En toen werd ik ineens bomeridster… na een cursus waarvoor ik niet eens examen hoefde af te leggen. Geen mens die weet of ik een paard kan besturen of een zwaard bedienen…
Wat ik wel kan is kapvergunningaanvragen in m’n deelgemeente in de gaten houden en ter plekke de situatie op foto vastleggen en dan doorgeven aan stichting De Bomenridders. Of zelf zienswijzes indienen en/of bezwaar maken, als ze bomen kappen in m’n eigen straat.
Bovenstaande foto – niet eens van mezelf maar van Menno, want mooier dan de mijne – toont de allereerste bomenridder, Marcellus Hoornweg. 10-15 Jaar geleden ketende hij zich in Hoogvliet aan een boom in ridderkleding om onnodige kap te voorkomen. Toen even later weer een boel bomen moesten sneuvelen, richtte hij samen met bezorgde bewoners de Bomenridders op.
Nu sloeg hij gisteren in Arboretum Trompenburg zo’n 15 kersverse bomenridders, die allemaal de oren en ogen van de stichting gaan worden.

De foto van m’n eigen ridder-’slaging’ (of -geslaag of -slachting?) krijg ik later van Menno. Maar hieronder collega Josine, die net als ik ontzettend veel lol heeft gehad in de cursus.

Inmiddels is de foto van mezelf ook gearriveerd (tanx Menno).

This entry was posted on Monday, April 6th, 2009 at 0:54 and is filed under Liesken, Liesken actualiteit, Liesken thuis. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.