Of ik wilde nadenken over wat webbanners voor Free Musketeers. Natuurlijk. Wat schuiven en schetsen en even checken of andere uitgeverijen de kreten nog niet in gebruik hebben.
Archive for April, 2008
De SP-afdeling Rotterdam besteedt elk jaar aandacht aan de 1 mei-viering. Niet door rode-vlagzwaaiend door de straten te trekken, maar door het organiseren van discussie of een evenement aandacht te vragen voor rechten van werknemers en onderlinge solidariteit.
Zo ook dit jaar, en ik mocht weer een logootje in elkaar zetten.
Dit jaar valt 1 mei op Hemelvaartsdag: is het ook hier eindelijk een vrije dag. Dat geeft dus de ruimte voor een leuk festival. Met muziek, discussie, poezie, een draaimolen & suikerspinnen, rotirollen & haringhappen. Lees hier het hele program en kom ook!
Ik ben dol op vis. Even bakken met dille en afblussen met witte wijn en creme fraiche… wel de groene uit de viswijzer uiteraard.
Voordat ze op m’n bord belanden, vind ik het mooie wezens om te bekijken. Niet om zelf thuis in een vissenkom te hebben – dat zouden m’n twee katten TE leuk vinden – maar gewoon, zo nu en dan, in het wild, in de dierentuin of in een groot aquarium. In Bergen aan Zee is zo’n aquarium. Met een ongelooflijke hoeveelheid schelpen en een mooie collectie vissen.
Hoogtepunt is een bak met roggen. Nooit geweten dat die beesten het fijn vinden om geaaid te worden. Ik moest enige angst overwinnen om m’n hand in de bak water te steken. Maar ze vinden het echt tof, bedelen ook om aandacht door zich boven het water op te richten en te gaan flapperen met de vinnen. Bovenop voelen ze ruw aan, een beetje als schuurpapier, maar de onderkant is heel zacht en een beetje slijmerig. Kriebel je ze eenmaal op de buik, dan komen ze terug.
Maar er was nog veel meer moois te zien in Bergen aan Zee. Eetbaar, oneetbaar, bedreigd en niet bedreigd
In 1999 werd Wijk aan Zee Cultureel dorp van Europa. Op een voormalig campeerterrein gaf Hoogovens kunstenaars de gelegenheid een beeldentuin te ontwerpen. Bedoeling was het contrast tussen industrie en dorp te verzachten. De kunstenaars zijn bij het maken ondergebracht in Wijk-aan-Zeese gastgezinnen. Ik had de begeleidende folder wel nodig om te ontdekken wat wat voorstelde… dat wel. Bovenstaand werk, een van de mooiere, vind ik, heet White Rhythm.
Hieronder de rest.
Elk strand is anders. Soms bestaat de kustlijn uit rotsen en keien, dan weer uit het zachtste zand. Soms liggen er kilo´s teer, dan weer is het maagdelijk als een witte, onberispelijke, onbetreden woestijn.
Het strand van Wijk aan Zee kenmerkt zich door het zicht op de Hoogovens, het ontbreken van teerplakken en de diversiteit aan schelpen. Vind je in Zeeland vooral mosselen (lekker, dat wel, en supervers te vangen), in Wijk aan Zee zijn er meer verschillende schelpen te vinden.
Erger nog dan een hekel aan duiven, heb ik een aversie tegen meeuwen. In de stad althans. Aan zee horen ze thuis en het krijsen roept heimwee op. Heimwee naar reizen die je nooit maakte, heimwee naar geliefden die onherroepelijk achter de horizon zijn verdwenen.
Toen ik onderstaande foto´s maakte was het vloed, dus voedertijd. De scheermessen en andere schelpen werden voor ons neuzen opengetikt en de inhoud verorberd.
Kort geleden was ik een lang weekend in Wijk aan Zee. Een aanrader, eerlijk gezegd. Misschien is de reden dat ik me er thuis voel omdat de industrie er – net als in Rotterdam – zo dicht op de kust ligt. Als je noordwaarts kijkt, zie je het Noord-Hollands Duinreservaat: zee, strand en duin, maar kijk je in tegenovergestelde richting, dan ontneemt het terrein van Hoogovens je het zicht. Hoewel, ontnemen, ik vind het wel wat hebben, die dikke rookpluimen in het landschap. Zeker ’s nachts zorgt het voor een plaatje dat ook aan de Doomberg uit Lord of the Rings doet denken.
Vanaf het dakterras van het hotel was er maar half zicht op het terrein…
…maar vanaf het strand was het zicht op de dikke rookwolken fantastisch.
Al het omringende duinlandschap mocht niet betreden worden, want ‘kwetsbaar gebied’.
Enfin, nog 1 indrukwekkend plaatje dan…
