Normaal ben ik niet zo’n knutselaar. Origami en kralen rijgen zijn aan mij niet besteed. Van breien en papier maché krijg ik kokhalsneigingen. Maar iets creatiefs leren om er wat practisch mee te kunnen doen, da’s andere koek.
De muur in mijn keuken boven de gootsteen is slecht, lelijk en eigenlijk kan je er niks mee. Al sinds de aankoop van het huis pieker ik wat ik er eigenlijk mee moet. Het laatste idee werd dus: een groot mozaïek ertegenaan, onderaan afkitten en ik kan weer spetteren met de kraan zoveel ik wil. Hmm hmm, leuk plan, maar kán ik dat eigenlijk wel zelf. Het laten doen gaat, vrees ik, mijn portemonnee te buiten.
Goed, op les dan maar, afgelopen zaterdag. Bij Kunst-ig in Nieuw Crooswijk, voor het maken van een spiegelrand.
En vandaag kon ik het dan voegen. Ik weet niet zeker of de afbeelding die ik in m’n hoofd heb voor in de keuken (Een schaal met vissen, fruit en bloemen) het ook gaat worden. Misschien toch een beetje te hoog gegrepen als tweede werkstuk. Maar er gaat gemozïekt worden binnenkort!
Oh, om de afbeelding een beetje te kunnen beoordelen, moet je even een afstand van een meter of drie van je scherm af gaan staan.
Altijd leuk, het ontwerpen van een logootje of beeldmerk. Wel direct het lastigste onderdeel van het ontwerpen, vind ik. In één klap moet maar duidelijk zijn waar het om gaat.
Hieronder een aantal voorbeeldjes, die ik voor andere opdrachtgevers dan de SP maakte.
Voor het betonboor- en sloopbedrijf Pennings maakte ik bovenstaand logo. Alleen het logo, de rest zou worden uitgewerkt bij een handelsdrukkerijtje. Prima. Logo in een paar formaten mee op schijf. Hij blij, ik blij. En tot mijn verrassing kom ik de bedrijfsbus een paar jaar later, helaas ’s avonds, tegen bij mij in de buurt. Snel even een foto gemaakt.
Voor een stichting gehandicaptenplatform maakte ik deze. Weer wat anders dan rolstoelen, al was het maar dat die de lading van ‘gehandicapt’ niet dekken. Deze letters zijn ‘gehandicapt’, maar ze functioneren nog prima: je kan ze nog lezen, met een klein beetje aanpassing van ónze ogen.
Read the rest of this entry »
Dat had ik nu graag even nagezocht in Dorrestijns Vogelgids. Hij vliegt volgens de reclame de winkels uit, maar ik heb hem nog niet. Wel leende ik hem onlangs van Arie, een fervent vogelaar en bezoeker van hetzelfde café als waar ik drieband. Dat doet ‘ie overigens vele malen beter dan ik. Maar goed, de vogelgids dus, vorige week gaf ik ‘em Arie retour: net iets te vroeg naar nu blijkt om precies na te zoeken wat voor leuks Hans Dorrestijn over deze roofvogels meldt.
Eigenlijk gaat de gids nauwelijks over vogels: hij gaat vooral over Hans Dorrestijn. Daarom is ‘ie evengoed de moeite waard voor mensen die niet speciaal van vogels houden, maar van de zwartgallige humor van Hans Dorrestijn.
Zo heeft hij zeven hilarische voorwoorden nodig voor het rechtvaardigen van de gids. En een aantal vogelsoorten zijn vooral interessant omdat ze goed smaken met rode-bessensaus… Ook blijkt Dorrestijn een bloedhekel aan biologen te hebben, met hun gemeet en getel. Hij wacht op de eerste vos die zijn tanden kapot bijt op de sensor die registreert waar de blauw-bonte rietgors zich nu weer ophoudt.
Heb ik dan wat geleerd, door het lezen van de gids? Jazeker! Ik weet nu dat we zowel de Gras-, als de Boom-, als de Duin-, evenals nog -tig soorten andere Piepers hebben. Terwijl ik tevoren niet anders wist dan dat piepers om te jassen waren.
Bij grasduining in mijn eigen archief, bleek ik nog vrij veel eigen foto’s van vogels te hebben. Ik ben niet speciaal een liefhebber of groot kenner, maar ik vind ze altijd wel leuk. Zie hieronder als je de rest van het bericht leest. Van nogal wat soorten gok ik de naam, maar wellicht kan Arie soulaas bieden voor de correcte naamgeving.
Read the rest of this entry »
Als ik goed heb opgelet in Artis, dan is het enorme beest hierboven een vale gier (gyps fulvus). En als ze honger krijgen hoef je dus niet meer naar een dierentuin om ze te bewonderen, dan trekken ze vanzelf vanuit Spanje hierheen. In Spanje kreperen ze omdat de boeren kadavers niet meer in het veld of langs de kant van de weg mogen laten liggen. En of dat het nu van ‘Europa’ of van de Spaanse regering niet meer mag, het lijkt mij een onzinnige regel. Laat die beestjes (nou ja, spanweidte drie meter, dan mag je eigenlijk niet meer het verkleinwoord gebruiken) toch fijn de rommel opruimen. Dat doen ze al eeuwen en ze zijn er prima voor geëquipeerd met hun gladde, kale nekken.
Nu zijn ze dus in zwermen naar Nederland getrokken. Alsof wij niet nog cleaner en sterieler met onze omgeving omgaan dan de Spanjaarden: ze hoopten hier toch niet echt boeren Hollandse kadavers te vinden in het vrije veld, want dan komen ze bedrogen uit.
Enfin, als de nood aan de man komt kiezen ze gewoon eieren voor hun geld: liggen er geen dode schapen of anderszins, en hebben ze echt honger, dan zijn kleine weerloze prooien ook goed en worden het – zo grapte het journaal – ‘valsgieren’. Ik ben benieuwd wanneer de eerste berichten in de krant verschijnen dat er honden, katten en peuters tussen de klauwen de lucht in worden gehesen om elders te worden opgepeuzeld. Liever zou ik zien dat ze zich op onze talrijke, zieke stadsduiven en dito meeuwen zouden storten.
En soms heeft ze dan een flyer nodig om een voorstelling aan te kondigen. Ze weet mij dan wel te vinden om het drukwerk te maken.
Read the rest of this entry »
Vorige week had ik juist tientallen bestanden bloggeschikt gemaakt om te publiceren onder ‘Lieskens grafisch werk’… en toen ging m’n modem stuk… Goed, een nieuwe aangeschaft en na wat gehannes had ik weer contact met de bewoonde wereld.
In de tussentijd bleek er een belangrijke beveiligingsupdate aan WordPress te zijn gedaan. Heel goed, heel nuttig, want ik wil niet dat onverlaten deze blog kraken. Maar de update had ook een bug: namelijk dat van elk geschreven bericht slechts de titel werd gepubliceerd… een beetje karig. Bovendien ergerniswekkend als je net een half uur op een stuk hebt zitten kauwen.
Enfin, inmiddels heb ik de koekjes via Firefox vermanend toegesproken (‘Niet ongevraagd in de koektrommel die mijn computer heet gaan liggen, eerst toestemming vragen.’) en sindsdien reageert m’n blogprogram weer normaal. Wat dat allemaal met cookies te maken heeft, geen idee, maar ik weet van de meeste medicijnen ook niet waarom ze werken zoals ze werken.
Bereid u voor de komende dagen op een stortvloed aan berichten.