‘…Het water vecht maar het mag nooit meer winnen’.

Dit refreintje en een aaneenschakeling van dramatische beelden van een overstroomd Nederland moeten ons consument er toe verleiden stroom van Nuon te betrekken… Zum kotzen! Want Nuon is het bedrijf dat Nederland ook wil tracteren op twee nieuwe kolencentrales… het recept voor een hogere CO2-uitstoot. Uitstoot die zorgt voor een stijging van de zeespiegel. Het reclamebureau dat dit filmpje en muziek maakte heeft echt z’n ziel aan de duivel verkocht.
Greenpeace heeft een klacht neergelegd bij de reclamecodecommissie. Wegens misleiding vermoed ik. De commissie oordeelde dat Nuon z’n filmpje mag blijven uitzenden… jammer.

Maar niet alleen Nuon is hypocriet. Wij zijn dat zelf ook. Ja, ja, windenergie, zonne-energie… maar geen windmolen in mijn achtertuin, en niet in die van de buurman, en niet in zee, en niet in het Groene Hart en niet… eigenlijk nergens niet. Nu wil het feit dat de halve Flevopolder vol windmolens staat en eerlijk gezegd word ik er blij van. Schone energie en het is gewoon een mooi stuk moderne techniek. Net zo techniek als een ‘ouderwetse’ molen (en modern, in die tijd), als een brug, een weg, een huis.
In Friesland leek het wel of elke boer z’n eigen molen op z’n land had staan. En waarom ook niet? Zo’n hele molen past niet op m’n dakterras in hartje Rotterdam, maar anders tekende ik ervoor.

Dit is het stinkendrijke wijf van Stavoren. Waarom zeg ik ‘wijf’? Omdat ze aan al haar rijkdom niet genoeg had en meer en meer wilde. Ze stuurde er een schipper op uit om het aller- allerwaardevolste ter wereld naar haar toe te brengen. Dat zal vast in een jaar en een dag hebben gemoeten of in duizend en een nacht, maar daarover rept de legende niet.
Enfin, de schipper keerde terug met graan en woedend liet de vrouw het kostbaar goed in het water storten. ‘Te min!’ En om te bewijzen dat ze nooit aan de bedelstaf zou geraken, gooide ze haar eigen ring de zee in.
Een een visser ving een vis, en een visser sneed de vis open en vond daar de ring. En hij herkende meteen van wie de ring was en bracht hem terug naar het huis van het vrouwtje… en dat was het moment dat haar lot keerde en ze aan de bedelstaf geraakte.

Mooi verhaal, maar niet nieuw. Op school moest ik Herodotus vertalen, het verhaal van de tiran van Samos. Ook hij was rijk, te rijk. Dat kon niet goed blijven gaan… als de tiran niets deed om het lot te keren, zou hij ten prooi vallen aan hubris (overmoed). Dus gooide hij ver in zee dat wat hem het meest dierbaar was: zijn ring.
Ook in dit verhaal speelt een vis die te dom, dom, dom is om te veel aan wal te zwemmen en de kans loopt opgevist te worden, de hoofdrol. Een visser brengt de ring terug en het welvarend rijk van Samos valt ten prooi aan chaos, anarchie en armoede.

De wereld gaat niet ten onder aan overmoed en hebzucht, maar aan domheid, vrees ik.

Rotterdam – Opperdoes – monument Afsluitdijk – Makkum – Piaam – Gaast – Workum – Hindeloopen – Stavoren – Warns – Bakhuizen – Lemmer – Emmeloord – Lelystad – Hilversum – Rotterdam. Dat is de route die ik afgelopen zaterdag met Bert reed. Bijna 300 kilomter, en dat allemaal omdat ik nog nooit over de Afsluitdijk was gereden. Waarom zou ik ook? Enfin, onder de noemer ‘dingen die je eens in je leven gezien moet hebben’, zeg maar.

Hieronder een fotoverslag. Vooral de rit door Friesland was supermooi. Wat scheelde was dat we de snelweg na de Afsluitdijk verlieten, maar toch… ik snap niet dat Oane z’n roots heeft verlaten. Ik ga er vast nog eens terug voor een fiets- of wandelvakantie.

Read the rest of this entry »

Het bombardement op Rotterdam wordt aanstaande 14 mei weer herdacht. De Rotterdamse stadsdichters ‘De Woorddansers’ maakten er een prachtig gedicht over.
Hieronder een flardje film dat ik schoot op het 1 mei festival. De tekst is hier te lezen en hier vind je de clip die bij het gedicht hoort.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=BjqZgiUH3fM[/youtube]

Ik stel voor om aanstaande 14 mei de brandgrens weer te verlichten, net als vorig jaar. En uit alle luidsprekers in de stad klinken dan niet de sirenes die we maandelijks testen, maar het gedicht Hinkstap op de Brandgrens.

Afgelopen 1 mei maakte ik foto’s van het festival dat de SP afdeling Rotterdam speciaal voor deze dag organiseerde op het Heemraadsplein.
Hier is een fotoverslag te zien of hier, maar hieronder staan ook een paar andere!

Read the rest of this entry »