Nog even en bovenstaande foto haalt de kaartenrekken van de touristenwinkels, althans, als het aan mij ligt. Ik vind windmolens namelijk wel mooi. Zeker als ze in formatie staan. Hieronder een beetje geposeerd in formatie.
Archive for July, 2009
Afgelopen donderdag was ik met Leo en een jounalist van Trouw op stap in Oud-Charlois, een van de Vogelaar-/Van der Laan-/aandachts-/pracht-/krachtwijken. Leerzaam en zo had ik meteen de tijd foto’s te maken voor onze jaarkrant. Onderweg stuitte ik op een leuk project: ‘Gouwe kinderen’. Kinderen uit de straat maken een soort eigen huisnummerbord. Idee is dat de straat meer van henzelf wordt, minder anoniem. Het project is uit 2006, dus vast niet van de ‘achterstandsgelden’ betaald, maar dat maakt niet uit.
Zijn dit soort projecten nu noodzakelijk om wijken er weer bovenop te helpen? Ja en nee. Eerst zullen gemeente en woningbouwcorporaties moeten investeren in simpelweg ‘steen’. Eerst fatsoenlijke, betaalbare woningen in een mooie omgeving en aanpak van harde criminaliteit. En laten we niet vergeten dat het scheelt of mensen voldoende inkomen hebben en een kans op een goede opleiding. Is er dan nog geld over (en dat zou er over moeten zijn in mijn ogen) dan doe je ook mooie projecten als deze.
Dinsdag waren we BuurtCheck-uppen in Hoek van Holland. Eigenlijk is het raar dat dit dorp bij Rotterdam hoort, al sinds 1914, volgens Wikipedia. Het zou net zo goed zelfstandig kunnen zijn, als je het mij vraagt: Ik ontmoette er leuke, slimme mensen die goed weten waar het met het dorp heen zou moeten. Bovendien heeft Hoek van Holland heel andere problemen dan Rotterdam. Maar goed, het is nu eenmaal zo, dus ging de SP-fractie er – overigens met veel plezier – op werkbezoek.
Hieronder nog een paar impressies.
Vosje goes Gaza, had ik bijna willen tikken, want dat bekt lekkerder. Maar Gaza kom je als gewone sterveling niet in. Vosje organiseert dus een reis naar de overigen Palestijnse gebieden. Om te werven heb ik een flyertje voor haar gemaakt.
Nieuwsgierig? Lees dan hieronder even door.
Pluk is oud en dus ging hij stinken en kwijlen. Ik dacht: ‘Ach, hoort erbij. Hij eet nog goed, dus hij zal wel geen pijn hebben. Lammaar gaan. Oude mensen veroordeel je ook niet meteen tot het verpleeghuis als ze wat wankeler worden.’ Maar ik vond het toch minder leuk dat ik de poezen altijd op bed had toegestaan… En de eetlust verging als meneer kwam langsgewandeld bij mijn vers opgeschept bord avondeten…
Ik had een jaar eerder met het mormel naar de dierenarts moeten gaan. Hier ligt meneer nog bij te komen van de narcose: al z’n tanden kwijt, minus bovenhoektanden en 1 onderhoektand. Maar inmiddels is ie weer helemaal het mannetje: eet beter dan ooit, wast zich bovendien beter dan ooit en het gekwijl is tot 0 gereduceerd. Hij lijkt er zelf happier onder en ik ben dat zeker: ik ruik ‘em niet meer aankomen en zie een blije kat.
Afgelopen woensdag Keti Koti meegemaakt. Het feest dat Surinamers en Antillianen vieren dat ze in 1863 de ‘ketenen verbraken’ oftewel het einde van de slavernij. Nederland deed dat overigens met veel tegenzin pas tientallen jaren nadat andere landen het licht hadden gezien. Daarnaast waren de voormalig slaven nog tien jaar verplicht voor hun bazen te blijven werken. Tja ja, Balkenendes VOC-mentaliteit, zeg maar.
Wie muggenzift houdt het in deze op de typische WIC-mentaliteit. Die voer met schepen met buskruit, wapens en textiel naar Afrika, ruilde dat daar voor slaven om daarmee koers te zetten naar het Caraibisch gebied. En die slaven waren dan weer suiker, tabak en katoen waard, waarmee men huiswaards kon keren.
De SP Rotterdam moest vorig jaar al moeite doen om de tocht door te laten gaan. Dit jaar leken de festiviteiten eromheen niet te mogen plaatsvinden. Gelukkig wisten we er steeds mensen van te overtuigen dat het goed is als we dit feest als een bevrijdingsdag vieren.
Onder de feestvierders collega Jolanda Bottse met haar kleindochters. Alle kleuren en manieren van hoofddoek knopen zijn symbolisch en dus vroeg ik haar om wat meer info. Ze stuurde me deze lezenswaardige link. (Linksboven even doorklikken voor meer klederdracht.) Ze had zichzelf vooral – naar eigen zeggen – dit jaar een beetje ‘afgeraffeld’ zodat ze energie in de outfit van haar moeder kon steken, die meemocht op een van de praalwagens. Pardon?! Afgeraffeld?! Als ik mezelf ‘s ochtends afraffel, dan gooi ik een plens water in m’n gezicht en trek de kleren ‘die toevallig bij de hand liggen op de vloer’ aan…
Nog even in herinnering… zo zag m’n dakterras eruit…
… en zo is het nu.
Op het plankje komen nog olielampjes, maar daarvan waren de zilveren achterplaten zo zwart geworden in de loop der tijd dat er een doekje zilverpoets overheen moet. Links kleine gekleurde magnetische kikkertjes. Zij verhullen lelijke metalen haken, die niet anders te verwijderen zouden zijn dan met medeneming van de halve muur.