Ik schreef het hier al eerder: als je met z’n allen op elkaars lip gaat wonen, moet je zoeken naar wat je overeenkomstig hebt met de mensen om je heen. Om plezierig te kunnen samenleven. Maar op vakantie is het ongegeneerd zoeken naar de verschillen en je verwonderen.
Hierboven een gemiddelde Braziliaanse bouwput. Eerst worden de onderkomens voor de medewerkers neergezet, een groententuin aangeplant en klein (pluim)vee aangeschaft. Pas dan kan de bouw beginnen want de werkers slapen op de bouwlocatie. Dat scheelt uren reizen elke dag. De kalkoen op de achtergrond is dan ook zeker in de pan beland. Ik maakte deze reis in 2003 en het bouwproject is al een jaar voltooid. Tot die tijd scharrelde hij tussen dakpannen, boomstammen, schaven, zakken cement en vaten gif om het hout te imprigneren.
Let op de dakpannen. Ze zijn niet golfvormig zoals bij ons. Eerst wordt er een laagje kommetjes gelegd en daaroverheen een laagje boogjes – dezelfde pannen, maar dan op z’n kop. En dan heb je hetzelfde waterafvoerende effect.
En dan vaar je op een bootje tussen de mangrove-eilandjes en dan ontdek je een huisje waarop staat geschilderd ‘hier verkoopt men bier’… een kroeg! Midden in het oerwoud!
Bij een altaar denk je al gauw aan een marmeren altaar waarop de kerkvoorganger de met water aangelengde wijn heeft staan. Maar een altaar kan natuurlijk van alles zijn om bij wat dan ook stil te staan. En dat kan dus ook met plastic bloemen en een plastic poppenhoofd. Welbeschouwd heb ik twee minialtaars in huis: een met snuisterijen om mijn mooie reizen te herdenken en een met daarop een foto van m’n vader waar ik af en toe een kaarsje brand.
Ja echt, een groot deel van de Brazilaanse auto’s rijdt op alcohol. En denk nou niet: ‘een alternatieve kroeg, ik hang even onder aan de slang’. Daar heeft het allemaal niets mee van doen. De emissie is minder, maar het kost natuurlijk wel een boel (landbouw)grond om de suikerriet te kweken om de alcohol van te maken.
Ik was verbaasd overigens dat ik op Cuba geen alcoholauto’s trof, maar dat kan ook zijn omdat ze (door ouderdom?) niet om te bouwen zijn en/of dat de andere technologie ontbreekt. Daarnaast is het wellicht verstandig als Cuba op z’n braakliggende grond (meer) voedsel gaat verbouwen, maar dit terzijde.
Overigens kwam onlangs George W. Bush kijken in Brazilië hoe dat ze dat toch flikken, die auto’s op alcohol. Misschien wat voor Amerika om de oliehonger te stillen. Het zou een redelijk alternatief zijn, maar wat ook helpt is de SUV’s eruit gooien en die andere old time benzineslurpers. Nou ja, eruit gooien, zwaarder belasten, zeker in de stad: wat moet je daar met een terreinwagen anders dan je frustraties compenseren?
Gaat het me hier om het restaurant? Neen! Het gaat me hier om het feit dat je in Brazilië nog te pas en te onpas het bedrijf Eternit tegenkomt. Eternit? Ja, die van de buikvlieskanker en andere asbestgerelateerde ziektes. Daar waar ze in Europa min of meer aan banden worden gelegd, zetten ze hun ziekmakende bedrijf in ontwikkelingslanden ongehinderd voort. Tik op de SP-site (zie de link rechts) maar eens asbest in voor een boel artikelen en achtergrondinformatie. Of kijk op de site van het Comité Asbestslachtoffers. Huiveringwekkend.
Zo vissen gaat wat langzamer dan met een trailer met sleepnetten, maar het is wel zo eerlijk tegenover de vis…
Jaaaa, weer zo’n Latijns Amerikaanse suikertaart. Toch vind ik ze het straatbeeld wel opsieren.
Maar als het er echt om gaat, spreekt deze kerk me meer aan. Klein en beschijden. Het straalt meer devotie en minder machtswellust en pronkerigheid uit.
Leave a Reply