Pluk houdt niet van sneeuw. Zo veel is duidelijk. Ik ook steeds minder, trouwens. Terwijl ik kilo’s van m’n dakterras afschepte om ervoor te zorgen dat de bodem door het gewicht niet in de huiskamer van de benedenburen belandt, steekt meneer jammerend z’n neus om de deur: “Yuk, koud.” Vooruit dan, één poot om het te proberen en dan een tweede poot erbij om stevig te staan. Nog één jammer en dan snel weer naar binnen, mij alleen latend met m’n Sisyfusarbeid… want inmiddels dalen er nieuwe vlokken uit de lucht en ook de komende weken worden centimeters poedersuiker voorspeld.

En nu ik dit tik, bedenk ik dat er een boel gebeurd is, sinds de laatste post. Allemaal te groot voor het tafellaken en te klein voor het servet (of andersom, dit keer). Voor wie het interesseert, hieronder:

Tot begin november gesprekken met de kandidaten voor de lijst voor de raadsverkiezingen, 3 maart volgend jaar. Leuk en leerzaam en wat zijn SP’ers toch toffe, verrassende mensen. En oh, of ik de formaliteiten voor de kiesraad wil regelen: had ik maar nooit ‘ja hoor, best’ gezegd. Gezeik met het program op m’n werk, dus dan maar thuis werken. Heeft meer nadelen (te veel om op te noemen) dan voordelen (roken en poes op schoot). Onlangs de laatste loodjes en dan begin volgend jaar de controle…
Dit is de top10 van de lijst geworden… met mooie portretten (vind ik) van Casper Rila.

De nummers 11-30 gingen op de kiek (binnenkort in het SP-theater) bij Jorgen Snoep, behalve degene die er niet waren: die mocht ik op de kiek zetten. Lang zo goed niet, maar enfin, men heeft een gezicht bij het verhaaltje.
En dat geldt ook voor de mensen uit Charlois. Zij moeten het doen met kieken van Diederik en mij. Nog eens rustig kijken wie de beste serie heeft gemaakt. Diederik heeft leuke achtergronden en gewoon goede foto’s… maar hij knipte zonder flitser, dus geen glimmetjes in de ogen van de mensen… Later meer (en de definitieve lijst).

Dezelfde dag kiekte ik Josine die haar VIP-trofee moest doorgeven. Raar hoor, dat je een prijs voor sociale politiek weer moet afgeven, vooral als het nog niet meevalt een opvolger te vinden, maar enfin.

Tussendoor twee totaal verschillende debatten om verslag van te doen. Die tussen SP en PvdA en SP en GroenLinks. Daar waar de PvdA er een agressieve (zielige) poging toe deed er al verkiezingscampagne van te maken (zielig, want voor een overwegend SP-publiek, dat vooral ging kotsen van de houding van huidig fractievoorzitter Peter van Heemst), daar ging het met GroenLinks de diepte in, zonder elkaar voor rotte vis uit te maken. Doe mij dit soort debatten maar. Op het scherpst van de snede, duidelijk de verschillen blootleggend, maar met argumenten en zonder doorzichtige debattrucjes.

En natuurlijk heb ik net als iedereen de kerst overleefd, evenals mijn verjaardag (dat laatste niet ‘als iedereen’). De eerste lekker eten bij Bert in gezelschap van mam, Vosje, Janneke en Jan-Willem en de tweede in gezelschap van mam, Marjan, Willem, Willem-Jan en Karin en hun drukke maar ontzette leuke kiddies Anouk, Lotte en Wessel. Natuurlijk waren Joris, Laura met mijn peetneef Rif er ook. Een prachtige verjaarstekening/knutselding van de laatste siert mijn ijskast nu.
Waarom Wessel (3 jaar) per se een trompet wil, leg ik later nog eens uit (onder de categorie geestige, kleine, intelligente, vasthoudende mensjes), maar hij staat er op dus Miles Davis eat your heart out.

Intussen ook de nieuwe Rammstein gekocht natuurlijk. Gaf ‘em Bert cadeau voor kerst… maar er was maar 1 exemplaar in de winkel. Vijf extra dagen wachten ging net ;-)

En mede door een verzwikte enkel (thanks sneeuw) Vosjes wake voor Gaza gemist… boehoe!

This entry was posted on Wednesday, December 30th, 2009 at 2:35 and is filed under Liesken, Liesken actualiteit, Liesken thuis, Politiek. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.