‘Jee, ligt dat ding hier,’ roep ik tegen vriendin Linda als we een een ANWB-bord met ‘Eemnes’ zien. Altijd gedacht dat die polder bij Utrecht lag. ‘Ja, van dat lied van Hans Dorrestijn.’ ‘De wereld is de schepping van de duivel, van Mephistoles. Het bewijs van deze stelling is de polder van Eemnes…’ zingen we nu alletwee. De rest wisten we niet meer, maar Google is geduldig. Hieronder de volledige tekst.
De wereld is een schepping van de duivel, van Mephistoles
Het bewijs voor deze stelling is de polder van Eemnes
Een wandelaar is van nature hier een ledigganger
Hier raak je niet per ongeluk verdwaald: je doet het expres
De tijd staat stil. De kilometers zijn er langer
Maar toch loopt alles op zijn eind in de polder van Eemnes
De temperatuur onwezenlijk: nul graden Fahrenheit
Groot is de leegte. In deze verlatenheid
Hoop je iemand te ontmoeten met een revolver of stilettomes
Die hardhandig je verblijf bekort in de polder van Eemnes
De atmosfeer bedompt en onheilszwanger
Nooit zal dit gebied bezongen worden door een dichter of een dichteres
Daar fietst een vrouw die het postuur heeft van een klerenhanger
Schoonheid is ondenkbaar in de polder van Eemnes
De polder van Eemnes. God werd zo moedeloos bij het idee
Dat hij de hele Schepping aan de duivel overdee
Dit verklaart de rampspoed. De aarde is een etterend abces
Maar dat is allemaal begonnen bij de polder van Eemnes
Met muziek eronder en gezongen met de ietwat treurige stem van Dorrestijn klinkt het allemaal nog beter. En z’n nieuwverschenen vogelgids lijkt me ook een aanrader.
Binnenkort naar Omsk en dan Drs P. zingen..?
‘Schoonheid is ondenkbaar in de polder van Eemnes’
Dit is pure poëzie! Ik moet er beslist eens gaan kijken, ik hou wel van desolaat.