Het leven stond natuurlijk niet stil, toen m’n camera het begaf. Ik legde een en ander alleen niet meer vast. Of, nu ik even nadenk… er moeten nog wat foto’s staan op m’n geheugenkaartje dat ik aan Vosje leende voor haar reis naar de Westbank… Enfin, eer ik die eens terugheb. Er stond een close up van een prachtige – maar dode – mot op en een groene tomaat, die was verschenen aan een verstekeling-plant uit de supermarkt. Mooi, maar niet wereldschokkend.

Nee, eh, belangrijkste verandering afgelopen tijd was vooral die van baan.

Van het drie-hoog-achter op een bedrijventerrein in Zoetermeer bij Free Musketeers naar het stadhuis van Rotterdam. Niet allen de omgeving is beter. Het werk past me ook beter. Terug naar de roots, terug naar de politiek. Van grafisch vormgever naar medewerker van de SP-fractie op het stadhuis. Soms moeilijk – als mensen je bellen als laatste strohalm met superingewikkelde problemen, maar never a dull moment dus en als je deze mensen dan toch een stap verder kan helpen… Super leerzaam en bevredigend dus ook.
Dat die mensen bellen klinkt wat zwaar, maar het is maar goed dat ze dat doen. Ondanks de soms lastige vragen die ze stellen vind ik het echt leuk. Maar uit de papieren, rapporten en nota’s van het stadhuis zou je haast denken dat Rotterdam een paradijsje op aarde is. Helaas, de werkelijkheid is weerbarstiger dan al die stapels papier. En het is goed dat mensen de moeite willen nemen ons dat te laten weten.

En zeg nu zelf, rook je liever een pauzesigaretje bij deze fontein, of naast de goedereningang van de Etos in een winkelcentrum in Zoetermeer terwijl de randstadrail voorbijraast?

This entry was posted on Monday, December 15th, 2008 at 0:28 and is filed under Liesken, Liesken actualiteit, Nederland, reizen, Rotterdam. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.