En toen stond er een Vosje op de drempel van mijn voordeur met een verstekeling in een van haar vele dikke koffers: het pluche vogelbekdier, genaamd Taupinette. Met een montere sprong wipte het beest de koffer uit – nauwelijks vermoeid door de reis vanuit Ierland – en bekeek nieuwsgierig waar het terecht gekomen was. ‘Hm, niet onaardig,’ bromde het ‘je hebt katten in ieder geval.’

Rap dribbelde ze de kamer in om zich te warmen aan de kachel. Toen het moment aanbrak dat haar vacht daarvan dreigde te ontbranden, sprong ze via de bank het dressoir op en zette zich achter de oude Remington. ‘Even een verhaaltje schrijven aan de vrienden in Ierland,’ verklaarde ze. En ze keek wat teleurgesteld bij de mededeling dat het typelint al vele jaren uitgedroogd was en dat ik zelfs in het kleinste hoekje van m’n huis echt geen carbonpapier meer had liggen.

‘We maken wel een blogje voor je, voor de vrienden thuis,’ stelde het Vosje voor. ‘Met daarop je hele inburgeringstraject: van de papierwinkel bij de vreemdelingenpolitie tot aan de dag dat je trots snikkend aan de voet van onze wapperende driekleur het Wilhelmus zal zingen op ‘Nationale Inburgeringsdag’.

Blij met dit vooruitzicht las het vogelbekdier ons een verhaaltje voor het slapen gaan.
Morgen eens Googelen wat vogelbekdieren eigenlijk eten…