Afgelopen dinsdag ging ik naar de opening van de tentoonstelling ‘Grensgevallen’ van fotojournalist Piet den Blanken. Een selectie van tientallen foto’s toont ons migranten die het laatst van hun leven opgeven om elders op de wereld maar een beetje meer geluk te vinden dan thuis: meestal met teleurstellend resultaat, overigens. Hoeveel mensen overleven het tenslotte als ze met een brak houten bootje vanuit Marokko Spanje proberen te bereiken? En hoe fijn is het dan om – als het lukt – als illegaal te moeten leven?
En voor wie is het gunstig… de race naar het putje? Roemenen werken in Nederland omdat ze hier beter verdienen dan thuis, ook als ze onder het minimumloon werken. Dus werken ‘thuis’ Vietnamezen, omdat Roemenen weer beter betalen dan Vietnamezen. Wie doet het werk in Vietnam, dan, is de vraag, en tegen welk salaris?
Overigens gaat dat riedeltje van hierboven ook op voor Polen en Wit-Russen. Polen werken hier, Wit-Russen in Polen en in Wit-Rusland is geen verpleegster of bouwvakker meer te vinden. En nog even of de Nederlandse werkloze wordt gevraagd ook maar lagere looneisen te stellen… dan komt ‘ie tenslotte zo aan de bak!
Deze race naar het putje van de arbeidsvoorwaarden is dus voor maar een groep gunstig: de heren en dames directie van multinationals en grote bedrijven. Oh, en voor mensensmokkelaars natuurlijk.
De Europese Unie zou een rol kunnen vervullen in het verbeteren van de positie van vluchtelingen, al dan niet legale arbeidsmigranten en het terugdringen van de armoede in de rest van de wereld. Onze SP-Europarlementariër Dennis de Jong hield er bij de opening van de tentoonstelling een warm pleidooi voor.
Voorafgaand aan de tentoonstelling was er alle tijd om het Europarlement van binnen en van buiten te bewonderen. Ook indrukwekkend, zij het van geheel andere orde. Hierboven een van de gruwelen van het ‘fort Europa’, hieronder de schoonheid.
Centraal plein. Links het parlementsgebouw dat er altijd al was, rechts het gebouw dat er aan vast gebouwd is, na een van de vele uitbreidingen van de EU. Al die ambtenaren uit al die nieuwe landen moeten tenslotte ook een kantoortje.
Een circelvormige gang verbindt beide gebouw-delen.
In het midden van de cirkelgangen een van de ingangen… NIET voor bezoekers! Zeg, overal maar in en uit kunnen lopen…
Zijkant met logo voor deze regeerperiode… eh, waarom een logo?
Rue Wiertz, hier moet je wezen voor de toegang.
De zaal waar de commissies vergaderen. Let op de glazen hokjes achterin links: daar zitten de tolken. Voor elke taal drie, omdat simultaan tolken erg vermoeiend is, wisselen ze elkaar vaak af. Mede hierdoor kost elk door de parlementariërs uitgesproken woord in zo’n vergadering een eurootje of 50 (ja, VIJFTIG!) Alleen van schrik al zou je je mond houden tijdens de vergaderingen.
De plenaire vergaderzaal. Ook hier tolken, maar niet om een echt debat te vertalen… elke afgevaardigde mag een statement afleggen over ‘t een of ‘t ander… interrumperen mag niet.
In de centrale trappenhal een prachtig kunstwerk…
Ik wil ook zo’n lamp!
Ik weet oprecht niet meer het standpunt van deze foto… als ik ‘em 90 graden draai, ziet het er ook raar uit.
Een meterslange golvende rij postvakjes van alle Europarlementariërs.
Ach, het is weer Straatsburgtijd: elke drie weken verhuizen alle parlementariers en hun medewerkers naar Straatsburg, om daar te stemmen over allerhande voorstellen. Alle papieren moeten mee, dus denk niet dat dit het enige doosje is dat Dennis en zijn collega’s gaan meezeulen…
De hele wijk waar het europarlement ligt, is vergeven van allerhande EU-gebouwen om alle afgevaardigden, ambtenaren, medewerkers en lobbyisten te huisvesten. Hierboven het gebouw van de Europese Commissie.
Alle Menschen werden Brüder…
Veel van die grote kantoren hebben spiegelende zuilengalerijen… lachspiegels, dat zijn het, voor al die eurofieltjes die zich hier elke ochtend langs naar kantoor spoeden.
Hallo, ambtenaar, mag het raam dicht? U verstoort de architectonische lijnen van dit prachtige gebouw!
Leave a Reply