Dit is het stinkendrijke wijf van Stavoren. Waarom zeg ik ‘wijf’? Omdat ze aan al haar rijkdom niet genoeg had en meer en meer wilde. Ze stuurde er een schipper op uit om het aller- allerwaardevolste ter wereld naar haar toe te brengen. Dat zal vast in een jaar en een dag hebben gemoeten of in duizend en een nacht, maar daarover rept de legende niet.
Enfin, de schipper keerde terug met graan en woedend liet de vrouw het kostbaar goed in het water storten. ‘Te min!’ En om te bewijzen dat ze nooit aan de bedelstaf zou geraken, gooide ze haar eigen ring de zee in.
Een een visser ving een vis, en een visser sneed de vis open en vond daar de ring. En hij herkende meteen van wie de ring was en bracht hem terug naar het huis van het vrouwtje… en dat was het moment dat haar lot keerde en ze aan de bedelstaf geraakte.

Mooi verhaal, maar niet nieuw. Op school moest ik Herodotus vertalen, het verhaal van de tiran van Samos. Ook hij was rijk, te rijk. Dat kon niet goed blijven gaan… als de tiran niets deed om het lot te keren, zou hij ten prooi vallen aan hubris (overmoed). Dus gooide hij ver in zee dat wat hem het meest dierbaar was: zijn ring.
Ook in dit verhaal speelt een vis die te dom, dom, dom is om te veel aan wal te zwemmen en de kans loopt opgevist te worden, de hoofdrol. Een visser brengt de ring terug en het welvarend rijk van Samos valt ten prooi aan chaos, anarchie en armoede.

De wereld gaat niet ten onder aan overmoed en hebzucht, maar aan domheid, vrees ik.

This entry was posted on Tuesday, May 13th, 2008 at 23:35 and is filed under De rest van het achterland, Liesken, Liesken actualiteit, Nederland, reizen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.