‘Denkend aan Holland
zie ik brede rivieren
traag door oneindig laagland gaan’
En ik barst dan in huilen uit. Het is een pracht gedicht, waarvan ik hierboven de openingsregels citeer, want het doet wat met me maar ik heb zo’n hekel aan ‘dat vlakke land’. Het is helaas niet ‘mijn vlakke land’. Ik weet niet waarom. Het regent er ook altijd, of anders mist het wel of het zorgt voor blaadjes op NS’ rails. Ik heb geen speciale hekel aan het land waar ik ben geboren. Maar, yuk, het landSCHAP: die verrommelde Brabantse weilanden (leeg, want koeien moeten om wat voor reden dan ook op stal) met her en der een grijze varkensstal, yuk die mathematisch met slootjes doorsneden weilanden in het groene hart met her en der een geknotte wilg. En rijen populieren die aan de einder verdwijnen vervullen me met een intens verdriet en onbestemmige heimwee.
Zo’n polder van Eemnes ook. Troosteloos. Zelfs bij mooi weer. Ik val terug op Hans Dorrestijn om het te beschrijven. Beter dan dat kan ik niet.
Nee, geef mij maar bos op bergen, doorsneden met riviertjes en watervallen. Ik ben dus dol op zoiets als de Ardennen. Of de Pyreneeën aan de Franse kant. (De charme van de rood-dorre Spaanse kant is van een ander chapiter.)
Maar ook Brazilië kent een aantal mooie uitzichten. Zoals bovenstaande kust tussen Ilheús en Maraú.
Straatje in Maraú: uitzicht op rivier en mangrove-eilanden tijdens de regentijd
Dit is zo mooi. Een hele heuvel met deze rotsformaties. Kleine plasjes. Dames die bendedenriviers de was doen. Je loopt wat rond tot je een formatie hebt gevonden waarin het goed zitten is en pakt er een boekje bij, leest en geniet van het warme water.
Salvador is de hoofdstad van de staat Bahia. Men haakt er in op het tourisme, dus veel huizen en gebouwen zijn opgeknapt. Klaag er niet bij de politie over bedelaars (als je ze niet wil, poeier ze af, maar klaag niet) want ze worden ‘s nachts geliquideerd. Ja, zomaar. Neergeschoten.
De schuiving van aardplaten zorgde ervoor dat er rare wagenwielen/tandraderen uit het landschap kwamen oprijzenm duizenden jaren geleden
Lencois: vredig, natuurlijk, rustig, ingespeeld op tourisme, maar op een vriendelijke manier
Trenembé is een lieflijk nog kleiner dorpje in de buurt van Maraú. Geen elektriciteit en louter ezeltransport. Maar met een geweldige waterval, waar nu en dan iemand naar komt kijken. Je kan dan terecht in het enige restaurant, dat is gevestigd in een garage.
De haven van Salvador. Een enkele rijke stinkerd laat z’n schip (zeg maar ‘yaght’) hierheen slepen over de oceaan om daarna zelf te kunnen binnenvaren: zielugh!
Niet op de lijst van werelderfgoed, maar wel indrukwekkend als je weet dat je er binnnen tien minuten zelf onder kan zwemmen. Een terechte genoegdoening na vijf uur wandelen: en fijn voor je medewandelaar. Je kan het loze zweet van je lijf afspoelen.
Leave a Reply