Afgelopen vrijdag was ik mee met de actie tegen Brusselse regelzucht voor kleine ondernemers. Gezellig samen brownies en worst uitdelen. Een verslag van de actie vind je hier.

Het is leuk om een kijkje achter de schermen te krijgen van SBS6. Ze pakten het item serieus op en waren bij de breefing van onze actie. Maar ze filmden ook mensen in de straat en vroegen of ze gingen stemmen.
Voor de stille momenten filmden ze worstjes in een plastic bak. Gelukkig hadden ze ze niet nodig. Lijkt me saai beeld: dood beest in een plastic bak.

Ikzelf kon niet aan de verleiding ontsnappen eens te kijken waar de bloesem die op m’n hoofd en voor de lens vandaan kwam. Van boven dus… komt daar alle gedoe vandaan?

Een enkeling maakt zich bezorgd of ik nog aan ‘genieten van het mooie weer’ toekom. Tuurlijk wel: de meeste dingen waarvan ik verslag doe spelen zich buiten af. Het is jammer dat de meeste mensen de verkiezingen voor het Europarlement geen hol interesseert, maar de campagne ervoor speelt zich altijd op een gunstig tijdstip van het jaar af, zo in mei. Ik bedoel, ik ga binnenkort een regenpak kopen voor de campagne voor de raadsverkiezingen maart volgend jaar ;-)

Eens in de veertien dagen kiest de SP een buurt uit om huis-aan-huis aan te bellen en te vragen hoe het er zo voorstaat in de wijk. Niet dat we alle problemen plotsklaps kunnen oplossen (helaas) maar zo weten we hoe de vlag erbij hangt.
Gisteren waren we in tuindorp Vreewijk en we verzamelden, hoe kan het anders voor een ‘dorp’, aan ‘de Brink’. Vreewijk is echt een dorp in een stad. Vrij kleine huisjes, dat wel, want ooit gebouwd voor arbeiders, zij het dat de arbeidersgezinnen van nu veel kleiner zijn dan die in het begin van de 20ste eeuw. De wijk is ontzettend groen en de gemeenschap is er hecht. Jongerenoverlast is er uiteraard ook, maar waar zie je dat niet in de stad: toch ook een kwestie van niet alle buurthuizen afbreken en zorgen voor voldoende trap- en hangveldjes. Terwijl we op pad waren, kwamen een aantal buurtkinderen vragen wat we aan het doen waren, en hoe we heetten, en wat dat was ‘SP’, en wat dat was ‘politiek’, en wat dat was ‘verkiezingen’ en of ze mochten helpen folders uitdelen (tuurlijk, maar dan niet in de straat waar we zelf langs de deur gingen en ook maar eentje per brievenbus).
Klinkt best gezellig toch, deze wijk? Maar de gemeente vindt van niet. De hele wijk moet gesloopt om plaats te maken voor dure woningen en appartementen. Daar komen dan in ieder geval nettere mensen in wonen, met meer geld. Waar de Vreewijkers dan weer naartoe moeten, dat boeit niemand, lijkt het.
Enfin, gisteren gingen we langs om ook over de Europese verkiezingen te praten en om mensen te vragen waar Brussel zich allemaal wel of niet mee moet bemoeien.

Afgelopen vrijdag deed ik verslag van een debat in onze gemeenteraad in aanloop van de Europese verkiezingen. Vriendin Jessica van Ruitenburg (no. 6 op de lijst) mocht aan de bak. Best spannend tussen allemaal lijsttrekkers (no’s. 1). Toch deed ze het heel goed, vond ik.

De griffie had het allemaal goed georganiseerd en op de valreep was er een tafel waarop iedereen z’n verkiezingsflyer kwijtkon. Ik had erover gebeld, of dat kon en men leek een beetje te schrikken. ‘Oh ja, een plek waar je je folder kwijtkan, ook handig’.

Ik wilde niet helemaal achteraan zitten want je mocht niet vrij met je cameraatje door de zaal lopen. Dus kreeg ik een plek op de perstribune. Gezellig, met een gast die fee lancet voor de gemeente en redelijk links van het midden zit en nog een dame van cda.tv.
Voor het geval je denkt, ik ga ook eens naar zo’n debat: denk niet dat die sprekers echt in debat gaan met elkaar. Elkaar overtuigen doen ze niet, ze weten het al, als een verkiezingsprogram het al niet voorschrijft. Ze debattereen voor de zaal. Ze zijn er om U te overtuigen. Dus in dat geval misschien wél een goede reden om dat toch eens te gaan zien bij u in de buurt.
Het was een debat voor intimi: de mensen van de griffie en andere ambtenaren. Op de valreep konden via een persbericht ook andere Rotterdammers zich inschrijven. Prima dat deze mensnen ook worden bediend, maar het is dus aan de partijen om de straat op te gaan om ook de ‘man in de straat/op de markt’ te laten weten wat Europa doet met zijn of haar leven en wat ‘ie daarvan vindt.

Iedereen die mij een beetje kent zal het niet geloven. Liesken om 06.15 haar bed uit… om foto’s te maken van ons raadslid Leo de Kleijn. En normaal ga ik niet voor enen, tweeëen naar bed… maar Leo ondersteunt – terecht – de bewoners van de Essenburgsingel die geen 53 meter hoge mast in de achtertuin willen. Of beter gezegd, in hun prachtige voortuin hierboven. Goede reden om m’n dag-nachtritme dus om te gooien. Lees hier een verslag dat ik daarstraks schreef over de actie.

Alle actie en diplomatie van de kant van de bewoners lijken allemaal niet heel veel geholpen te hebben. Ter Horst lijkt de mast toch per se op de eerder aangewezen plek te willen planten, aldus een bericht van RTV Rijnmond Maar de bewoners beraden zich nog… misschien binnenkort weer vroeg de veren uit…

Afgelopen zaterdag was ik met Herman, Ien, Jessica en Christine eten bij Obba. Een paar geschakelde zeecontainers met een semi-bedouindak erop. Vanaf de buitenkant lijkt het niet veel… maar ga er vooral naar binnen: mooie entourage, prima eten (veel kleine, lekkere voorgerechtjes maar ook een prima hoofdgerecht en ook de linzensoep was nauwelijks te versmaden), fijne mensen en een prachtig uitzicht bij zonsondergang en donker.

’s Morgens stond Jessica op de markt. Ze is onze nummer 6 op de kandidatenlijst voor de Europese verkiezingen en trapte onze campagne ‘Retour afzender’ af. En tussendoor vloog ze nog even naar Haarlem… laat mij maar de foto’s maken en folders uitdelen op de markt…

1 mei gelastte de SP-Rotterdam haar feestelijke aftrap van de eurocampagne af. Dat was jammer, want het beloofde een aardig feestje te worden. Een klein, zwart autootje gooide de dag ervoor roet in het eten. Alle activiteiten werden tot na het weekend opgeschort.
Ik heb er zelf een beetje een dubbel gevoel bij. De SP (en ook andere partijen met een aftrap voor de euroverkiezingen) hebben tenslotte niet om deze gek gevraagd. Noch bleek deze man deze daad te voltrekken vanuit socialische overtuiging. Aan de andere kant waren veel mensen een dag later nog niet in de stemming voor een feestje… ook veel SP’ers niet.

Dus stonden we pas afgelopen woensdag weer op straat. Samen met Ike, Henk (foto) en Oane deelde ik ZO-kranten uit, met als thema de europese verkiezingen op 4 juni. Het mag allemaal wel wat minder met de bemoei- en regelzucht en het nodeloos rondpompen van geld. Hieronder een mooi voorbeeld ervan.

We betalen met z’n allen 250 euro per persoon per jaar aan Brussel. In het bovengenoemde voorbeeld heeft de stad Rotterdam dus een paar betaalde lobbyisten van gemeentewerken naar Brussel gestuurd om weer geld terug te peuteren voor het opknappen van een straatje met een paar bomen. Reken maar dat die lobbyisten veel kosten maken. Reizen, hotelovernachtingen, dineren, misschien cadeautjes en gunsten…
Zo’n zelfde voorbeeld is het – overigens levensgevaarlijke – fietspad aan de Teilingerstraat. Bij het begin van de straat staat een bord: fietspad, auto’s te gast. Dat betekent in de praktijk dat je als fietser de moord kan stikken.
Maar los daarvan: kunnen wij in Rotterdam zelf geen geld regelen voor fietspaden en lommerrijke wandelboulevards?

Onlangs was ik Buurt Check-Uppen in deelgemeente Prins-Alexander met onze fractie (Theo, Leo en Josine) en collega Edwin. Dit keer maakte ik de foto’s, volgend keer in Charlois zal ik waarschijnlijk de avond presenteren.
In deze deelgemeente woonden, zolang ik weet, mijn oudtantes Trees en Wies, aan de Cordell Hullplaats om precies te zijn. Als kind logeerden broer Joris en ik er jaarlijks. Voor kleine kinderen zat te doen: wij vermaakten ons in het speeltuintje onderaan de flat of de tantes namen ons mee naar ‘kinderdingen’ in de stad. Maar voor jongeren is er in deze groene wijk geen klap te doen. Andere problemen in de wijk vind je hier in het verslag.

Vooraf overlegde ik met Edwin (links) en Diederik (rechts) over de invulling van de avond. Al rokend, wat later slenterde ik wat rond en knipte een nogal koud aandoend kunstwerk. Op dit moment zou ik niet in dit deel van Rotterdam willen wonen. Misschien als ik de leeftijd van mijn oudtantes heb.

Veel was er niet op orde toen ik m’n huis kocht – maar het was dan ook niet zo duur – , maar m’n dakterras spande de kroon (met als goede tweede de badkamer). Toen ik de eerste keer in m’n van Herman en Ien uit Suriname gekregen hangmat hing bedacht ik me dat het zo niet langer kon… hangen in de griebus en dan zie je de dode planten niet eens op de foto’s.

Ik ben hard aan het klussen en binnenkort is het echt, echt af. Wordt vervolgd dus.

Onlangs bracht Marijke een bliksembezoek aan Nederland. Ze woont in Guinee en haar man Mamadou runt er een school ‘Le Dauphin’, opgezet met Nederlands geld.
Het is altijd gezellig als ze er is. We eten veel Hollandse pot (heimwee), met varkensvlees, want Guinee is nogal islamitisch. Een liberale en vriendelijke variant – men drinkt rustig een biertje – maar varken is taboe. Verder kletsen we bij en brengt Marijkes ordelijke inslag mijzelf en mijn huishouden weer een beetje in het gareel.
De avond dat ze vertrekt is een ritueel geworden: de KOFFER moet worden ingepakt en… elke gram telt. Marijke weet met haar charmante inslag vele kilo’s meer het land in te voeren dan toegestaan, maar toch. Zorgvuldig wordt alle overbodige verpakking verwijderd en worden zelfs de labeltjes uit kleding geknipt, gebruiksaanwijzingen verdwijnen in mijn oud-papiertas. Samen kunnen we er smakelijk om lachen en we bedenken samen manieren om NOG meer grammen ballast te lozen.