tan caro, el benzin! Te lo sabes. Dat weet je. Dus, ons kaartje en wel nu! En, ik ga betalen, en wel nu!
De man kijkt mij drie seconden verbluft aan en geeft me dan twee kaartjes.

En ik vind het zo klote om zo onbeschoft tegen mensen te moeten doen. Maar goed, de broodnodige rit is geregeld.

Graag in de comments: was ik nu echt te bot? We dreigden onze rit mis te lopen. Maar ik voelde me echt een onmens tegen de domme kaartverkoper. Maar het is ook onbeschoft om midden in een gesprek ineens iemand anders te gaan helpen.

This entry was posted on Saturday, March 24th, 2007 at 1:04 and is filed under Cuba, reizen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.