…omdat ik daar onderhand eens heenmoest, als kritisch publieke-omroepkijker.
Directe aanleiding was de tentoonstelling over Van Kooten en De Bie. Meesterlijke televisie maakten ze. Voor mij en mijn vriendjes en vriendinnetjes was geen maandagmorgenles op de middelbare school goed verstoord als we dat niet deden door het volhardend naspelen van scenes uit ‘Keek op de Week’ van de zondagavond ervoor.
Als we ‘de beurt’ kregen voor het reproduceren van het huiswerk, dan kon dit niet zonder dit duo. Vooral in te gaan op de vragen van de leraar, riepen we eerst door de klas: ‘Hee, zeg, hoor je dat? Ik ben genoemd! Ik ben genoemd, ja. Ja, ja, mijn naam waart rond. Zeg! En zeker op het terrein van vraagbeantwoording. Zeker! Wat was de vraag, zei u? Na, eh, dát u mij noemde, zeg maar?
Later – inmiddels politiek actief – smulde ik van Jacobse en Van Es, totdat de LPF voor een dejá vu zorgde… nou ja, toen smulde ik nog steeds maar gruwde van het feit dat geparodiëerde, platte, nontypes, ego’s, blaaskaken het voor het zeggen kregen in Nederland.
Enfin, inmiddels staan de zaken er in Nederland zo voor, dat ik hoop dat Geert Wilders nooit de alternatieve opdeling van Nederland, zoals voorgesteld door Jacobse en Van Es, voor de verschillende bevolkingsgroepen te pakken krijgt. Voor ik het weet moet m’n familie in Brabant me dan met een speciaal pasje in Rotterdam komen opzoeken… van die dingen, ja!
Enfin, genoeg ellende. Geniet hieronder van het geweldige gebouw waarin het Instituut geëept is.
Read the rest of this entry »
