Vorige week kreeg ik een brief van onze burgemeester Aboutaleb. Of ik mijn campagneleider Kevin Levie ertoe opdracht wilde geven onze vrijwilligers zo te instrueren dat ze de SP-affiches voor de campagne niet over die van andere partijen willen plakken… Achmed kent duidelijk onze Kevin niet… maar er zijn meer redenen om op zijn – overigens sympathieke – oproep om de campagne fatsoenlijk te voeren, op dit punt niet in te gaan. Hieronder de brief die ik niet op de fractie kreeg, maar op m’n huisadres. En daaronder het antwoord dat ik onze burgemeester vanmiddag per brief terugstuurde.

Geachte heer Aboutaleb, beste burgemeester,

Op 26 januari j.l. ontving ik van u een brief over het plakken van affiches bij de komende raadsverkiezingen. U roept mij in de brief op om mijn campagneleider te instrueren de affiches niet over die van andere partijen te plakken. Hieronder zet ik graag uiteen waarom ik – hoewel ik sympathiek sta tegenover uw oproep de campagne fatsoenlijk te voeren – mijn campagneleider hiertoe geen opdracht zal geven.

Vooraf wil ik wel graag even wat rechtzetten. Het presidium heeft niet besloten dat er niet over elkaars affiches mag worden geplakt. Het was de VVD die hier een pleidooi voor heeft gehouden, maar dat werd verre van unaniem ondersteund. De SP heeft bij monde van Theo Co?kun nog gesuggereerd dat het niet verstandig is ‘je affiche onder dat van anderen te plakken’.

De eerste reden dat ik geen appèl doe op mijn campagneleider is een praktische: op de borden als van een deelgemeente als Noord is slechts plaats voor drie affiches, terwijl er dertien partijen meedoen aan de verkiezingen in Rotterdam. Zelfs als alle partijen ervoor zouden kiezen een A-formaatje kleiner op de borden te plakken, dan nog zou er slechts plaats zijn voor zo’n acht affiches. De partijen negen tot en met dertien kunnen dan niet anders, dan over de anderen heen te plakken. Nog kleinere affiches gebruiken zou afbreuk doen aan de zichtbaarheid, dus daar kiest geen enkele partij voor.

De tweede reden is een sportieve. Veel leden van politieke partijen zijn, zoals dat heet, slapend lid. Totdat de verkiezingen in zicht komen. Zij hebben dan nog steeds geen zin zich bij debatten te laten zien of mee te doen aan acties, maar waar ze wel lol in hebben is het ‘adopteren’ van een verkiezingsbord en ervoor zorgen dat hun partij daar steeds zo goed mogelijk zichtbaar is. Zodra het affiche van hun partij overgeplakt is, trekken ze er met een emmer behangerslijm en bezem op uit om ‘het onrecht’ ongedaan te maken. Op een gelijksoortige wijze werken de mobiele, stadsbrede, plakteams die door de diverse partijen georganiseerd zijn. Sommigen zien het echt als een sport om de borden zo goed mogelijk ‘op orde te houden’, en ik ben de laatste die ze die pret wil ontnemen.

Evengoed wil ik deze brief graag optimistisch eindigen: ik ga er namelijk van uit dat dit de komende tijd een mooie campagne gaat worden met een uitslag die een mooier en socialer Rotterdam dichterbij brengt. En om u te laten zien dat wederzijds ‘overplakken’ echt niet zo’n ramp is, nodig ik u graag uit er eens mee op uit te trekken met een van onze mobiele plakteams de komende maand. Voor affiches, behangerslijm, een lijmdichte jas en koffie na afloop zorgt de SP uiteraard.

Met hartelijke groet,

Ik ben benieuwd naar het antwoord ;-)

… kortom, het was een druk dagje, gisteren.
Eerst naar ons congres. Geen foto gemaakt, want ik zeulde met allerlei verkiezingsmeuk voor het debat van Leo. Vosje had gelukkig wel plaats voor camera, dus met die van haar heb ik de kieken geschoten. Leo deed het heel goed. Tegen Marco Pastors van Leefbaar Rotterdam over veiligheid is geen sinnecure. Maar Leo kwam er goed uit. Er zijn meer mensen die eerst willen weten wat de effectiviteit is van allerhande maatregelen eer ze zo stadsbreed in te zetten.
Toen weer terug naar het conges, om mee te maken dat Leo werd geinterviewd (over veiligheid), we dansten en na afloop bier dronken.
Vriend Herman kreeg eerder die dag de Gouden Tomaat… het hadden er ook tien mogen zijn, eerlijk gezegd.
Toen wat eten bij HAS, koffie bij Compagne en door naar de film Rotterdam Reyckyavic van Rotterdam Films: super, ga erheen als je kan, ook als je net als ik niet van thrillers houdt zoals ik, anyway leuk. Toen terug naar Compagne voor een dartsessie met Bas. Boeh, verloren. (Geen foto’s, sorry.)
En vandaag dus zwaar uitrusten.

Gisteren ging ik weer met de SP Buurt-Checkuppen. Dit keer in Noord, m’n eigen deelgemeente. Link naar het verslag komt wat later. We waren te gast in Buurthuis Basta. Toen het koor Ondersteboven lucht kreeg van ons bezoek – ze repeteren in Basta-, boden ze spontaan aan de avond in te leiden met een paar goed-linkse strijdliederen. Tuurlijk, altijd leuk, dit soort spontane ideeen.
En… ik ben niet eens zo’n fan van koormuziek, maar het klonk echt geweldig en de muziek en de teksten zijn bijzonder aanstekelijk. Zo’n muzikale inleiding zou niet misstaan op elke Checkup.

Pluk houdt niet van sneeuw. Zo veel is duidelijk. Ik ook steeds minder, trouwens. Terwijl ik kilo’s van m’n dakterras afschepte om ervoor te zorgen dat de bodem door het gewicht niet in de huiskamer van de benedenburen belandt, steekt meneer jammerend z’n neus om de deur: “Yuk, koud.” Vooruit dan, één poot om het te proberen en dan een tweede poot erbij om stevig te staan. Nog één jammer en dan snel weer naar binnen, mij alleen latend met m’n Sisyfusarbeid… want inmiddels dalen er nieuwe vlokken uit de lucht en ook de komende weken worden centimeters poedersuiker voorspeld.

En nu ik dit tik, bedenk ik dat er een boel gebeurd is, sinds de laatste post. Allemaal te groot voor het tafellaken en te klein voor het servet (of andersom, dit keer). Voor wie het interesseert, hieronder:

Read the rest of this entry »

In Rotterdam doen we het zonder aanzienlijke problemen: een tunneltje boren voor een nieuwe metrolijn: die tussen Den Haag en Rotterdam. Bij mij achter zijn ze al lang heen en weer geweest met de boorkop voor de metrobuis en het station schijnt al af te zijn, maar wordt begin volgend jaar ook voor reizigers opengesteld. Goed nieuws. Ik hou wel van geen uitzicht op een metrostation maar wel de voordelen van een opstaphalte op 3 minuten loopafstand.
De bewonersvereniging hier in Blijdorp schreeuwde moord en brand over het nieuwe station. Dat zou junks aantrekken en er was er al 1 gesignaleerd! Ik zou zeggen, zet een extra slot op je deur als je het niet vertrouwt en maak een praatje met die junk en krijg ‘em zover dat ie afkickt of z’n leven op orde krijgt… of niet, als ‘ie niet wil.

Maar ook het Rotterdam Centraal is al jaren een bouwput. Het oude was al jaren veel te krap en er zijn wilde plannen voor het nieuwe. Lang niet zo architectonisch wild als ik had gewild, maar men kan het geld maar 1 keer uitgeven en Rotterdam kent groter problemen dan alleen een station, dus ik snap wel dat men switchte van champagneachtige glazen flats op het dak naar iets bescheideners. Nu moet je vanuit Den Haag nog een paar keer overstappen, maar met een jaartje sjees je van de reigerstad rechtstreeks naar Rotterdam-Zuid of Spijkenisse. Kom daar eens om in 020 ;-)

Het nieuwe metrostation is ook wel echt veel mooier. Ik ben niet bang uitgevallen, maar het vorige – dat in de jaren ’60 nog te boek stond als hypermodern – was niet veel meer dan een donker, eng uitgevallen tochtgat. Het nieuwe is helemaal mooi, vooralsnog… als ze die -tig beveiligers weghalen op zaterdagavond. Servicepersoneel kan ik goed hebben, maar als beveiligers op de proppen komen, denk ik meestal ‘wat is er hier voor vreselijks aan de hand, waar is de horde voetbalhooligans die ook mij kan aanvallen?’

Vandaag en gisteren was ik bezig met Hevien. Hevien is elf jaar. Zij is geboren in Dokkum en woont al bijna vijf jaar in Rotterdam. Toch heeft zij nog geen verblijfsvergunning. De leerlingen van basisschool de Schalm en ook Defence for Children vinden dat dit niet kan. De SP steunt de actie en natuurlijk heb ik zelf ook m’n handtekening al gezet. Wil jij dat ook? Dat kan hier (ook voor meer info).

Ik was in eerste instantie heel blij dat RTV Rijnmond vandaag aandacht besteedde aan de actie, tot ik onderaan zag staan: ‘de redactie heeft de reactiemogelijkheid op dit bericht geblokkeerd’. Dan weet je genoeg, dan was de stroom racistische prietpraat op dit bericht niet te modereren, getuige 1 reactie die nog wel zichtbaar is ‘klein of groot jong of oud maak geen verschil, gewoon uitzetten dat ontmoedig dat er meer komen’.

Veel vaker wordt er – als het maar even over niet blanke Nederlanders gaat – op de fora van Rijnmond en AD Rotterdams dagblad op een dergelijke wijze gereageerd, waarbij de combinatie van de woorden ‘apenland’ en ‘ga terug’ niet van de lucht is. Let wel, in het geval van het Hevien-bericht moet het allemaal nog veel vreselijker zijn geweest, want normaal gesproken laten beide media de reacties gewoon staan.

Het deed me meteen denken aan een verhaal in Volkskrant Magazine van afgelopen zaterdag. Onder de titel ‘Hommmeles in Gieterveen’, werden het proces naar en het protest tegen de komst van een aantal minderjarige asielzoekers naar het dorp geschetst. 1 Boer-met-opvangelegenheid en de gemeente zijn voor en de dorpsraad – die beweren iedereen te vertegenwoordigen – zijn tegen. Dezelfde patstelling vaak als wanneer een gemeente een opvang wil neerzetten voor verslaafde ex-prostituees in een wijk. Zo ver niets nieuws.

Maar ik verslikte me echt in een stukje boterham van m’n ontbijt toen ik las dat een van de insprekers had gevraagd aan de wethouder: ‘Stel, ik loop door de dorpsstraat, en er staat ineens zo’n ding voor me?’ Mensen die over andere mensen spreken in termen als dingen…? Mensen die over andere mensen die nauwelijks ouder zijn dan Hevien (gelukkig heeft zij haar ouders nog) spreken in termen als dingen… hoeveel compassie moet ik hebben met mensen die het inlevingsvermogen hebben van een eendagsvlieg?

Ik schrok echt, want hoewel rascistische, xenofobe opmerkingen me woest maken, probeer ik altijd wel te onderzoeken door welke omstandigheden ze zijn ingegeven. Wie hangt racisme aan als ideologie, wanneer is het domheid, foute opvoeding, niet beter weten, nooit het dorp uitgeweest, nooit eens een gesprek met een niet-Nederlander aangegaan? Wie is simpelweg bang voor z’n eigen toekomst, als alles dreigt te veranderen?

Mijn analyse uit de losse pols: de eerste reactie is geplaatst uit angst (er komen er steeds meer, mag ik straks nog Nederlands praten), de dame uit het tweede voorbeeld heeft helaas meer therapie nodig. En ik hou niet van oog-om-oog, dus ik zal haar niet suggereren een paar maanden in het land van herkomst van een van de asielzoekers te gaan wonen. Ik zou aanraden: zeg eens ‘hoi’ tegen dat ‘ding’ als je door de dorpsstraat loopt. Grote kans dat die persoon geen ding blijkt maar gewoon ‘hoi’ terugzegt.

Afgelopen donderdag was ik met Leo en een jounalist van Trouw op stap in Oud-Charlois, een van de Vogelaar-/Van der Laan-/aandachts-/pracht-/krachtwijken. Leerzaam en zo had ik meteen de tijd foto’s te maken voor onze jaarkrant. Onderweg stuitte ik op een leuk project: ‘Gouwe kinderen’. Kinderen uit de straat maken een soort eigen huisnummerbord. Idee is dat de straat meer van henzelf wordt, minder anoniem. Het project is uit 2006, dus vast niet van de ‘achterstandsgelden’ betaald, maar dat maakt niet uit.

Zijn dit soort projecten nu noodzakelijk om wijken er weer bovenop te helpen? Ja en nee. Eerst zullen gemeente en woningbouwcorporaties moeten investeren in simpelweg ‘steen’. Eerst fatsoenlijke, betaalbare woningen in een mooie omgeving en aanpak van harde criminaliteit. En laten we niet vergeten dat het scheelt of mensen voldoende inkomen hebben en een kans op een goede opleiding. Is er dan nog geld over (en dat zou er over moeten zijn in mijn ogen) dan doe je ook mooie projecten als deze.

Dinsdag waren we BuurtCheck-uppen in Hoek van Holland. Eigenlijk is het raar dat dit dorp bij Rotterdam hoort, al sinds 1914, volgens Wikipedia. Het zou net zo goed zelfstandig kunnen zijn, als je het mij vraagt: Ik ontmoette er leuke, slimme mensen die goed weten waar het met het dorp heen zou moeten. Bovendien heeft Hoek van Holland heel andere problemen dan Rotterdam. Maar goed, het is nu eenmaal zo, dus ging de SP-fractie er – overigens met veel plezier – op werkbezoek.

Hieronder nog een paar impressies.

Read the rest of this entry »

Afgelopen woensdag Keti Koti meegemaakt. Het feest dat Surinamers en Antillianen vieren dat ze in 1863 de ‘ketenen verbraken’ oftewel het einde van de slavernij. Nederland deed dat overigens met veel tegenzin pas tientallen jaren nadat andere landen het licht hadden gezien. Daarnaast waren de voormalig slaven nog tien jaar verplicht voor hun bazen te blijven werken. Tja ja, Balkenendes VOC-mentaliteit, zeg maar.
Wie muggenzift houdt het in deze op de typische WIC-mentaliteit. Die voer met schepen met buskruit, wapens en textiel naar Afrika, ruilde dat daar voor slaven om daarmee koers te zetten naar het Caraibisch gebied. En die slaven waren dan weer suiker, tabak en katoen waard, waarmee men huiswaards kon keren.

De SP Rotterdam moest vorig jaar al moeite doen om de tocht door te laten gaan. Dit jaar leken de festiviteiten eromheen niet te mogen plaatsvinden. Gelukkig wisten we er steeds mensen van te overtuigen dat het goed is als we dit feest als een bevrijdingsdag vieren.

Onder de feestvierders collega Jolanda Bottse met haar kleindochters. Alle kleuren en manieren van hoofddoek knopen zijn symbolisch en dus vroeg ik haar om wat meer info. Ze stuurde me deze lezenswaardige link. (Linksboven even doorklikken voor meer klederdracht.) Ze had zichzelf vooral – naar eigen zeggen – dit jaar een beetje ‘afgeraffeld’ zodat ze energie in de outfit van haar moeder kon steken, die meemocht op een van de praalwagens. Pardon?! Afgeraffeld?! Als ik mezelf ‘s ochtends afraffel, dan gooi ik een plens water in m’n gezicht en trek de kleren ‘die toevallig bij de hand liggen op de vloer’ aan…

Read the rest of this entry »

De afgelopen dagen stonden alleen maar in het teken van de campagne. Hardstikke leuk hoor, en het mooi weer houdt – gelukkig met het oog op alle buitenactiviteiten – aan. Dus veel bijeenkomsten aflopen, foto’s knippen, foto’s selecteren en bewerken, verhaaltjes schrijven flyers uitdelen en tussendoor zelf – MET hulp van Janneke en Jan-Willem – nog even een wijkje flyeren. Hieronder een korte impressie:

Campagnebijeenkomst in The White Elephant. Van links naar rechts: EU-lijsttrekker Dennis de Jong, Nummer 6 op de lijst en vriendin – Jessica van Ruitenburg en SP-raadslid Leo de Kleijn. Mijn persoonlijke leus is: Stem Jes op 6.

Buurt Check-uppen in Charlois, een zelfde soort bijeenkomst als waar ik eerder over schreef. En m’n voorspelling kwam uit: dit keer presenteerde ik. Op de foto zit ik met raadslid Josine (rechts) na te praten met een gemotiveerde bus-chauffeuse. Ze vertelt met hart voor haar vak wat ze allemaal meemaakt bij een ritje rijden en hoe vervelend ze het vindt als ritten vertraagd zijn of bushaltes vrij plotseling verwijderd of verplaatst. Klik hier als je alles over Charlois wil weten.

De dag erop met Jessica naar Arminius, naar een dabat dat maar niet echt een debat wilde worden. Het was een boekpresentatie en een college ‘Europa’ in twintig minuten (beide wel heel onderhoudend overigens) en dan iets dat een debat had moeten zijn. Tot overmaat was het licht heel vervelend om zonder flits te fotograferen en de setting er niet naar om uit m’n stoel te stappen om wat echt mooie close ups van de mensen te maken.
Verslagen van debatten zijn sowieso lastig te maken… het werd – onder tijdsdruk – een combinatie met een ander debat en een foto met bijschrift.

Door naar de markt, zaterdag. Onder andere met Leo en Christine. Inmiddels weten de mensen gelukkig wel dat er verkiezingen aankomen en veel nemen een flyer aan om zich te orienteren. En zondag op Dunya van hetzelfde laken een pak. Ik kom er ook vriendin Janneke tegen. Als ze hoort dat ik de dag erop Katendrecht ga flyeren stelt ze enthousiast voor mee te doen. ‘Zeker, altijd gezellig, ook weer even bijkletsen.’

Jannekes man Jan-Willem probeert er zich de dag erop gemakkelijk vanaf te maken, maar dat nemen we natuurlijk niet ;-)