Veel mensen houden van lieflijke beekjes die kronkelen tussen bossen en weilanden. Daar hou ik ook van, maar ik waardeer ook zeer het mechanische van onze broodnodige industrie.

Ik kan oprecht gelukkig worden als ik ’s avonds langs Pernis, de industrie bij Doel in België of DSM in Limburg rij. Hier wordt geproduceerd voor mijn welvaart, hier werken mensen op tijdstippen dat ik vrij ben. En als dank word ik getracteerd op lichtjes waarbij een kerstboom zich nederig zou terugtrekken.

Een beeld als hierboven krijg je als je een foto maakt terwijl je in de auto langs Pernis sjeest.  Alsof iemand een paar pennetjes heeft uitgeprobeerd op een stukje papier met het maken van een paar doelloze krabbeltjes.

Niet meer althans, door ‘em op deze manier te fotograferen. Door bizar in te zoemen blijft over ‘lijnenspel met vogelstaart’.

Je loopt langs een bouwput met een hek eromheen. Het hek is nogal hoog en wil je er dus echt van weerhouden dat je de bouwput betreedt. Toch meent men binnen het hek nog een bord te willen plaatsen.

En ik moet dan lachen. Omdat het hek hoog genoeg is om er niet overheen te willen. Bovendien is het de bouwput van een nieuwe ondergrondse garage, en dat vind ik in principe goed. Tel dit op bij het feit dat ik weinig weet van ondergrondse bouwconstructies en het alleen maar goed vind dat al dat blik onzichtbaar wordt opgeborgen en ik heb alle reden om het bouwproces niet te willen storen door over het hek te klimmen.

Maar doe ik dat wel, dan moet ik oppassen voor paalgaten? Wat zijn dat? Moet ik – ik had net besloten het met water gevulde terrein zwemmend over te steken – niet onderweg proberen te gaan staan omdat dan m’n voet in zo’n gat kan raken waardoor ik kopje onder ga? Maar het was toch al helemaal niet de bedoeling dat ik hier kwam, rennend, strompelend, wandelend, passerend, vliegend, zwemmend of anderszins?

Nu, een dik jaar later, heeft dit bord een ander betekenis. Want die ondergrondse parkeergarage blijkt een fiasco van een paar miljoen en het Sophia heeft last van de bouw.

In die paalgaten verdwijnt dus het belastingeld en het laatste restje vertrouwen van de burger in de politiek. Echt veel erger dan wanneer ik (menig zwemdiploma) erin dreig te verzuipen!

Ik dacht slim te doen. Dat moet je niet doen als je maar 88 procent van de materie kent en niet 100. Ik dacht, laat ik van m’n .avi-filmpjes meteen maar Flashmovies maken, eer ik ze upload naar Youtube. Dat ging mis.

Maar nu heb ik het volgens mij eindelijk onder de knie u op filmische wijze bericht te doen.

Hier een filmpje van het overslaande water op de Malecon in Havana.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=blSJzUq7rQ0[/youtube]

Zelfs het embedden op deze blog is uiteindelijk gelukt. Want de code die je op de site van Youtube daarover vindt, wordt er door WordPress zonder pardon uitgeknikkerd… Nee, Wordpress houdt van nog simplistischer code als [youtube] en [/youtube]. Daar komt een normaal mens toch niet op? Maar goed, het werkt wel.

… en Vosken komt naar Nederland!

Vosje is een van m’n beste vriendinnen en alleen daarom is best klote dat ze eerst in Parijs ging wonen bij haar lief en vervolgens diezelfde lief mee op sleeptouw nam naar Dublin (okay, voor de azijnzeikers, naar Bray, een voorstadje.)

 Vosje heette zolang ik me herinner Vosje maar dat veranderde in Vosken vanaf het moment dat Hans Teeuwen ‘Kiekerjan’ ten tonele voerde

Maar ze doet daar veel leuks en moois en goeds. Zwerf maar ffies over haar blog.

Tot m’n schande kwam ik tot de ontdekking dat ik niet eens een fatsoenlijk portret van haar had, zoals van de andere personen die ik hier voorstel. Dat gaan we sowieso goedmaken!

Hier bladert ze door haar ‘eigen’ Roodkoper. Toen waren we nog collega’s. Zij de eindredactie, ik vormgeving en opmaak. Een goede combi. Zij zei tegen de schrijvers dat het niet netjes zou zijn me NOG meer te laten overwerken om het blad te maken (’Hier met je tekst, en wel op tijd!’) En wij daar dan samen weer over lachen, hoewel het blaadje altijd na vijven kwam.

Kijk, wij beseffen samen heel terdegen dat ons enig recht… nou ja, vul maar aan. Toevallig kunnen we (ook) heel goed koken en doen dat graag samen. Hier zijn we vijfhonderd Griekse (bij)gerechten voor een groep vrienden aan het voorbereiden. Vosje is hier bezig met knoflookteen nummer 45… bijna op de helft!

Is dat geen mosterd na de maaltijd, een onderzoek naar hoe wij als Nederland deze oorlog zijn ingestapt (al noem ik het liever ‘ingerommeld’)? Nee, alleen voor de duizende (burger)slachtoffers die er in Irak vielen.
Maar laten we van zo’n onderzoek leren, en een volgend keer voorzichtiger en zorgvuldiger zijn bij het steunen van een oorlog waar dan ook ter wereld.

Een onderzoek is zelfs actueel, omdat het zeker niet uitgesloten is dat de Navo en de Verenigde Staten broeden op een oorlog tegen een land als Iran. Over wat ik van het regime in Iran vind, blog ik wellicht een andere keer, maar om nu direct aan een militaire inval – al dan niet met steun van Nederland, al dan niet gebaseerd op voldoende informatie – te denken, is veel te kortzichtig.
Teken ook en zegt het voort!

Oh, voor je meteen wegklikt om te tekenen, kijk even wat langer naar het logo. Ik vind het ontzettend mooi en doeltreffend.

Ook hier in Ierland zouden ze mooie shots voor ‘Lord of the Rings’ hebben kunnen schieten. De plaatsnamen, de kaalheid, de mist, de eenzaamheid, de melancholie…

Maar goed, dat is niet gebeurd, de film is in Nieuw-Zeeland geschoten. Staat ook nog op m’n verlanglijst om eens te bezoeken. En als ik het eindresultaat van de film(s) bekijk was het landschap van onze tegenvoeters geen slechte keus.

Maar goed, ik werd op deze plaats uit een bus gedonderd en moest toch ook aan de film denken. Maar ook aan het monster van Loch Ness. (Omdat ik Schotland nog nooit heb bezocht gooi ik de landen nog gevoelsmatig op mijn gevoelsmatige hoop ‘Celtisch, Brits, donker, mistig, druilerig’)

Zie je in het water op 3/4de van rechts dat iets donkerdere golfje… ik wed dat het een staart is van het een of ander. Read the rest of this entry »

Filpjes Cuba geupload naar de server van liesken.nl en youtube.com. Dan MOET het toch lukken om vanaf hier te linken. Hoe e.e.a. moet vanaf m’n eigen site weet ik nog niet. Via Youtube dan maar, waarom ook niet. Ik heb er zelf al zoveel leuks op teruggevonden: allah, ik gun de wereld m’n Cubafilmpjes. Via Youtube.

Filmpje 1 breekt Youtube vanzelf af. Dat krijg ik overigens pas te zien als ik de vorige blogbijdrage check:  8 seconden film in plaats van een minuutje of wat.

Aha, is dat de reden dat Youtube wemelt van de 8-secondenfilmpjes? Mislukte uploads?

Bij poging 2 van hetzelfde filmpje is het geheel onduidelijk of e.e.a. er volledig opstaat. Maar goed, het spijt me: u, beste lezer is mede mijn testkonijn (voorzien van zachte vacht en gemoedelijke oogopslag, en oh zo tongstrelend vermits lauwwarm opgediend met Cranberry-saus).

Wie heeft er nu niet een obsessie voor bewegend water? Ja ik ook. Ik heb hier met tussenposen zo’n twee uur lang foto’s gemaakt en een filmpje, om de camera te proberen.

Mooi toch? Behalve mijn gewauwel over ‘dank je wel voor het toch door het beeld heenlopen’?

Soms hoef je om mooie foto’s te maken alleen maar te registreren. Heel fijn: geen ingewikkelde zoektocht. Omdat iemand anders iets heel moois heeft bedacht dat je alleen maar hoeft te knippen.

In dit geval was het het Ixilium, een reizende tent waarin je bij binnenkomst wordt gevangen door licht en kleur.