Pluk is oud en dus ging hij stinken en kwijlen. Ik dacht: ‘Ach, hoort erbij. Hij eet nog goed, dus hij zal wel geen pijn hebben. Lammaar gaan. Oude mensen veroordeel je ook niet meteen tot het verpleeghuis als ze wat wankeler worden.’ Maar ik vond het toch minder leuk dat ik de poezen altijd op bed had toegestaan… En de eetlust verging als meneer kwam langsgewandeld bij mijn vers opgeschept bord avondeten…
Ik had een jaar eerder met het mormel naar de dierenarts moeten gaan. Hier ligt meneer nog bij te komen van de narcose: al z’n tanden kwijt, minus bovenhoektanden en 1 onderhoektand. Maar inmiddels is ie weer helemaal het mannetje: eet beter dan ooit, wast zich bovendien beter dan ooit en het gekwijl is tot 0 gereduceerd. Hij lijkt er zelf happier onder en ik ben dat zeker: ik ruik ‘em niet meer aankomen en zie een blije kat.

This entry was posted on Monday, July 6th, 2009 at 23:45 and is filed under Liesken, Liesken thuis. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.