Tegenwoordig ben je een sukkel als je al wat hebt dat een ander ook heeft. Tenminste, als je onder de dertig bent.
Nu heeft natuurlijk iedereen schoenen, kleren, tassen, huisraad en zeep, maar al deze producten moet je gebruiken om je te onderscheiden van anderen. Dus je mag best DIE merk-Nikes hebben (voor het luttele bedrag van tegen de 100 euro, maar MET kinderarbeid incluus!) maar die moeten dan liefst net een andere kleur zool of veter hebben dan die van je buurman.
Enfin, kwestie van een beetje creatief gordijnrepen vlechten en met vingerverf aan de gang, lijkt me. Je trui trek je ondersteboven aan als broek en je sokken gebruik je als oorwarmers. Een afgeknipte panty zet je omgekeerd met een knoop bovenop je hoofd. Tot boven de ogen, dat wel. Anders verschijn je in ‘Opsporing verzocht.’
Als mensen ouder worden, voltrekt zich een omgekeerd fenomeen: je moet en zal hetzelfde hebben als je buurman. Hij een nieuwe auto, jij kromliggen tot je er een paar maanden later een met minstens evenveel slurptax bestraft exemplaar voor de deur hebt staan. Hullie een dakkapel: jij kan niet achterblijven, zo gehaast dat je niet eens wacht op de goedkeuring van de bouwaanvraag door de gemeente. (En zij van hiernaast lachen als je hem weer af moet breken!)
Ik ben wellicht nog perverser. Voor nieuwe (een eerste) neef Rif heb ik een letterlogo gemaakt. Weliswaar vond de graveur van z’n doopcadeau het te ingewikkeld om het op het voorwerp te graveren, maar dat zegt meer over de beroepsethos van de graveur dan over het logo.
Het staat – bij deze – Rif – of zijn ouders, danwel mijzelf – vrij om tot z’n dertigste dit logo op alle spullen die ‘ie maar heeft te verven, kladden, schrijven, zeefdrukken, voorzien, kaligraferen, schetsen, stempelen, hoogdrukken, pennen, inkten, printen, strijken met/van dit beeldmerkje.
Op Rifs dertigste verjaardag zal ik ‘em dwingen hetzelfde tuinhekje te kopen als zijn buren…
Ha Lies, deze moet maar eens op een mooi “tussen de schouderbladen” formaat worden uitgewerkt. Laat ik hem zetten.
gr Joris