… kortom, het was een druk dagje, gisteren.
Eerst naar ons congres. Geen foto gemaakt, want ik zeulde met allerlei verkiezingsmeuk voor het debat van Leo. Vosje had gelukkig wel plaats voor camera, dus met die van haar heb ik de kieken geschoten. Leo deed het heel goed. Tegen Marco Pastors van Leefbaar Rotterdam over veiligheid is geen sinnecure. Maar Leo kwam er goed uit. Er zijn meer mensen die eerst willen weten wat de effectiviteit is van allerhande maatregelen eer ze zo stadsbreed in te zetten.
Toen weer terug naar het conges, om mee te maken dat Leo werd geinterviewd (over veiligheid), we dansten en na afloop bier dronken.
Vriend Herman kreeg eerder die dag de Gouden Tomaat… het hadden er ook tien mogen zijn, eerlijk gezegd.
Toen wat eten bij HAS, koffie bij Compagne en door naar de film Rotterdam Reyckyavic van Rotterdam Films: super, ga erheen als je kan, ook als je net als ik niet van thrillers houdt zoals ik, anyway leuk. Toen terug naar Compagne voor een dartsessie met Bas. Boeh, verloren. (Geen foto’s, sorry.)
En vandaag dus zwaar uitrusten.
Archive for the ‘Liesken thuis’ Category
Pluk houdt niet van sneeuw. Zo veel is duidelijk. Ik ook steeds minder, trouwens. Terwijl ik kilo’s van m’n dakterras afschepte om ervoor te zorgen dat de bodem door het gewicht niet in de huiskamer van de benedenburen belandt, steekt meneer jammerend z’n neus om de deur: “Yuk, koud.” Vooruit dan, één poot om het te proberen en dan een tweede poot erbij om stevig te staan. Nog één jammer en dan snel weer naar binnen, mij alleen latend met m’n Sisyfusarbeid… want inmiddels dalen er nieuwe vlokken uit de lucht en ook de komende weken worden centimeters poedersuiker voorspeld.
En nu ik dit tik, bedenk ik dat er een boel gebeurd is, sinds de laatste post. Allemaal te groot voor het tafellaken en te klein voor het servet (of andersom, dit keer). Voor wie het interesseert, hieronder:
Ik ben er dol op: ’s nachts autorijden door de stad. Die stad mag dan Rotterdam zijn, maar ik neem ook genoegen met minder. Zelf rijden is leuk, maar beter is nog is het nemen van foto’s uit het raam. 99 procent mislukt natuurlijk maar dat mag de pret niet drukken. Luister, terwijl je deze foto’s kijkt even naar muziek van Einsturzende Neubauten en je snapt wat ik bedoel.
Deze serie heb ik helemaal niet ’s nachts genomen, maar onderweg naar IJsselmonde, voor de SP-buurtcheckup. Maar vanwege zomertijd is het om 19.00 uur al donker. We bleken achteraf een grote omweg genomen te hebben op weg naar Speeltuinvereniging IJsselmonde… maar dat verkeerd rijden begon natuurlijk pas na de Erasmusbrug. Wie weet de weg op Zuid?
Onderweg langs de Kuip. Het zegt me weinig maar hij schijnt niet meer te voldoen. Een geheel nieuwe moet verrijzen langs de Maas. Prima, als de stad maar weer niet miljoenen hoeft bij te leggen. Als clubs commercieel willen opereren, dan moeten ze dat ook maar echt doen: eigen broek ophouden dus.
Vanmiddag ging Negri dood. Heel rustig eigenlijk. Drie keer niezen uit het niets en toen een klein niesje erachteraan en toen was het gedaan. Ik drentelde anderhalf uur lang tussen computer en poes-op-de-bank om me ervan te vergewissen dat ik het bij het rechte eind had. Ik zag haar oren-met-pluim toch echt niet bewegen, ik voelde toch echt geen hartslag meer, ze werd toch echt steeds kouder?
Helaas, ik had het bij het rechte eind, anders had ik wel een spurt naar de dierenarts getrokken. Pluk snapt er niets van en gaat nog even naast ‘er op de bank liggen. ‘Kunnen we niet nog een keer knokken om het plekje op de bank, het andere plekje op de bank, stoel, de andere stoel, voor de kachel, naast baas in bed, op het voeteneind, op de kop van het logeerbed, op het voeteneind?’ Sorry Pluk, over en uit, dit huis is weer geheel van jou. Oh, en ik mag erbij, af en toe, om blikjes voer open te draaien en uitbundig te aaien als het je uitkomt.
Gisteren was Pluk ook al zo toeschietelijk. Normaal zou ‘ie hebben aangevallen op de melk die ik Negri gaf. Nu bleef hij aan de zijlijn en ging daarna gezellig bij haar liggen. Negri kijkt arwanend op – wat moet jij hier, bijna op mijn plek – maar heeft geen zin meer om petsen op koppen uit te delen.
In betere tijden maakte Negri mijn tochtslang onschadelijk.
Ook was mijn administratie beter op orde toen zij er zich nog mee bemoeide. Wie springt er nu op schoot als ik zit te tikken achter m’n computer om me een kopstoot (sorry, kopje) uit te delen?
Enfin, ik wil mager, schonkig pluisje eigenlijk helemaal niet missen….
Maar het zij zo: dag lieve Negri-pluis.
Langs deze school fiets ik elke dag van werk naar huis. Ineens waren er mannetjes op een hoogwerker die het gebouw wit leken te gaan schileren. Maar het ging zo traag dat ik het niet zeker wist. Alles beter dan de verlepte blinde muur. Maar ineens was het werk gevorderd en was de muur wit… en weer een dag later stonden er contouren op van een schilderij… geweldig. Het bleek een deel van een veel groter geheel.Ik zou willen dat ze dat op veel meer plekken in Rotterdam deden: blinde muren versieren, vooral in Prins-Alexander wemelt ervan. Als het aan mij ligt met kunst of met mooi opklimmend groen. Vraag een kunstenaar of een klimop, passiflora of wilde wingerd, zeg maar.
Over deze kunstenaars was wel even wat te doen. Ze kwamen uit Sao Paulo en zouden Rotterdamse blinde muren mooi maken… daar hoorde ook het overschilderen bij van de Rotterdamse vuilverbrandingsoven… maar daar stond al een kunstwerk op! Niet dat dat mooi was, overigens. Ik krijg gelukkig de hype-berichten niet teruggevonden: uiteindelijk heeft men besloten dat de Brazilianen maar ergens anders moesten kwasten.
Net terug uit Barcelona kon ik vier paprikaatjes oogsten van mijn Appie-paprika-snoepplant. Nog in vakantiestemming heb ik ze gestoofd in wat olijfolie en sherry en ze vervolgens lauwwarm, slechts gekruid met wat zeezout, geconsumeerd… smaakte toch minder dan op het tarras in de schaduw van de Sagrada Familia :-(
Vandaag met een paar collega’s mee op het bootje van Remi. Nou ja, bootje, zeg maar boot.
Opstappen bij de Zandkreeksluis tussen het Veerse Meer en de Oosterschelde voor een tochtje onder de Zeelandbrug door naar de Roggeplaat, in de buurt van Neeltje Jans.
Mosselbank
Achter deze berg schelpen ligt ons avondeten verstopt onder de modder…
…kokkels, verser kunnen ze niet
Best blijven ze in het zoute water
Remi aan het roer onderweg terug
Onderweg spotten we een bruinvis(je)
Zeelandbrug
Voor we aanvallen op de kokkels ontdekken we langszij nog een kwalletje
Nog even en bovenstaande foto haalt de kaartenrekken van de touristenwinkels, althans, als het aan mij ligt. Ik vind windmolens namelijk wel mooi. Zeker als ze in formatie staan. Hieronder een beetje geposeerd in formatie.
Pluk is oud en dus ging hij stinken en kwijlen. Ik dacht: ‘Ach, hoort erbij. Hij eet nog goed, dus hij zal wel geen pijn hebben. Lammaar gaan. Oude mensen veroordeel je ook niet meteen tot het verpleeghuis als ze wat wankeler worden.’ Maar ik vond het toch minder leuk dat ik de poezen altijd op bed had toegestaan… En de eetlust verging als meneer kwam langsgewandeld bij mijn vers opgeschept bord avondeten…
Ik had een jaar eerder met het mormel naar de dierenarts moeten gaan. Hier ligt meneer nog bij te komen van de narcose: al z’n tanden kwijt, minus bovenhoektanden en 1 onderhoektand. Maar inmiddels is ie weer helemaal het mannetje: eet beter dan ooit, wast zich bovendien beter dan ooit en het gekwijl is tot 0 gereduceerd. Hij lijkt er zelf happier onder en ik ben dat zeker: ik ruik ‘em niet meer aankomen en zie een blije kat.
Nog even in herinnering… zo zag m’n dakterras eruit…
… en zo is het nu.
Op het plankje komen nog olielampjes, maar daarvan waren de zilveren achterplaten zo zwart geworden in de loop der tijd dat er een doekje zilverpoets overheen moet. Links kleine gekleurde magnetische kikkertjes. Zij verhullen lelijke metalen haken, die niet anders te verwijderen zouden zijn dan met medeneming van de halve muur.