Afgelopen vrijdag bouwde ik mee – niks bijzonders, stuff as usuall, decorstukken sjouwen en stembussen opkalefateren – aan een van de vele SP-congressen. Voor het eerst met gemengde gevoelens, omdat ik hiermee volgens de media plotsklaps ben gedegradeerd tot een dictatoriaal partijbestuur fasciliterend onderkruipsel. En al die mensen met mij, die eerst in hun afdelingen felle debatten hebben gevoerd over het stuk en onze partij. Ik dacht toch echt dat ik kritisch genoeg was, en anders weten anderen dat wel te beamen ;-)
Niet alle amendementen die ik steunde hebben het gehaald. Zal ik nu naar de Volkskrant rennen om uit te janken? Lijkt me geen goed idee. Niet zo heel democratisch ook: ik heb een blog, ik kan wat ik vind zo wel de wereld insturen. De andere 50.000 SP-leden rennen om allerlei redenen niet naar de krant, maar hebben wel evenveel recht van spreken als ik: kwestie van (net als ik) naar de afdelingsvergadering komen en je opgeven als afgevaardigde.
Hier een gezellig verslag van het congres en de voorbereidingen.
En hier en hier en hier discussies op de site van Anja Meulenbelt. Zeker ook de moeite waard.
Rest mij hieronder jullie mooie prenten van de Van Nelle Fabriek te tonen.
Vanaf de bovenste verdieping
De curieuze loopbruggen van het ene deel van de fabriek naar het andere.
De toegang tot zo’n loopbrug: spring eerst 1,5 meter hoog eer je de trapjes opkan.
Dit lijkt me liftbediening. Als het krachtstroom is, dan heeft de installatie het zwaar te verduren gehad.
Mooie plaatjes! Als kleuter wilde ik altijd in de Van Nelle fabriek werken, als-ik-later-groot-was want het rook zo lekker zoet in de omgeving. ‘s Avonds zou ik dan lekkers voor de kinderen meenemen. Droptoffees!