Waar? Hieronder aan mijn voeten. Kwestie van de Euromast bestijgen. Okee, niet klimmen, maar per lift. Maar daar betaal je dan ook het ‘luttele’ bedrag van acht euro voor…
Archive for November, 2007
Afgelopen vrijdag bouwde ik mee – niks bijzonders, stuff as usuall, decorstukken sjouwen en stembussen opkalefateren – aan een van de vele SP-congressen. Voor het eerst met gemengde gevoelens, omdat ik hiermee volgens de media plotsklaps ben gedegradeerd tot een dictatoriaal partijbestuur fasciliterend onderkruipsel. En al die mensen met mij, die eerst in hun afdelingen felle debatten hebben gevoerd over het stuk en onze partij. Ik dacht toch echt dat ik kritisch genoeg was, en anders weten anderen dat wel te beamen ;-)
Niet alle amendementen die ik steunde hebben het gehaald. Zal ik nu naar de Volkskrant rennen om uit te janken? Lijkt me geen goed idee. Niet zo heel democratisch ook: ik heb een blog, ik kan wat ik vind zo wel de wereld insturen. De andere 50.000 SP-leden rennen om allerlei redenen niet naar de krant, maar hebben wel evenveel recht van spreken als ik: kwestie van (net als ik) naar de afdelingsvergadering komen en je opgeven als afgevaardigde.
Hier een gezellig verslag van het congres en de voorbereidingen.
En hier en hier en hier discussies op de site van Anja Meulenbelt. Zeker ook de moeite waard.
Rest mij hieronder jullie mooie prenten van de Van Nelle Fabriek te tonen.
Wat was ik m’n lange haar beu zeg! Eerst drie jaar gespaard om het lang te krijgen, want het zou toch vrouwelijker staan en nog wat van die bullshitargumenten. Vervolgens heb ik het drie jaar in een knotje gedragen omdat ik geen idee had wat ik ermee moest en zo verstikt kon zodoende de roos welig tieren.
1 keer zat het echt tof. Toen ik dit voorjaar getuige was bij een huwelijk en de kapper m’n haar en passant ook onder handen nam… maar of ik nu elke dag de tijd wil nemen om 25 knoopjes in m’n haar te leggen en daar 32 speldjes bij wil schuiven… dacht het niet.
Dus vandaag ging de schaar erin. Wat een opluchting.
Da’s wel een andere tante dan die danst. Deze tante heeft (helaas) nooit flyers van me nodig. Ik beeld de promo toch af, omdat m’n fotocamera – boehoe! – verstek liet gaan.
Toen ik een paar jaar geleden – niet geheel overbodig, want je krijgt na afloop een bewijs van goed gedrag – autorijles kreeg, vroeg de instructeur me al in een vroeg stadium wat minder brusque te rijden. In de grond rij ik namelijk het liefst auto zoals ik zelf ben: snel optrekken, de maximum snelheid overtreden als het kan, flexibel schakelen, rap remmen en ‘oranje’ beoordelen als een mooie schakering van ‘groen’.
Ik vergeet nooit het verhaal van mijn rij-instructeur – ik reed weer eens dik 60 op een plaats waar het zeer de vraag was of het er mocht, maar het was tenslotte een voorrangsweg – die me meldde dat we beide bij plotseling remmen toch ferm onze tanden in het dashboard zouden moeten zetten…
… en dat was precies wat neef Rif deze zondag deed in z’n nieuwe driewieler van neef Bram: niks trappen, niks versnellen, noch afremmen. Het nieuwe speeltje was niet meer dan om er de tanden in te zetten. Waren de handvatten maar van marsepein geweest.