Vanmiddag ging Negri dood. Heel rustig eigenlijk. Drie keer niezen uit het niets en toen een klein niesje erachteraan en toen was het gedaan. Ik drentelde anderhalf uur lang tussen computer en poes-op-de-bank om me ervan te vergewissen dat ik het bij het rechte eind had. Ik zag haar oren-met-pluim toch echt niet bewegen, ik voelde toch echt geen hartslag meer, ze werd toch echt steeds kouder?

Helaas, ik had het bij het rechte eind, anders had ik wel een spurt naar de dierenarts getrokken. Pluk snapt er niets van en gaat nog even naast ‘er op de bank liggen. ‘Kunnen we niet nog een keer knokken om het plekje op de bank, het andere plekje op de bank, stoel, de andere stoel, voor de kachel, naast baas in bed, op het voeteneind, op de kop van het logeerbed, op het voeteneind?’ Sorry Pluk, over en uit, dit huis is weer geheel van jou. Oh, en ik mag erbij, af en toe, om blikjes voer open te draaien en uitbundig te aaien als het je uitkomt.

Gisteren was Pluk ook al zo toeschietelijk. Normaal zou ‘ie hebben aangevallen op de melk die ik Negri gaf. Nu bleef hij aan de zijlijn en ging daarna gezellig bij haar liggen. Negri kijkt arwanend op – wat moet jij hier, bijna op mijn plek – maar heeft geen zin meer om petsen op koppen uit te delen.

In betere tijden maakte Negri mijn tochtslang onschadelijk.

Ook was mijn administratie beter op orde toen zij er zich nog mee bemoeide. Wie springt er nu op schoot als ik zit te tikken achter m’n computer om me een kopstoot (sorry, kopje) uit te delen?
Enfin, ik wil mager, schonkig pluisje eigenlijk helemaal niet missen….
Maar het zij zo: dag lieve Negri-pluis.

Langs deze school fiets ik elke dag van werk naar huis. Ineens waren er mannetjes op een hoogwerker die het gebouw wit leken te gaan schileren. Maar het ging zo traag dat ik het niet zeker wist. Alles beter dan de verlepte blinde muur. Maar ineens was het werk gevorderd en was de muur wit… en weer een dag later stonden er contouren op van een schilderij… geweldig. Het bleek een deel van een veel groter geheel.Ik zou willen dat ze dat op veel meer plekken in Rotterdam deden: blinde muren versieren, vooral in Prins-Alexander wemelt ervan. Als het aan mij ligt met kunst of met mooi opklimmend groen. Vraag een kunstenaar of een klimop, passiflora of wilde wingerd, zeg maar.

Over deze kunstenaars was wel even wat te doen. Ze kwamen uit Sao Paulo en zouden Rotterdamse blinde muren mooi maken… daar hoorde ook het overschilderen bij van de Rotterdamse vuilverbrandingsoven… maar daar stond al een kunstwerk op! Niet dat dat mooi was, overigens. Ik krijg gelukkig de hype-berichten niet teruggevonden: uiteindelijk heeft men besloten dat de Brazilianen maar ergens anders moesten kwasten.