Rif vierde vandaag z’n tweede verjaardag met (drie) leeftijdgenoten en (twee) iets oudere kleuters. Je snapt ineens wat medewerkers van de kinderopvang doorstaan. Hulde en een lintje In de orde Van Oranje Nassau zou ik zeggen.

Rif is al een tijdje bijzonder geinteresseerd in camera’s en hij komt dus hard op me af rennen. In de hoop dat ik veel knip, zodat ‘ie veel foto’s kan terugkijken. Want dat weet ‘ie ook inmiddels, dat dat kan. Nog even en hij programmeert een compleet nieuwe Linux-configuratie voor broers computer…

De verkiezingen voor het Europees parlement komen er weer aan: donderdag 4 juni mag iedereen naar de stembus. Dat iedereen MAG wil zeker niet zeggen dat iedereen ook GAAT. Een slechte zaak – stemmen is in mijn ogen een groot recht en daarmee ook meteen een plicht, maar bij deze verkiezingen kan je het de mensen haast niet kwalijk nemen. Waarom zou je gaan stemmen voor afgevaardigden naar een gedrocht ver weg, dat regels verzint die je nauwelijks snapt. Waarvan degene die het voor het zeggen hebben in Brussel vooral niet de moeite willen nemen OM ze een normaal mens uit te leggen. Dan zou zomaar eens kunnen blijken dat die regels niet zo erg democratisch tot stand komen. Dat die regels vooral het bedrijfsleven dienen, en zelden gewone mensen.
Dat wordt dus de taak van de SP de komende tijd. Om het allemaal wel uit te leggen en mensen naar de stembus te bewegen om te laten zien dat samenwerken prima is, maar niet op de manier waarop het nu gaat. Ik wil meer samenwerking en minder regeltjes uit Brussel.
Dennis de Jong, lijsttrekker voor de SP, hield er een goed verhaal over aan de kaderklas vorige week.

Twee jaar is Rif gisteren geworden. En ik heb me voorgenomen voorlopig zelfgemaakte kaarten naar ‘em te sturen. Rif is dol op de maan…. en op uilen, maar die kan ik niet goed tekenen… of ie onderweg de groetjes wil doen aan Meneer de Uil.

Onlangs mee op werkbezoek van de gemeente. Voor het eerst. Oh pardon, dat heet een externe orientatie. De SP noemt dergelijke werkbezoeken wat minder technisch ‘Buurten in de Buurt’ of ‘Buurten in Bedrijven’. Ik heb het allemaal maar een beetje over me heen laten komen, zo’n eerste keer.
Wel interessant, naar afvalscheider AVR-van Gansewinkel. Kaplaarzen aan en veiligheidshelm op en dan op naar de loods waar sloopafval gescheiden wordt. Misschien sta ik op deze officiele foto, misschien ook niet. Enfin, doet er niet toe. Interessant om te weten dat met hoge luchtdruk papier en folie uit de troep wordt gehaald, met een magneet ijzer, met weer wat anders het aluminium en met water het hout. Tot slot wordt de zooi met de hand gescheiden. Intussen wemelen buitenterrein en loods van de meeuwen. Ze hebben het duidelijk naar hun zin.
Maar wat doen we nu met het plastic? Dat binnenkort verplicht is te scheiden, maar waarvoor nog niet echt een winstgevenden oplossing is. Al had Van Gansewinkel ‘em in een utopie wel. In elke supermarkt een apparaat dat een van de zeven, acht soorten plastic voorsorteert en dan via de goede buis naar een schredderaar geleidt, waarna het kan worden afgevoerd en verwerkt. Je snapt het al… of Rijk en gemeente de eerste kosten willen ophoesten eer – als het geld gaat opleveren – het bedrijfsleven inhaakt.
Mooie boel: mensen produceren geen afval, ze houden het over… maar ze mogen wel via hun belastinggeld ervoor zorgen dat de verwerking rendabel wordt… waarna bedrijven er met de winst vandoor kunnen.
Het wordt tijd dat de verpakkingsindustrie fors gaat meebetalen. ‘Dat doen ze al,’ zegt u ‘via de verpakkingsbelasting’. Maar die wordt doorberekend aan de consument, dus dat werkt niet en dat doorberekenen zou verboden moeten worden. Al zal dat van Brussel vanwege concurrentiebedingen en andere shit wel niet mogen.
Wil ik dan met m’n glazen fles naar de super om melk en olijfolie te tappen? Ik ben ook niet Roomser dan de paus en hou ook van gemak, maar kan iemand me vertellen waarom er plastic rondom komkommers, paprika en een stronk broccoli zit, waarom Cheddar en ontbijtkoek per plakje verpakt moeten worden en waarom in een 10-pak cd’s elke cd afzonderlijk ook nog in een plastic sealjte zit…? precies, daar wil ik ernstig vanaf!

… Zou ik ook roepen als ik een rog en een vliegtuig nooit eerder had gezien dan 15 x 15 cm groot in een prentenboekje. Neef Rif was mee naar de dierentuin en vooral erg onder de indruk van de zeeleeuwen, de pinguins, andere kinderen en de tijgers… en van de roggen dus, die als superzweefvliegtuigen het water doorkruisen.