Altijd leuk, rapportjes opmaken. Meestal staat binnen twee dagen RTL op de stoep om het aanbieden van het eerste exemplaar te filmen. Dus dan moet er minstens 1 kleurenexemplaar voorhanden zijn.
Maar de opgave om soms taaie kost toch leesbaar te maken, ook voor de leek, is ook interessant. De schrijver doet hiertoe de eerste aanzet, maar met de opmaak kan je ook een en ander steunen of verkloten.
Laatst bladerde ik door de Volkskrant en zag dat mijn oude middelbare school er een personeelsadvertentie in had gezet. Ik weet niet eens meer voor welke functies, maar wel was ik aangenaam verrast, was ik door het feit dat ze nog steeds het logo gebruiken dat ik lang geleden voor ze maakte.
Toen ik het ontwierp was dat vooral voor papieren toepassing. Van websites was nog geen sprake… Wat me wel meteen opvalt bij het bezoeken van de site is dat het logo uitermate lousy wordt als je het klein gebruikt… in een verloren uurtje misschien nog eens op puzzelen…
Read the rest of this entry »
Het binnenwerk van boeken opmaken is leuk, maar als je eenmaal een basisstramien hebt, is het voor de rest toch vooral netjes vullen en foute afbrekingen en hoerenjongen vangen. Het toefje op de taart is toch het omslag. Voor de SP maakte ik er een aantal. Op de site is meer over de inhoud te vinden. Het zijn allemaal best aanraders, maar bovenstaand boek zeker. Helaas blijft het maar actueel.
Dierentuin Artis in Amsterdam heeft een mooie vlindertuin. Mooi hoor, al dat gefladder tussen al die ruim geurende tropische bloemen. Ook een beetje eng. Soms scheren ze rakelings langs je hoofd of zou je erop gaan staan als je niet uitkijkt. Hieronder een paar prachtexemplaren. Omdat ik meer met fotograferen bezig was dan met determineren sta ik er niet voor in dat ik alle namen goed heb, dus ik houd me aanbevolen voor verbeteringen. De laatste reactie is van Francis, vrijwilliger in de vlindertuin. Ze helpt ons goed op weg bij de benamingen. Zelf ben ik niet vaak in Artis: ik woon tenslotte op een steenworp afstand van Blijdorp (met, eerlijk is eerlijk, een minder mooie vlindertuin). Maar als je in Artis bent, vraag even naar haar. Ze kan echt alles vertellen.
Hierboven een Morpho. Scroll door naar beneden tot het eind van dit bericht, waar ie zijn kleurenpracht laat zien als ‘ie eenmaal z’n vleugels uitslaat.
Zaterdag was het jaarlijkse ‘Hoogenbomendag’. Altijd leuk. De familie van mijn vaders kant woont nogal verspreid over deze aardbol en dan is het lastig ‘even langs te gaan’ voor een bak koffie. Dan moet je toch echt agenda’s trekken.
Er ontbreken wel een paar mensen. Allereerst mijn vader. Statistisch gezien had ‘ie hier nog makkelijk bij kunnen zijn, maar zeven jaar geleden overleed hij. Ser ontbreekt ook, omdat hij om allerlei redenen niet elk jaar even van Brazilië naar Nederland vliegt. En ook Rif, jongste loot aan de Hoogenbomentak, ontbrak: groengele snottebellen en piepadem weerhielden Joris en Laura ervan hem als modelbaby te laten opdraven.
Hieronder wat foto’s van de tocht en Artis’ beestenboel.
Wie ergert zich niet aan reclame? Haast iedereen en dus is het des te leuker om er een parodie op te maken. Op de achterkant van de Tribune, het ledenblad van de SP, mochten Yorick en ik ons een heel jaar uitleven. Helaas was het verhoudingsgewijs te arbeidsintensief om er langer mee door te gaan, maar ik heb altijd met veel plezier gezocht, geassocieerd, woordenboeken nageslagen, gegoogled, beelden bewerkt enzovoort. Dit zijn ook echt het soort opdrachten die het leukst in teamverband te maken zijn. Associëren, maar wat roepen, lachen en uiteindelijk het beste idee uitwerken. Wat voorbeelden waarbij mijn inbreng het grootst was. Hierboven het ‘geheim dat je deelt met Sandeman’.
Mijn achteroverburen zorgen ervoor dat ik, als ik uit mijn raam kijk, een mooi uitzicht heb op allerhande bomen, struiken, bloemen, een- twee, veeljarigen, vroeg- en laatbloeiers. Laatst liep ik om de hoek bij mijn huis een aardig mandje met felrode bloemetjes tegen het lijf. Zag er gezellig uit, niet al te duur, en kon ik eindelijk wat terugdoen voor die achteroverburen als ze uit hún raam keken. Mooi, doe maar meteen twee van die mandjes.
Blijken het geraniums te zijn! Gerania, zegt mijn taalgevoel overigens, maar op Google is die meervoudsvorm in ieder geval in de minderheid. Geraniums dus. Met de aankoop ben ik plotsklap veertig jaar ouder geworden.
Ik overweeg m’n werkplek uit de huiskamer te verhuizen. ‘Zit’ er tenminste niet meer ‘achter’. Ik kan er ook op hopen dat ik ze snel vergeet. Dat lot treft de meeste van mijn levende planten. Omdat ze zelden spreken, vragen ze me veel te weinig om water. En een wekelijkse rondgang met een gieter zit me niet in de genen.
Om die reden zijn de meeste planten in mijn huis goede namaak. Zo namaak dat de Afrikaanse man van een vriendin van me ze een jaar af wat geleden ze gul van water voorzag. Gelukkig kunnen nepperts daar voor een keer best tegen.
Dus geniet nog even van de foto’s. Nu ik de nieuwe plantjes net heb, onthoud ik dat water geven wel even, maar of dat over een half jaar nog zo is…
De mevrouw die 388 duizend keer door Bokito is gebeten, gun ik haar haar wonden niet. En ze moet echt doodsangsten hebben uitgestaan toe het gevaarte, waarvan ze eerst oprecht dacht er een goede band mee te hebben, haar zo gewelddadig aanviel. Maar ik vraag me ook serieus af waarom ze als apenliefhebber nooit een boek heeft gekocht over apengedrag en apenmimiek in het bijzonder.
Ik leerde als kind – vraag me niet van wie, ouders, familie, schoolreisje dat je beter niet kon lachen naar apen (vooral onze primaten: gorilla, chimpansee, oran oetang, bonobo). Dan ontbloot je je tanden en dat is voor hullie aan de andere kant van het glas juist een signaal van agressie, kom maar op, knokken, ik bestrijd jouw plaats in de groep.
Deze mevrouw heeft de afgelopen jaren drie keer per week – onbewust, naar ik hoop – ruzie lopen uitlokken met een beest van een paarhonderd kilo…
Beter is het, zo zei men mij om, – als je toch contact wil maken, en dat willen kinderen - kusmondjes te maken. Dat pascificeert. Dus als zeven-jarige probeerde ik dat met engelengeduld in Blijdorp en later, eh, nog steeds onder de tien jaar, in de Apenheul. Met wisselend succes.
Ik vraag me ineens af of dit ook in het Rotterdamse uitgaansleven zou helpen, naast de gratis Schiedamse chocola na sluitingstijd, zeg maar. Kusmondjes maken naar elkaar in plaats van de grote bekken en de matpartijen.
Nog steeds bezoek ik graag dierentuinen, maar omdat Blijdorp bij mij om de hoek is, kom ik daar het vaakst. En eigenlijk vind ik dierentuinen al second best options: het beste zou zijn als al dat moois gewoon onbedreigd in de natuur kon rondslenteren. Maar ik zie ook de educatieve en de behoud-de-soortwaarde wel.
Maar je ergert je dood aan mensen die tóch een gesuikerd koekje aan de olifant geven, zij die tóch hun kindertuig laten gillen en bonken op het glas in het Oceanium en zelfs aan diegenen die zeggen ‘stoute prairiehond’ als desbetreffend knaagdier uit zelfverdediging, om geen glanzend oog kwijt te raken, een koter van drie een educatief knauwtje in de vinger geeft.
Wake up! Wij mensen zijn slechts de baas over kat, hond, konijn, cavia, hamster en goudvis. En aan de gedragingen van de rest zullen we slechts met veel moeite wennen en zij nauwelijks aan ons… het zij zo. En wil je dan toch ‘meer band’, verdiep je dan in het beest. Want het beest kan zich niet in jou verdiepen, bijvoorbeeld. Omdat het niet kan lezen en Googelen, bijvoorbeeld.
Wellicht ten overvloede maar de eerste foto is Bokito. Weet ik bijna zeker. Twee jaar geleden geknipt toen ie heel rustig achter het glas in Blijdorp zat. Indrukwekkend, zo dichtbij. Na de afgelopen dagen ben ik extra blij dat er héél dik glas tussen ons zat. Ik vind het wel leuk dat je heel goed moet kijken om dat glas ook te zien. Alsof ik zelf het lef zou hebben zo dicht bij zo’n gevaarte rustig foto’s te gaan nemen…
De tweede foto is dus zo’n prairiehond. Vrij onverstoorbaar mormel dat graag plat in het warme zand ligt te zonnen. Beest dat zich na enig geduld best laat aaien, maar z’n cavia-achtige tanden laat zien als kinderen zijn oogjes voor knikkers aanzien, of als (volwassen!) bezoekers zand gooien, of aan achterlijven trekken… tja.
De dierentuin is voor de dieren en als gast heb je je maar een beetje te gedragen.
Mijn favoriete Kamerlid in mijn favoriete politiek café. Oftewel, Krista van Velzen deed een zinnige bijdrage in de (altijd) te korte discussie over hoe het verder moet in Irak in ons politiek café Ivoor. In Dizzy, elke eerste zondag van de maand. Dit keer met toegankelijke maar niet minder mooie poezie van ‘Dichter voor Vrede ‘ Jana Beranova, Juan Heinsohn en Rien Vroegindeweij.
Dik een jaar geleden maakte ik het logo voor ons politiek café. Waar de naam vandaan komt is een te lang verhaal om hier helemaal uit de doeken te doen, maar het heeft te maken met mijn favoriete multiculticafé hier in Rotterdam The White Elephant.
Het logo moest onafhankelijkheid van de SP uitstralen. Iedereen moet er zich welkom voelen. Vandaar in de letters ook jong en oud, activistisch of juist bezig met muziek, of wat anders, in gesprek, bijvoorbeeld. Enig nadeel is dat als je het heel klein wilt gebruiken, dat dan de foto’s wegvallen. Je moet dan teruggrijpen op een combinatie van rood en zwart of zwart/wit.
14 mei 1940 is een groot deel van het Rotterdamse centrum weggebombardeerd. 850 mensen kwamen om, tienduizenden verloren hun huis. Niet mijn oma. Zij woonde op pak weg 50 meter afstand, aan de Noordsingel. Haar huis en zijzelf zijn gelukkig gespaard gebleven.
De grens tot waar de brand woedde is onlangs officieel vastgesteld en de gemeente maakte er een informatieve folder over. Maar veel spectaculairder is de verlichting die er langs de grens is gezet. Dikke bundels licht zoeken de hemel af. Op zoek naar vijandelijk vuur. Het dakterras van Engels mocht om duistere redenen ineens niet beklommen worden, maar vanaf de grond was het ook indrukwekkend. Al het leed dat oma bespaard is gebleven…naast hetgene dat er wel was. Raar ook hoor, als zij wel was omgekomen, dan was ik er niet geweest…