Bovenstaande prent zette nogal wat kwaad bloed bij Joodse organisaties en vooral bij de joodse ambassadeur in Nederland. Ik probeer het te snappen, maar het lukt niet. Zelfs niet als ik mijn voorliefde voor mooi grafisch werk overboord zet en m’n best doe naar de inhoud te kijken.
Ik denk juist dat dit beeld een breder gevoel over Jodendom, de diaspora, de holocaust, moslimextremisme en de huidige situatie in de bezette gebieden weergeeft. De twijfel over welke kant je zou moeten kiezen. (Alsof je niet bij ingewikkelde kwesties beide partijen een beetje gelijk kan geven.)
Bij de eerste aanblik werd ik gelukkig van de grafische kwaliteit. Maar ook als ik langer doordenk, word ik blij van een prent als deze: ze zet namelijk aan tot nadenken over de positie van de joden in het verleden en heden en zet aan tot nadenken hoe de geschiedenis van Israel en aangrenzende landen zich heeft voltrokken.
En voorgaande formulering maakt duidelijk dat dat gebied niet alleen is bevolkt door joden… Ja, de diaspora en de holocaust hebben leed veroorzaakt dat ik niet kan beschrijven met m’n toetsenbord hier… maar de oorspronkelijke bewoners, de Palestijnen, mag je die ineens korten op elektriciteit? Zodat bijvoorbeeld ziekenhuizen met intensive cares zonder komen te zitten.?
In hoeverre is het Joodse gedrag tegenover de Palestijnen stelselmatig of incidenteel te noemen? En is het gedrag van Hamas structureel (anit-Joods) of bedoeld voor het volk en vooral inspelen op de actualiteit? En als het stelselmatig is, zien we dan een aantal parallellen?
Boomerang heeft de kaarten uit de roulatie gehaald. En ik vind dat jammer. Dus vandaar toch op m’n blog. Omdat je soms tegen een belangengroepering in, hoeveel pijn het kan veroorzaken hoewel de bedoelingen goed waren, moet aanzetten tot discussie.

Tegenwoordig ben je een sukkel als je al wat hebt dat een ander ook heeft. Tenminste, als je onder de dertig bent.
Nu heeft natuurlijk iedereen schoenen, kleren, tassen, huisraad en zeep, maar al deze producten moet je gebruiken om je te onderscheiden van anderen. Dus je mag best DIE merk-Nikes hebben (voor het luttele bedrag van tegen de 100 euro, maar MET kinderarbeid incluus!) maar die moeten dan liefst net een andere kleur zool of veter hebben dan die van je buurman.
Enfin, kwestie van een beetje creatief gordijnrepen vlechten en met vingerverf aan de gang, lijkt me. Je trui trek je ondersteboven aan als broek en je sokken gebruik je als oorwarmers. Een afgeknipte panty zet je omgekeerd met een knoop bovenop je hoofd. Tot boven de ogen, dat wel. Anders verschijn je in ‘Opsporing verzocht.’
Als mensen ouder worden, voltrekt zich een omgekeerd fenomeen: je moet en zal hetzelfde hebben als je buurman. Hij een nieuwe auto, jij kromliggen tot je er een paar maanden later een met minstens evenveel slurptax bestraft exemplaar voor de deur hebt staan. Hullie een dakkapel: jij kan niet achterblijven, zo gehaast dat je niet eens wacht op de goedkeuring van de bouwaanvraag door de gemeente. (En zij van hiernaast lachen als je hem weer af moet breken!)

Ik ben wellicht nog perverser. Voor nieuwe (een eerste) neef Rif heb ik een letterlogo gemaakt. Weliswaar vond de graveur van z’n doopcadeau het te ingewikkeld om het op het voorwerp te graveren, maar dat zegt meer over de beroepsethos van de graveur dan over het logo.
Het staat – bij deze – Rif – of zijn ouders, danwel mijzelf – vrij om tot z’n dertigste dit logo op alle spullen die ‘ie maar heeft te verven, kladden, schrijven, zeefdrukken, voorzien, kaligraferen, schetsen, stempelen, hoogdrukken, pennen, inkten, printen, strijken met/van dit beeldmerkje.
Op Rifs dertigste verjaardag zal ik ‘em dwingen hetzelfde tuinhekje te kopen als zijn buren…