Vosje goes Gaza, had ik bijna willen tikken, want dat bekt lekkerder. Maar Gaza kom je als gewone sterveling niet in. Vosje organiseert dus een reis naar de overigen Palestijnse gebieden. Om te werven heb ik een flyertje voor haar gemaakt.
Nieuwsgierig? Lees dan hieronder even door.
Er trouwen veel mensen dit jaar op de speciale datum, maar verder niet een voor wie ik de trouwkaart mag maken… wel voor Janneke en Jan-Willem. Om de achterkant te snappen moet je even weten dat J-W wat met technisch tekenen heeft en J wat met Afrika.
Onderstaand ontwerp werd het niet. J en J-W zijn in het Lloyd-kwartier gaan wonen in een fantastisch huis aan de haven. En de hoogtijdagen van de Rotterdamse haven waren in de jaren ‘20 en ‘30. En dus fotografeerde ik m’n eigen glas-in-loodramen (uit de jaren ‘20) voor het sfeertje.
Of ik wilde nadenken over wat webbanners voor Free Musketeers. Natuurlijk. Wat schuiven en schetsen en even checken of andere uitgeverijen de kreten nog niet in gebruik hebben.
De SP-afdeling Rotterdam besteedt elk jaar aandacht aan de 1 mei-viering. Niet door rode-vlagzwaaiend door de straten te trekken, maar door het organiseren van discussie of een evenement aandacht te vragen voor rechten van werknemers en onderlinge solidariteit.
Zo ook dit jaar, en ik mocht weer een logootje in elkaar zetten.
Dit jaar valt 1 mei op Hemelvaartsdag: is het ook hier eindelijk een vrije dag. Dat geeft dus de ruimte voor een leuk festival. Met muziek, discussie, poezie, een draaimolen & suikerspinnen, rotirollen & haringhappen. Lees hier het hele program en kom ook!
Afgelopen dinsdag bij The Cure in Ahoy geweest. Na drie kwartier wilde ik eigenlijk voorstellen om naar huis te gaan, Nova kijken… en toen gebeurde er iets. De sfeer sloeg om en het werd een superconcert. Gelukkig duurde het vanaf dan nog twee uur en een kwartier.
De foto´s van m´n mobieltje zijn uiteraard mislukt. Moet ik maar niet in de bovenste ring gaan zitten. Maar ik blog niet zonder beeld, dus heb ik heeeeeeeel oud werk uit een map getrokken. Toen ik zestien was – en nog lang geen geld had om een concert van The Cure bij te wonen – maakte ik op school bovenstaande ets. Ahum, die komt niet in het Rebrandtmuseum te hangen…
Tegenwoordig ben je een sukkel als je al wat hebt dat een ander ook heeft. Tenminste, als je onder de dertig bent.
Nu heeft natuurlijk iedereen schoenen, kleren, tassen, huisraad en zeep, maar al deze producten moet je gebruiken om je te onderscheiden van anderen. Dus je mag best DIE merk-Nikes hebben (voor het luttele bedrag van tegen de 100 euro, maar MET kinderarbeid incluus!) maar die moeten dan liefst net een andere kleur zool of veter hebben dan die van je buurman.
Enfin, kwestie van een beetje creatief gordijnrepen vlechten en met vingerverf aan de gang, lijkt me. Je trui trek je ondersteboven aan als broek en je sokken gebruik je als oorwarmers. Een afgeknipte panty zet je omgekeerd met een knoop bovenop je hoofd. Tot boven de ogen, dat wel. Anders verschijn je in ‘Opsporing verzocht.’
Als mensen ouder worden, voltrekt zich een omgekeerd fenomeen: je moet en zal hetzelfde hebben als je buurman. Hij een nieuwe auto, jij kromliggen tot je er een paar maanden later een met minstens evenveel slurptax bestraft exemplaar voor de deur hebt staan. Hullie een dakkapel: jij kan niet achterblijven, zo gehaast dat je niet eens wacht op de goedkeuring van de bouwaanvraag door de gemeente. (En zij van hiernaast lachen als je hem weer af moet breken!)
Ik ben wellicht nog perverser. Voor nieuwe (een eerste) neef Rif heb ik een letterlogo gemaakt. Weliswaar vond de graveur van z’n doopcadeau het te ingewikkeld om het op het voorwerp te graveren, maar dat zegt meer over de beroepsethos van de graveur dan over het logo.
Het staat – bij deze – Rif – of zijn ouders, danwel mijzelf – vrij om tot z’n dertigste dit logo op alle spullen die ‘ie maar heeft te verven, kladden, schrijven, zeefdrukken, voorzien, kaligraferen, schetsen, stempelen, hoogdrukken, pennen, inkten, printen, strijken met/van dit beeldmerkje.
Op Rifs dertigste verjaardag zal ik ‘em dwingen hetzelfde tuinhekje te kopen als zijn buren…
Voor iedereen die ik nog niet live nieuwjaar kon zoenen!
xxx
Hell, wat is dat lastig zeg, iets voor jezelf ontwerpen. Nu het kaartje in 250-voud voor m’n neus ligt, vind ik ‘em al niet mooi meer… had ik toch de letters… of de kleurstelling… paars is toch mijn lievelingskleur… maar dat vloekt bij m’n blog… enzovoort, enzovoort.
Bij plaatsing blijken de letters ook niet zo mooi over te komen. .gif in combinatie met een fractie verkleining, vermoed ik :-(
Eigenlijk de allerleukste klus die ik voor de SP landelijk heb gemaakt. Ik was vrij in de opmaak – als het maar binnen de 24 pagina’s bleef-, in het zoeken van beeldmateriaal en ik kon voorstellen doen voor de bijschriften of nu en dan her en der inkorten of aanvullen.
Aan de hand van deze boekjes worden SP-leden al een jaar of zes geschoold. Als je ze hebt gelezen weet je wat van de geschiedenis van de partij en haar opbouw en de geschiedenis van links, maar ook de ontstaansgeschiedenis van de andere politieke stromingen in het spectrum. Maar bovenal weet je waarom ‘gelijkwaardigheid, menselijke waardigheid en solidariteit de uitgangspunten van de partij zijn, en heb je een bak aan argumenten in handen waarom dat zo is.
Sinds een jaar of twee geef ik zelf scholing aan Rotterdamse SP-leden. Goed en nuttig en zo. Maar wat ik persoonlijk zo leuk vind aan deze bijeenkomsten is dat ik zelf ook een boel leer van de cursusdeelnemers. Ik ‘leer’ ze politiek, zij leren me enorm veel over de Rotterdamse wijken, hun eigen achtergrond en wat ze doen in de buurt en op hun werk.
Hieronder de mooiste spreads uit de boekjes.
Als het aan mij ligt gaat de band Wildwaterweg met bovenstaand logo door het leven.
Maar hieronder een pdfje met m’n laatste hersenspinsels. De band heeft het laatste woord.