Wie naar Barcelona gaat, ontkomt niet aan de ‘Modernisten’, Gaudi en al zijn tijdgenoten. Ze bouwden – veelal in opdracht van rijke Barecelonese families – prachtige huizen in de toenmalige (eind 19de eeuwe) uitleggebieden van de stad, de wijk Eixample.
Hoewel de wijk rechttoe, rechtaan lijkt, merk je daar op straatniveau weinig van, behalve dan dat je niet snel verdwaalt. Hieronder nog meer moois. Later Casa Batllo in detail.
Meer modernsiten zien, klik hieronder.
Natuurlijk is er veel meer echt cultureels over Barcelona te vertellen, en dat volgt ook, later, als ik me door 1000 foto's heb geworsteld. Maar, voor de liefhebbers van het waterorgel in de Efteling, bij deze zijn grote broertje op de Plaza d'Espana. Houden Jessica en ik van kitch? JA!
Hieronder nog veel meer slechte smaak. Jammer dat ik er geen muziek onder kan zetten.
Vandaag en gisteren was ik bezig met Hevien. Hevien is elf jaar. Zij is geboren in Dokkum en woont al bijna vijf jaar in Rotterdam. Toch heeft zij nog geen verblijfsvergunning. De leerlingen van basisschool de Schalm en ook Defence for Children vinden dat dit niet kan. De SP steunt de actie en natuurlijk heb ik zelf ook m’n handtekening al gezet. Wil jij dat ook? Dat kan hier (ook voor meer info).
Ik was in eerste instantie heel blij dat RTV Rijnmond vandaag aandacht besteedde aan de actie, tot ik onderaan zag staan: ‘de redactie heeft de reactiemogelijkheid op dit bericht geblokkeerd’. Dan weet je genoeg, dan was de stroom racistische prietpraat op dit bericht niet te modereren, getuige 1 reactie die nog wel zichtbaar is ‘klein of groot jong of oud maak geen verschil, gewoon uitzetten dat ontmoedig dat er meer komen’.
Veel vaker wordt er – als het maar even over niet blanke Nederlanders gaat – op de fora van Rijnmond en AD Rotterdams dagblad op een dergelijke wijze gereageerd, waarbij de combinatie van de woorden ‘apenland’ en ‘ga terug’ niet van de lucht is. Let wel, in het geval van het Hevien-bericht moet het allemaal nog veel vreselijker zijn geweest, want normaal gesproken laten beide media de reacties gewoon staan.
Het deed me meteen denken aan een verhaal in Volkskrant Magazine van afgelopen zaterdag. Onder de titel ‘Hommmeles in Gieterveen’, werden het proces naar en het protest tegen de komst van een aantal minderjarige asielzoekers naar het dorp geschetst. 1 Boer-met-opvangelegenheid en de gemeente zijn voor en de dorpsraad – die beweren iedereen te vertegenwoordigen – zijn tegen. Dezelfde patstelling vaak als wanneer een gemeente een opvang wil neerzetten voor verslaafde ex-prostituees in een wijk. Zo ver niets nieuws.
Maar ik verslikte me echt in een stukje boterham van m’n ontbijt toen ik las dat een van de insprekers had gevraagd aan de wethouder: ‘Stel, ik loop door de dorpsstraat, en er staat ineens zo’n ding voor me?’ Mensen die over andere mensen spreken in termen als dingen…? Mensen die over andere mensen die nauwelijks ouder zijn dan Hevien (gelukkig heeft zij haar ouders nog) spreken in termen als dingen… hoeveel compassie moet ik hebben met mensen die het inlevingsvermogen hebben van een eendagsvlieg?
Ik schrok echt, want hoewel rascistische, xenofobe opmerkingen me woest maken, probeer ik altijd wel te onderzoeken door welke omstandigheden ze zijn ingegeven. Wie hangt racisme aan als ideologie, wanneer is het domheid, foute opvoeding, niet beter weten, nooit het dorp uitgeweest, nooit eens een gesprek met een niet-Nederlander aangegaan? Wie is simpelweg bang voor z’n eigen toekomst, als alles dreigt te veranderen?
Mijn analyse uit de losse pols: de eerste reactie is geplaatst uit angst (er komen er steeds meer, mag ik straks nog Nederlands praten), de dame uit het tweede voorbeeld heeft helaas meer therapie nodig. En ik hou niet van oog-om-oog, dus ik zal haar niet suggereren een paar maanden in het land van herkomst van een van de asielzoekers te gaan wonen. Ik zou aanraden: zeg eens ‘hoi’ tegen dat ‘ding’ als je door de dorpsstraat loopt. Grote kans dat die persoon geen ding blijkt maar gewoon ‘hoi’ terugzegt.
Net terug uit Barcelona kon ik vier paprikaatjes oogsten van mijn Appie-paprika-snoepplant. Nog in vakantiestemming heb ik ze gestoofd in wat olijfolie en sherry en ze vervolgens lauwwarm, slechts gekruid met wat zeezout, geconsumeerd… smaakte toch minder dan op het tarras in de schaduw van de Sagrada Familia :-(