Ik vind het altijd leuk om mensen te fotograferen. Het mislukt vaak, omdat ik ze graag vang in hun bezigheden. Ik wil niet dat ze poseren. Maar goed, dan bewegen ze nogal eens.
De mensen in de kano hierboven hebben boodschappen gedaan in Marau, alles in hun bootje geladen en nu varen ze rustig naar hun huis op een van de mangrove-eilandjes in de buurt.
Read the rest of this entry »
Niet alleen mensen worden grijs als ze oud worden. Palmbladeren verliezen ook de kleur en gaan hangen langs de stam.
Op Cuba komen 147 soorten palmen voor en die heb ik echt niet allemaal gezien. Hoeveel er voorkomen in Brazilië weet ik niet, maar het zijn er minstens even veel. Read the rest of this entry »
Toen ik in Brazilie was viel ik van de ene ‘ah’ in de andere ‘oh’ toen ik alle mooie planten zag. Maar ik heb dan ook geen groene vingers. Bij thuiskomst hielp m’n moeder me uit de droom: de meeste planten die ik daar heb gezien zijn (inmiddels of al heel lang) in Nederland verkrijgbaar en met wat geluk te houden. Maar daar groeien ze in het wild, soms ook als onkruid!
Read the rest of this entry »
Joris Hoogenboom. Hij is de vader van Rif, en mijn broer. Vandaag was ik bij hem en zijn vriendin Laura op bezoek om ze samen met mam, trotse oma, te overladen met cadeautjes (kleertjes, champagne – voor de ouders -, bioscoopkaartjes – babysitters zat -, boekjes die geluid maken, een beschermengeltje, enzovoort).
Rif is nog steeds een tevreden ventje. Al moet je hem soms even aaien over buik en rug om te boeren en om de krampjes weg te masseren.
Ik verheug me er nu al op dat ik ‘em straks kan meenemen naar Blijdorp, vrienden met speeltuinen in de buurt, Villa Zebra, de bieb, mee in de watertaxi… hij gaat het allemaal zien, als ‘ie eerst maar eens van die krampjes afkomt. En oh ja, als ie ook echt lol kan beleven aan al die dingen. Nog even geduld, dus.
Rif hebben mam en ik ook maar ineens wereldburger gemaakt door ‘em een paspoort van Anderland te geven. Met Joris en Laura gaat dat zeker lukken!
In Rotterdam is het jaar van de architectuur losgebarsten. Karakteristieke gebouwen worden hiervoor paars – mijn lievelingskleur – uitgelicht. Zoals de Erasmusbrug, toch al een van m’n favoriete plekjes van de stad. Dit is een van de mooiste bruggen die ik ken. Niet om overheen te skaten – de afdaling is nogal spannend – maar om naar te kijken of om op te staan en over het water te turen.
De enorme schemerlampen op het terras van Hotel New York veranderen elke minuut van kleur. Ik kon niet achterhalen of HNY ook op de nominatie staat om paars te kleuren, maar het gebouw is het in mijn ogen (ook) waard. Misschien de wijzers van de klok bovenop, of anders die terraslampen.
…wordt dan inwoner van Anderland!
Voor iedereen die meerdere paspoorten niet associeert met loyaliteitskwesties, maar gewoon wereldburger wil zijn. Of je nu in Lutjebroek woont of in Casablanca… of in Rotterdam.
Ik had graag een VN-paspoort gehad, maar dat bestaat helaas niet. Dit is een mooi alternatief. Vraag ook zo’n mooi papiertje aan op:
http://www.paspoortanderland.nl/paspoort.php
Anderland telt nu een dikke tweeduizend inwoners, maar de wereld telt 6.607.621.138 mensen, werk aan de winkel dus!
Basszje is mijn medewereldburger. Wordt jij dat ook? Graag!
‘Denkend aan Holland
zie ik brede rivieren
traag door oneindig laagland gaan’
En ik barst dan in huilen uit. Het is een pracht gedicht, waarvan ik hierboven de openingsregels citeer, want het doet wat met me maar ik heb zo’n hekel aan ‘dat vlakke land’. Het is helaas niet ‘mijn vlakke land’. Ik weet niet waarom. Het regent er ook altijd, of anders mist het wel of het zorgt voor blaadjes op NS’ rails. Ik heb geen speciale hekel aan het land waar ik ben geboren. Maar, yuk, het landSCHAP: die verrommelde Brabantse weilanden (leeg, want koeien moeten om wat voor reden dan ook op stal) met her en der een grijze varkensstal, yuk die mathematisch met slootjes doorsneden weilanden in het groene hart met her en der een geknotte wilg. En rijen populieren die aan de einder verdwijnen vervullen me met een intens verdriet en onbestemmige heimwee.
Zo’n polder van Eemnes ook. Troosteloos. Zelfs bij mooi weer. Ik val terug op Hans Dorrestijn om het te beschrijven. Beter dan dat kan ik niet.
Nee, geef mij maar bos op bergen, doorsneden met riviertjes en watervallen. Ik ben dus dol op zoiets als de Ardennen. Of de Pyreneeën aan de Franse kant. (De charme van de rood-dorre Spaanse kant is van een ander chapiter.)
Maar ook Brazilië kent een aantal mooie uitzichten. Zoals bovenstaande kust tussen Ilheús en Maraú.
Read the rest of this entry »
Lange tijd hoefde ik niet zo nodig naar de (sub)tropen. Het vooruitzicht slangen, spinnen en schorpioenen tegen het lijf te lopen benam me lang de lust. Ze zijn tenslotte dichter gezaaid dan de doktoren die je in geval van nood van het juiste tegengif moeten voorzien. En oh, vergeet de zandvlooien niet, die zich in je voet nestelen en daar eieren leggen. Je kan er op wachten: die eieren komen uit en de babyvlooien moeten zich toch ergens mee voeden…
Maar dat blijkt alleszins mee te vallen: het gevaarlijkste dier dat je kan tegenkomen is de mens. Die mening ben ik althans toegedaan na mijn beroving op Cuba.
Bovenstaande aasgieren zien er niet erg appeteitelijk uit, maar ze ruimen wel het strand op. Hier smikkelen ze van een aangespoelde dolfijn. Read the rest of this entry »