Vorige week met mam, Joris, Laura en Rif naar de Efteling geweest. De avond ervoor was Rif me al aan het voorbereiden op de must-have-done van de dag: een bezoek aan het Spookslot. Op de vraag of dat niet veel te eng was voor zo’n klein kereltje ontkende iedereen in alle toonaarden… Rif het hardst. Spoken, skeletten, draken en slangen zijn leuk… dat u het weet, peettante!
Het is een typhusend fietsen… (tot de grens met Nesselande) maar dan heb je ook wat: een toffe gekraakte boerderij met eigen groenten, fruit en een vrolijke beestenboel. Afgelopen maandag was ik er met collega’s Edwin en Leo op bezoek.
Edwin deed verslag en ik mocht de plaatjes schieten, met de nieuwe fractiecamera… Om vele redenen heel handig, maar ik had liever m’n eigen bakbeest meegenomen… enfin, zie hieronder.
Recycling van al het oude spul dat bij de kraak is gevonden
Volgens mij het beest met de meest zachte neus ter wereld. Hij liet ‘em in ieder geval uitgebreid kriebelen
Totaal misplaatst natuurlijk, bovenstaande titel. ‘Time for umbrella’s’ zou beter zijn…
MAAR… sinds dinsdag heb ik na vijftien jaar m’n brilletje weer verruild voor contactlenzen. Zachte dit keer. Oh, wat fijn: geen slecht zicht meer bij fietsen door de regen, niet tien minuten blindheid als je een warme ruimte instapt (zoals daar is, de kroeg), geen afzakkende bril als je danst op een tof bandje… Liesken blij!
Deze foto’s zijn ook voor de cynici die denken dat ik nog maanden scheel kijk met lezen in… dat valt dus mee (of tegen ;-)
Het was even prutsen, zachte lenzen uit je oog wurmen, maar nu heb ik het geintje wel door, al slurpt m’n rechteroog dat ding wel heel erg hecht en liefdevol om zich heen. Enfin, tijd om m’n collectie zonnebrillen uit de kast te plukken en opnieuw te proberen.
Dit weekend waren de Rotterdamse Wereldhavendagen en op zaterdag is ‘t traditioneel vuurwerk. Nooit eerder door mij gefotografeerd, dus dat moest ik eens proberen… niet gek voor een amateur zonder statief… maar volgend jaar toch maar wel eentje mee.
Hieronder de rest.
Afgelopen dinsdag ging ik naar de opening van de tentoonstelling ‘Grensgevallen’ van fotojournalist Piet den Blanken. Een selectie van tientallen foto’s toont ons migranten die het laatst van hun leven opgeven om elders op de wereld maar een beetje meer geluk te vinden dan thuis: meestal met teleurstellend resultaat, overigens. Hoeveel mensen overleven het tenslotte als ze met een brak houten bootje vanuit Marokko Spanje proberen te bereiken? En hoe fijn is het dan om – als het lukt – als illegaal te moeten leven?
En voor wie is het gunstig… de race naar het putje? Roemenen werken in Nederland omdat ze hier beter verdienen dan thuis, ook als ze onder het minimumloon werken. Dus werken ‘thuis’ Vietnamezen, omdat Roemenen weer beter betalen dan Vietnamezen. Wie doet het werk in Vietnam, dan, is de vraag, en tegen welk salaris?
Overigens gaat dat riedeltje van hierboven ook op voor Polen en Wit-Russen. Polen werken hier, Wit-Russen in Polen en in Wit-Rusland is geen verpleegster of bouwvakker meer te vinden. En nog even of de Nederlandse werkloze wordt gevraagd ook maar lagere looneisen te stellen… dan komt ‘ie tenslotte zo aan de bak!
Deze race naar het putje van de arbeidsvoorwaarden is dus voor maar een groep gunstig: de heren en dames directie van multinationals en grote bedrijven. Oh, en voor mensensmokkelaars natuurlijk.
De Europese Unie zou een rol kunnen vervullen in het verbeteren van de positie van vluchtelingen, al dan niet legale arbeidsmigranten en het terugdringen van de armoede in de rest van de wereld. Onze SP-Europarlementariër Dennis de Jong hield er bij de opening van de tentoonstelling een warm pleidooi voor.
Voorafgaand aan de tentoonstelling was er alle tijd om het Europarlement van binnen en van buiten te bewonderen. Ook indrukwekkend, zij het van geheel andere orde. Hierboven een van de gruwelen van het ‘fort Europa’, hieronder de schoonheid.
Afgelopen maandag openden de bobo’s ‘mijn’ metrostation Blijdorp, vandaag was het aan de omwonenden. Voor de braderie en de bluesband had ik minder interesse, maar des te meer voor de techniek er achter en architect Maarten Struijs, die het station ontworpen had.
Vorig weekend kwam Rif logeren, een nachtje, maar wel een heel eind van huis. En omdat ‘ie ‘s nachts in acuut geval van heimwee niet naar huis te brengen was, kwam oma mee. Net zo gezellig ook.
‘s Zaterdags naar de speeltuin in het Vroesenpark, ‘s zondags naar Blijdorp.
Gisteren Facebookte ik dat ik met Leo de havenstakers ging ondersteunen. Vandaag blijkt uit de krant dat Liesken niet loog. Quod erat demonstrandum.
Hoewel… zo’n goeie krant is het niet, dat ADRD… misschien ben ik dit niet en sta ik dus niet tussen groene marsmannetjes ;-)
Evengoed, de mannen (en de enkele vrouw) van Solidaire Haven hebben gelijk: het is asociaal om oude havenwerkers aan de kant te schuiven en te vervangen door goedkope jongeren op pulpcontracten. Morgenavond worden nieuwe actieplannen besproken… hetgeen op demonstraties uit moet lopen.
Kees van den Tol ‘verklaart en belooft’
Gisteren zat ik op de publieke tribune bij de deelraadsvergadering in charlois. Niet dat mijn hobby het bijwonen van deelraadsvergaderingen is, maar vriend Bert zou inspreken over de kaalslag in het groen, evenals goeie kennis Isolde van Overbeek. Tot slot zou kameraad Kees van den Tol geïnstalleerd worden als burgerraadslid, dus reden genoeg om de sloot over af te dalen naar het donkere Zuiden.
Twee dagen na de kater is de spreekwoordelijke hoofdpijn over de raadsverkiezingen hier in Rotterdam nog niet helemaal voorbij. Maar aan de andere kant, jezelf erom opknopen is ook zo weer wat… Bovendien schiet niemand er wat mee op. Ikzelf in de laatste plaats niet ;-)
We hebben ons stinkende best gedaan in de campagne. Ik ken zelf met een aantal collega’s inmiddels het hele assortiment aan kant-en-klaar- en afhaalvoer dat er in de stad te krijgen is als we geen tijd hadden ‘s avonds om thuis te koken… tussen werken en buurtbezoeken of actievoeren of debatten verslaan hebben we de meest uiteenlopende etenswaren in ons lijf gestopt tegen de honger. Helaas, het heeft niet geholpen: 3 zetels werden er 2.
Evengoed, alle 94 96 (na hertelling) Liesbeth Hoogenboom-stemmers: veel dank voor het vertrouwen en ik ga me de komende vier jaar een slag in de rondte werken om ervoor te zorgen dat de uitslag er voor de SP in Rotterdam in 2014 beter uitziet.
Voor de bezoeker die wil weten wat mijn bijdrages aan de campagnes waren (al dan niet meedoen, of verslaan, of fotograferen), klik dan hier Niet alle foto’s en verslagen zijn van mij, maar een groot aantal wel. Bovendien heb je dan een mooi overzichtje van wat we allemaal uit de kast hebben gehaald.
Ik kan het niet laten om tussen de bedrijven door ook altijd andere dingen te knippen. Zoals het mooie uitzicht vanaf de hoogste verdieping van het Golden Tulip-hotel waar we onze landelijke uitslagenavond hielden. Hieronder een impressie.