Santa Clara is een lief klein stadje op een paar uur reizen van Havana. Wat een rust, na de chaos van Havana. Als we ‘s avonds aankomen op het busstation, worden we besprongen door casaverhuurders. Met paard en wagen worden we naar het huis van Majan en haar dochter gebracht. Magan is er trots op partij-militante te zijn. Haar vader leeft nog en heeft meegevochten in de revolutie. Als we vertellen dat we voor de SP werken en dat we wel eens willen zien hoe socialisme in de praktijk werkt, komt ze breed lachend met een cadeautje: het 3-pesobiljet wordt gesierd door Ché.

Ook haar dochter en kleindochter zijn politiek actief. Waar dat precies uit bestaat is me – m’n Spaans is ook weer niet zo geweldig – helaas niet helemaal duidelijk. Wellicht het organiseren van bovenstaande tochten?

Read the rest of this entry »

Terwijl ik deze berichtjes in orde zit te maken en broedt op leuke bijschriften, merk ik dat ik een nog veel strengere selectie uit de foto’s aan het maken ben. Vooral omdat de computer er traag van wordt en WordPress (waarmee deze blog wordt gemaakt) het behaagt foto’s niet zo te plaatsen of er mooi tekst omheen te laten lopen, zoals het MIJ behaagt. Kortom, wie meer foto’s wil zien of  gewoon gezellig wil bijkletsen… mail ffies en kom langs.

Inmiddels zijn wel alle foto’s te bekijken, maar dan onbewerkt.  http://gallery.vrijwazig.org

Overigens, na deze post verlaten we Havana voor een week of twee en reizen door. Om te beginnen naar Santa Clara.

…opdat je computer en Bas’ server niet meteen vastlopen bij het opvragen van een bericht met tachtig foto’s…

De Malecon (betekent niet meer dan boulevard) is een van de druk bezochte plaatsen van Havana. Maar de golven slaan dan ook spectaculair tegen de kademuur omhoog. Het is een reden dat de huizen die er rechtstreeks op uitkijken zo haveloos zijn: het zout is funest. Je weet dat je kleddernat kan worden en toch is de verleiding haast niet te weerstaan veel te dicht bij de rand te gaan staan. Later nog een filmpje. Kan je live zien hoe heftig het water omhoog slaat.

Je moet erheen om iets van het land te snappen. En je vraagt je vertwijfeld af wie je het mes geeft om door de dikke lagen propagnanda heen te snijden. Maar goed, geen revolutie zonder propaganda… al zou het mooi zijn als de propaganda langzaam zou kunnen overgaan in ‘echte’ informatie aan het volk.

Read the rest of this entry »

Havana is mooi en lelijk tegelijk. Cuba is mooi en lelijk tegelijk. Mooi vanwege de vergane coloniale glorie. De huizen zullen ooit in kitsche kleuren zijn geschilderd, maar tijd en zoute zeewind hebben de tinten aangenaam verzacht. Jammer dan dat pal achter het gerestaureerde Havana vieja de huizen loshangende bedrading en lekke daken hebben terwijl ze onderdak bieden aan veel te grote families. De oude auto’s zijn fantastisch als ze niet zulke afschuwelijk stinkende wolken op kindermondjeshoogte zouden uitbraken. De mensen zijn over het algemeen heel vriendelijk als de economische crisis ze niet dwong ook praatjes aan te knopen om je wat te verkopen of een gunst te vragen. Mooi vind ik ook dat alles wordt gerecycled, tot aan wegwerpaanstekers aan toe. Maar mensen, geneigd tot gemakzucht, doen dat vooral als de omstandigheden hen daartoe dwingen, vrees ik… Echt mooi vind ik dat je op onverwachte hoekjes en pleintjes ineens openbare kunst tegenkomt. Niet alleen in Havana, in alle stadjes die we bezochten. Gevrijwaard van graffity of vernieling… kom daar hier eens om. En het is een mooi tegenwicht tegen alle staatspropaganda die je ook op elke straathoek tegenkomt.

Read the rest of this entry »

Ik ga jullie niet vervelen met foto’s van huilende mensen bij het uitzwaaien op Schiphol. De bedoeling is namelijk dat we gewoon op een dag terugkeren en de wereld kan best een tijdje zonder mij.

Nou, een grappig verhaaltje dan voordat we erin knallen met foto’s van Havana. Voor alle ongeduldige mensen van Nederland: Vlieg naar Havana en beland gezellig in de rij voor de immigratiedienst. Nurks bekijken ze je papieren, zwengelen een computer aan en rammen met veel kabaal de nodige stempels her en der (maar niet in je paspoort, waar je ze wil hebben). Dan verwaardigen ze zich weer je aan te kijken en begint het vergelijken van je foto met je hoofd these days. En dan nog een keer nadat ik m’n bril heb afgezet. En nadat je in je beste Spaans hebt uitgelegd dat je niet in een hotel verblijft maar in een casa particulares, staart men je net lang genoeg aan om je te doen denken dat ze je per kerende vlucht de toegang tot het land gaan ontzeggen… maar dan klinkt een zoemertje, krijg je met een verveeld handgewapper je papieren terug en kan de reis echt beginnen.
Read the rest of this entry »