Totaal misplaatst natuurlijk, bovenstaande titel. ‘Time for umbrella’s’ zou beter zijn…
MAAR… sinds dinsdag heb ik na vijftien jaar m’n brilletje weer verruild voor contactlenzen. Zachte dit keer. Oh, wat fijn: geen slecht zicht meer bij fietsen door de regen, niet tien minuten blindheid als je een warme ruimte instapt (zoals daar is, de kroeg), geen afzakkende bril als je danst op een tof bandje… Liesken blij!
Deze foto’s zijn ook voor de cynici die denken dat ik nog maanden scheel kijk met lezen in… dat valt dus mee (of tegen ;-)
Het was even prutsen, zachte lenzen uit je oog wurmen, maar nu heb ik het geintje wel door, al slurpt m’n rechteroog dat ding wel heel erg hecht en liefdevol om zich heen. Enfin, tijd om m’n collectie zonnebrillen uit de kast te plukken en opnieuw te proberen.
Read the rest of this entry »
Afgelopen maandag openden de bobo’s ‘mijn’ metrostation Blijdorp, vandaag was het aan de omwonenden. Voor de braderie en de bluesband had ik minder interesse, maar des te meer voor de techniek er achter en architect Maarten Struijs, die het station ontworpen had.
Read the rest of this entry »
Er zijn veel dingen in ‘t leven om te temmen…. gitaren, auto’s, kinderen (ha ha, geintje, net als huiskatten), gaspitten met pannen, paparassen, instanties… belangrijkst om op dit moment is het in ‘t gareel houden van m’n basgitaar. En sinds m’n nieuwe versterker valt dat niet mee, want nu hoor ik heel goed hoe slecht ik nog speel…
Read the rest of this entry »
Zo midden in de campagne voor de raadsverkiezingen, zo ergens tussen ‘de hort op met ons horeca-viltje’ en het ‘tikken van het zoveelste stukje/bewerken van de zoveelste foto voor de site’ was ik op het feestje van collega Edwin, die in z’n vrije tijd poetry-slammer is. De happening heette ‘Gelul uit de ruimte’ en ik kon me nauwelijks een voorstelling maken of het leuk zou zijn of niet… het WERD leuk. Met video en poezie (live en op beeld) en DJ’s en bijzonder dansbare muziek.
Vorig weekend pas de tijd om de foto’s echt uit te zoeken en te bewerken… nu nog zien hoe ze bij revolutie.tv gaan komen. Maar hieronder vast een sfeerimpressie. Op de foto hierboven is het decor van Polly Oskam te zien.
Read the rest of this entry »
‘Typefoutje Boom,’ zal menigeen roepen. Dat moet natuurlijk zijn ‘mooie bloemen’. Niets van dat alles. Deze hyacinten hebben zichzelf met hun zware, zoete, lucht in slaap tegen muur en typemachine bedwelmd.
… kortom, het was een druk dagje, gisteren.
Eerst naar ons congres. Geen foto gemaakt, want ik zeulde met allerlei verkiezingsmeuk voor het debat van Leo. Vosje had gelukkig wel plaats voor camera, dus met die van haar heb ik de kieken geschoten. Leo deed het heel goed. Tegen Marco Pastors van Leefbaar Rotterdam over veiligheid is geen sinnecure. Maar Leo kwam er goed uit. Er zijn meer mensen die eerst willen weten wat de effectiviteit is van allerhande maatregelen eer ze zo stadsbreed in te zetten.
Toen weer terug naar het conges, om mee te maken dat Leo werd geinterviewd (over veiligheid), we dansten en na afloop bier dronken.
Vriend Herman kreeg eerder die dag de Gouden Tomaat… het hadden er ook tien mogen zijn, eerlijk gezegd.
Toen wat eten bij HAS, koffie bij Compagne en door naar de film Rotterdam Reyckyavic van Rotterdam Films: super, ga erheen als je kan, ook als je net als ik niet van thrillers houdt zoals ik, anyway leuk. Toen terug naar Compagne voor een dartsessie met Bas. Boeh, verloren. (Geen foto’s, sorry.)
En vandaag dus zwaar uitrusten.
Pluk houdt niet van sneeuw. Zo veel is duidelijk. Ik ook steeds minder, trouwens. Terwijl ik kilo’s van m’n dakterras afschepte om ervoor te zorgen dat de bodem door het gewicht niet in de huiskamer van de benedenburen belandt, steekt meneer jammerend z’n neus om de deur: “Yuk, koud.” Vooruit dan, één poot om het te proberen en dan een tweede poot erbij om stevig te staan. Nog één jammer en dan snel weer naar binnen, mij alleen latend met m’n Sisyfusarbeid… want inmiddels dalen er nieuwe vlokken uit de lucht en ook de komende weken worden centimeters poedersuiker voorspeld.
En nu ik dit tik, bedenk ik dat er een boel gebeurd is, sinds de laatste post. Allemaal te groot voor het tafellaken en te klein voor het servet (of andersom, dit keer). Voor wie het interesseert, hieronder:
Read the rest of this entry »
Ik ben er dol op: ‘s nachts autorijden door de stad. Die stad mag dan Rotterdam zijn, maar ik neem ook genoegen met minder. Zelf rijden is leuk, maar beter is nog is het nemen van foto’s uit het raam. 99 procent mislukt natuurlijk maar dat mag de pret niet drukken. Luister, terwijl je deze foto’s kijkt even naar muziek van Einsturzende Neubauten en je snapt wat ik bedoel.
Deze serie heb ik helemaal niet ‘s nachts genomen, maar onderweg naar IJsselmonde, voor de SP-buurtcheckup. Maar vanwege zomertijd is het om 19.00 uur al donker. We bleken achteraf een grote omweg genomen te hebben op weg naar Speeltuinvereniging IJsselmonde… maar dat verkeerd rijden begon natuurlijk pas na de Erasmusbrug. Wie weet de weg op Zuid?
Onderweg langs de Kuip. Het zegt me weinig maar hij schijnt niet meer te voldoen. Een geheel nieuwe moet verrijzen langs de Maas. Prima, als de stad maar weer niet miljoenen hoeft bij te leggen. Als clubs commercieel willen opereren, dan moeten ze dat ook maar echt doen: eigen broek ophouden dus.
Vanmiddag ging Negri dood. Heel rustig eigenlijk. Drie keer niezen uit het niets en toen een klein niesje erachteraan en toen was het gedaan. Ik drentelde anderhalf uur lang tussen computer en poes-op-de-bank om me ervan te vergewissen dat ik het bij het rechte eind had. Ik zag haar oren-met-pluim toch echt niet bewegen, ik voelde toch echt geen hartslag meer, ze werd toch echt steeds kouder?
Helaas, ik had het bij het rechte eind, anders had ik wel een spurt naar de dierenarts getrokken. Pluk snapt er niets van en gaat nog even naast ‘er op de bank liggen. ‘Kunnen we niet nog een keer knokken om het plekje op de bank, het andere plekje op de bank, stoel, de andere stoel, voor de kachel, naast baas in bed, op het voeteneind, op de kop van het logeerbed, op het voeteneind?’ Sorry Pluk, over en uit, dit huis is weer geheel van jou. Oh, en ik mag erbij, af en toe, om blikjes voer open te draaien en uitbundig te aaien als het je uitkomt.
Gisteren was Pluk ook al zo toeschietelijk. Normaal zou ‘ie hebben aangevallen op de melk die ik Negri gaf. Nu bleef hij aan de zijlijn en ging daarna gezellig bij haar liggen. Negri kijkt arwanend op – wat moet jij hier, bijna op mijn plek – maar heeft geen zin meer om petsen op koppen uit te delen.
In betere tijden maakte Negri mijn tochtslang onschadelijk.
Ook was mijn administratie beter op orde toen zij er zich nog mee bemoeide. Wie springt er nu op schoot als ik zit te tikken achter m’n computer om me een kopstoot (sorry, kopje) uit te delen?
Enfin, ik wil mager, schonkig pluisje eigenlijk helemaal niet missen….
Maar het zij zo: dag lieve Negri-pluis.
Langs deze school fiets ik elke dag van werk naar huis. Ineens waren er mannetjes op een hoogwerker die het gebouw wit leken te gaan schileren. Maar het ging zo traag dat ik het niet zeker wist. Alles beter dan de verlepte blinde muur. Maar ineens was het werk gevorderd en was de muur wit… en weer een dag later stonden er contouren op van een schilderij… geweldig. Het bleek een deel van een veel groter geheel.Ik zou willen dat ze dat op veel meer plekken in Rotterdam deden: blinde muren versieren, vooral in Prins-Alexander wemelt ervan. Als het aan mij ligt met kunst of met mooi opklimmend groen. Vraag een kunstenaar of een klimop, passiflora of wilde wingerd, zeg maar.
Over deze kunstenaars was wel even wat te doen. Ze kwamen uit Sao Paulo en zouden Rotterdamse blinde muren mooi maken… daar hoorde ook het overschilderen bij van de Rotterdamse vuilverbrandingsoven… maar daar stond al een kunstwerk op! Niet dat dat mooi was, overigens. Ik krijg gelukkig de hype-berichten niet teruggevonden: uiteindelijk heeft men besloten dat de Brazilianen maar ergens anders moesten kwasten.