Toen ik een paar jaar geleden – niet geheel overbodig, want je krijgt na afloop een bewijs van goed gedrag – autorijles kreeg, vroeg de instructeur me al in een vroeg stadium wat minder brusque te rijden. In de grond rij ik namelijk het liefst auto zoals ik zelf ben: snel optrekken, de maximum snelheid overtreden als het kan, flexibel schakelen, rap remmen en ‘oranje’ beoordelen als een mooie schakering van ‘groen’.
Ik vergeet nooit het verhaal van mijn rij-instructeur – ik reed weer eens dik 60 op een plaats waar het zeer de vraag was of het er mocht, maar het was tenslotte een voorrangsweg – die me meldde dat we beide bij plotseling remmen toch ferm onze tanden in het dashboard zouden moeten zetten…
… en dat was precies wat neef Rif deze zondag deed in z’n nieuwe driewieler van neef Bram: niks trappen, niks versnellen, noch afremmen. Het nieuwe speeltje was niet meer dan om er de tanden in te zetten. Waren de handvatten maar van marsepein geweest.
Hm, dit plaatje doet em denken aan de step op de kleuterschool. Er waren er maar een paar, dus altijd bezet door grotere kinderen. Toen ik er eindelijk een te pakken had en vrolijk het speelplein rondcrosste, viel ik over eentakje ofzo. Beng, bovenop het stuur! Het moet er een beetje zo hebben uitgezien als Rif. Hechtingen in de bovenlip, en een prachtig litteken.
Rifken, pas je wel op?