Ik ben best een durfal, maar soms wordt een mens nederig. Zoals hier. Niemand durft op het randje te gaan staan, ook ik niet, want het waait er stevig, aan zee. Maar als je kruipt naar het einde en gaat liggen, met je hoofd over de rand, dan vliegen je haren weg en je bril erachteraan als je niet uitkijkt. Maar veel mooier: er scheren vogels vlak langs je hoofd, op weg naar hun nesten in de rotsen. Een paar honderd meter beneden je breken de golven met luid geweld en met veel schuimkoppen op de kust.
Ben er nog nooit geweest (schande!), maar staat zeker op de lijst!
Ai, Vosken toch! Met de bus is het vier uur van jou vandaan, maar met de motor gaat dat een heel stuk sneller!
Overigens, een jaar of twee geleden zijn er hekken geplaatst die durfallen (zoals wij) en suicidalen (zoals anderen) van de rand moeten weghouden… trek je er niets van aan, zou ik zeggen.