Wat heb ik met de bijbel? Net zo veel als met de Griekse mythologie die ik op de middelbare school uit het hoofd moest leren en de sprookjes van Grimm en Andersen. Best wel wat dus, want het zijn mooie verhalen en van een beetje moralisme hou ik wel. Ik heb een hekel aan mensen die oorlogen om dit soort boekjes beginnen, overigens.

IJssculpturen had ik nog nooit gezien, dus toen het blokje ‘ster en cultuur’ op de tv voorbij kwam, vond ik dat ik naar Zwolle moest. Muts op en dikke kleren aan. Geen handschoenen, want dan is m’n fototoestel onbestuurbaar.

Als je verderleest, zal de post even de tijd nodig hebben om alle foto’s te laden… maar ik vind het de moeite. Draai maar even een shaggie of zet een potje thee. En oh, voor de eerlijkheid: als decor was er kwistig met kerstbomen gestrooid in de enorme hal waar de beelden stonden. Best sfeervol, maar ik vond ze op de meeste foto’s storend, dus ik heb ze weggeshopt. Voor de rest zijn de kieken behoorlijk puur natuur.

Wees verrast zoals ik was toen ik de foto’s terugzag.

Onze ellende is natuurlijk allemaal begonnen bij dat vilijne wijf dat haar onschuldig, dommige mannetje een hapje bood van de appel van de boom der kennis… Ach gusss.

Noach wijst de dieren de weg naar z’n schip. Een grappige (of tragische?) herinnering komt bij me boven. Op de grafische school had ik een klasgenoot, een aanhanger van de zevende-dagadventisten, die – onder andere – dit bijbelverhaal totaal letterlijk nam. Jeeminee een vol lesuur ruzie maken: het begrip ‘overdrachtelijk’ is vrees ik nog steeds niet bij de jongen geland.

In de ark zelf zijn allerlei dieren te vinden, maar de witte sneeuw blijkt verdomd lastig te fotograferen. En dan zo dat je een kameel van een ezel kan onderscheiden. Maar deze pauw (slechts 1 exemplaar!) lijkt zich wel trots te willen laten vastleggen.

De toren van Babel is indrukwekkend mooi en hoog

Alle beelden zijn gemaakt met gevoel voor detail, dus ook de toren

Het plaffond van de toren van Babel

Jacob droomt van de ladders die hem zullen leiden naar de heerschappij over het land Kanaan

Als de farao Mozes en Aaron op audiëntie heeft, wordt ‘ie geflankeerd door twee tovenaars. Mozes wil z’n volk van de onderukking van Egypte redden en naar Kanaan leiden en gooit, om de kracht van z’n god te domonstreren (en z’n eigen betoog kracht bij te zetten), z’n staf op de grond. Deze verandert in een slang: een potige plofadder, ratelslang of boa, de schrift is hier niet zo helder over. De tovenaars van de farao doen hetzelfde en ook hier verschijnen slangen, maar meer een soort glasaaltjes: je snapt wie er z’n zin krijgt.

Ik denk dat dit Mozes is van de twee… zo ver ik kon nagaan van een aantal afbeeldingen

De farao gunt de mensen geen rust en Mozes roept een vloek over hem en de Egyptenaren uit: (Er dringt zich een vergelijking met het huidige Midden Oosten bij me op) een boel plagen, waaronder een zelfmoordaanslag en een Israëlisch grondoffensief zullen Egypte treffen. Verder zullen alle eerstgeborenen het levenslicht niet zien.

Maar onderschat ook de krokodillen niet…

…en de slangen, die eerder een kwalijke rol speelden

In hoeverre ingevroren trillobietjes een plaag vormden weet ik niet, maar laat ze niet ontdooien…
Ik maak er maar grapjes mee, maar officieel waren de plagen dat het water van de Nijl veranderde in bloed, kikkers, luizen, steekvliegen, veepest, zweren, hagel, sprinkhanen, duisternis en de dood van alle eertgeborenen. Het laatste is overigens een vaak terugkerend thema in het werk van Nick Cave Enfin, misschien over hem later nog eens een aparte post.

Twee stenen tafelen met daarop de tien geboden

Samson is zwak, want z’n haar kwijt. Z’n ogen zijn uitgestoken en hij crepeert aan de voet van een pilaar van een tempel van de Filistijnen. Hij smeekt God nog eenmaal zijn kracht terug te krijgen. God is ‘genadig’ en Samson rukt de pilaar omver waardoor er duizend doden vallen. Onder de slachtoffers vallen gelukkig slechts Filistijnen te betreuren, en 1 Samson.

Daniel babbelt wat met een leeuw in de kuil…

…maar dat durft de tijger ook

Dit hebben we allemaal onlangs collectief gevierd

Zo word je geboren en zo werk je je laatste prak naar binnen

Het beeld van een stervende Jezus aan het kruis was eerlijk gezegd niet om aan te zien. Maar zijn discipelen waren wel de moeite waard

En tot slot Jezus’ hemelvaart.
En dan heel gauw naar de warmte van +1 graad met een kop thee.

This entry was posted on Tuesday, January 6th, 2009 at 1:24 and is filed under De rest van het achterland, Nederland, reizen. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.