Vanmiddag ging Negri dood. Heel rustig eigenlijk. Drie keer niezen uit het niets en toen een klein niesje erachteraan en toen was het gedaan. Ik drentelde anderhalf uur lang tussen computer en poes-op-de-bank om me ervan te vergewissen dat ik het bij het rechte eind had. Ik zag haar oren-met-pluim toch echt niet bewegen, ik voelde toch echt geen hartslag meer, ze werd toch echt steeds kouder?
Helaas, ik had het bij het rechte eind, anders had ik wel een spurt naar de dierenarts getrokken. Pluk snapt er niets van en gaat nog even naast ‘er op de bank liggen. ‘Kunnen we niet nog een keer knokken om het plekje op de bank, het andere plekje op de bank, stoel, de andere stoel, voor de kachel, naast baas in bed, op het voeteneind, op de kop van het logeerbed, op het voeteneind?’ Sorry Pluk, over en uit, dit huis is weer geheel van jou. Oh, en ik mag erbij, af en toe, om blikjes voer open te draaien en uitbundig te aaien als het je uitkomt.
Gisteren was Pluk ook al zo toeschietelijk. Normaal zou ‘ie hebben aangevallen op de melk die ik Negri gaf. Nu bleef hij aan de zijlijn en ging daarna gezellig bij haar liggen. Negri kijkt arwanend op – wat moet jij hier, bijna op mijn plek – maar heeft geen zin meer om petsen op koppen uit te delen.
In betere tijden maakte Negri mijn tochtslang onschadelijk.
Ook was mijn administratie beter op orde toen zij er zich nog mee bemoeide. Wie springt er nu op schoot als ik zit te tikken achter m’n computer om me een kopstoot (sorry, kopje) uit te delen?
Enfin, ik wil mager, schonkig pluisje eigenlijk helemaal niet missen….
Maar het zij zo: dag lieve Negri-pluis.
Wie neemt nu mijn aairecht over..?
Aairecht is overdraagbaar op derden en niet onderhavig aan verjaring… je moet dus voortaan kiezen: Pluk aaien, of mij aaien ;-)
Het staat natuurlijk altijd vrij om af te zien van verworven rechten. Evengoed ben je dan welkom voor koffie of wijn ;-)