Afgelopen woensdag Keti Koti meegemaakt. Het feest dat Surinamers en Antillianen vieren dat ze in 1863 de ‘ketenen verbraken’ oftewel het einde van de slavernij. Nederland deed dat overigens met veel tegenzin pas tientallen jaren nadat andere landen het licht hadden gezien. Daarnaast waren de voormalig slaven nog tien jaar verplicht voor hun bazen te blijven werken. Tja ja, Balkenendes VOC-mentaliteit, zeg maar.
Wie muggenzift houdt het in deze op de typische WIC-mentaliteit. Die voer met schepen met buskruit, wapens en textiel naar Afrika, ruilde dat daar voor slaven om daarmee koers te zetten naar het Caraibisch gebied. En die slaven waren dan weer suiker, tabak en katoen waard, waarmee men huiswaards kon keren.
De SP Rotterdam moest vorig jaar al moeite doen om de tocht door te laten gaan. Dit jaar leken de festiviteiten eromheen niet te mogen plaatsvinden. Gelukkig wisten we er steeds mensen van te overtuigen dat het goed is als we dit feest als een bevrijdingsdag vieren.
Onder de feestvierders collega Jolanda Bottse met haar kleindochters. Alle kleuren en manieren van hoofddoek knopen zijn symbolisch en dus vroeg ik haar om wat meer info. Ze stuurde me deze lezenswaardige link. (Linksboven even doorklikken voor meer klederdracht.) Ze had zichzelf vooral – naar eigen zeggen – dit jaar een beetje ‘afgeraffeld’ zodat ze energie in de outfit van haar moeder kon steken, die meemocht op een van de praalwagens. Pardon?! Afgeraffeld?! Als ik mezelf ‘s ochtends afraffel, dan gooi ik een plens water in m’n gezicht en trek de kleren ‘die toevallig bij de hand liggen op de vloer’ aan…
Nog een paar collages, omdat er zo veel mooie mensen meeliepen.
Leave a Reply