Afgelopen maandag openden de bobo’s ‘mijn’ metrostation Blijdorp, vandaag was het aan de omwonenden. Voor de braderie en de bluesband had ik minder interesse, maar des te meer voor de techniek er achter en architect Maarten Struijs, die het station ontworpen had.
Vorig weekend kwam Rif logeren, een nachtje, maar wel een heel eind van huis. En omdat ‘ie ‘s nachts in acuut geval van heimwee niet naar huis te brengen was, kwam oma mee. Net zo gezellig ook.
‘s Zaterdags naar de speeltuin in het Vroesenpark, ‘s zondags naar Blijdorp.
Er zijn veel dingen in ‘t leven om te temmen…. gitaren, auto’s, kinderen (ha ha, geintje, net als huiskatten), gaspitten met pannen, paparassen, instanties… belangrijkst om op dit moment is het in ‘t gareel houden van m’n basgitaar. En sinds m’n nieuwe versterker valt dat niet mee, want nu hoor ik heel goed hoe slecht ik nog speel…
… nestas gebakkun… Ik dacht dat inmiddels iedereen op Facebook zat en niemand meer blogde… maar da’s dus niet zo. Ik heb een paar trouwe followers die me erop attendeerden dat het sinds mei opvallend stil hier was. Tja, met twee verkiezingscampagnes blijft er weinig tijd over, zeg maar… enfin, ik zal het inhalen.
In de binnentuin van het stadhuis staat het Jodenmonument. Het staat op de plaats waar Joodse Rotterdammers zich moesten melden voor transport indertijd. Nu proberen twee duiven daar een nest te bouwen… geen enkele rekening houdend met het feit dat
1) het beeld te glad is: het nest dondert steeds naar beneden, maar ze houden vol
2) de Roteb niet houdt van duiven: ze vergassen ze als er overlast is en reken maar dat het stadhuisvolk het onderpoepen van een monument als overlast beschouwt… het nest is dus ook al weer even weg.
Bas wandelt van Zoetermeer naar Turkije en een paar weken geleden was ‘ie in Hongarije… en dus zocht ik ‘em op en reisden we een weekje samen, vooral in Budapest.
Alleen de UITSPRAAK van het Hongaars kostte al twee dagen om onder de knie te krijgen… laat staan spreken ;-)