Net terug uit Barcelona kon ik vier paprikaatjes oogsten van mijn Appie-paprika-snoepplant. Nog in vakantiestemming heb ik ze gestoofd in wat olijfolie en sherry en ze vervolgens lauwwarm, slechts gekruid met wat zeezout, geconsumeerd… smaakte toch minder dan op het tarras in de schaduw van de Sagrada Familia :-(
Vandaag met een paar collega’s mee op het bootje van Remi. Nou ja, bootje, zeg maar boot.
Opstappen bij de Zandkreeksluis tussen het Veerse Meer en de Oosterschelde voor een tochtje onder de Zeelandbrug door naar de Roggeplaat, in de buurt van Neeltje Jans.
Mosselbank
Achter deze berg schelpen ligt ons avondeten verstopt onder de modder…
…kokkels, verser kunnen ze niet
Best blijven ze in het zoute water
Remi aan het roer onderweg terug
Onderweg spotten we een bruinvis(je)
Zeelandbrug
Voor we aanvallen op de kokkels ontdekken we langszij nog een kwalletje
Nog even en bovenstaande foto haalt de kaartenrekken van de touristenwinkels, althans, als het aan mij ligt. Ik vind windmolens namelijk wel mooi. Zeker als ze in formatie staan. Hieronder een beetje geposeerd in formatie.
Pluk is oud en dus ging hij stinken en kwijlen. Ik dacht: ‘Ach, hoort erbij. Hij eet nog goed, dus hij zal wel geen pijn hebben. Lammaar gaan. Oude mensen veroordeel je ook niet meteen tot het verpleeghuis als ze wat wankeler worden.’ Maar ik vond het toch minder leuk dat ik de poezen altijd op bed had toegestaan… En de eetlust verging als meneer kwam langsgewandeld bij mijn vers opgeschept bord avondeten…
Ik had een jaar eerder met het mormel naar de dierenarts moeten gaan. Hier ligt meneer nog bij te komen van de narcose: al z’n tanden kwijt, minus bovenhoektanden en 1 onderhoektand. Maar inmiddels is ie weer helemaal het mannetje: eet beter dan ooit, wast zich bovendien beter dan ooit en het gekwijl is tot 0 gereduceerd. Hij lijkt er zelf happier onder en ik ben dat zeker: ik ruik ‘em niet meer aankomen en zie een blije kat.
Nog even in herinnering… zo zag m’n dakterras eruit…
… en zo is het nu.
Op het plankje komen nog olielampjes, maar daarvan waren de zilveren achterplaten zo zwart geworden in de loop der tijd dat er een doekje zilverpoets overheen moet. Links kleine gekleurde magnetische kikkertjes. Zij verhullen lelijke metalen haken, die niet anders te verwijderen zouden zijn dan met medeneming van de halve muur.
Ik moet nog eens terug naar Katendrecht om er te wandelen zonder flyers die in brievenbussen gestopt moeten worden, want er was nog veel meer moois te zien. En lelijks ook, trouwens. Veel met staalplaten dichtgemaakte woningen, zogenaamde burgemeesterswoningen (voormalig wietpanden die op last van de burgemeester zijn ontruimd en afgesloten) en op sommige plekken veel zwerfvuil, brievenbussen die in geen jaar geleegd waren en stinkende portieken.
Vriendin Janneke die ik op Dunya tegenkwam, doet in haar vrije tijd vrijwilligerswerk voor Unicef. Op het festival vroegen ze speciale aandacht voor schoon drinkwater. Ik kan de actie niet anders dan van harte ondersteunen. Samen met ‘handen wassen na toiletbezoek’ en andere basale hygieneregels – je moet ze maar weten – zoals het terugdringen van open riolen vormt schoon water een van de bases voor verdere ontwikkeling. (Er zijn er veel meer, maar dan zou deze post vele A4-tjes vormen.)
Unicef liet een paar waterwezens rondlopen om de boodschap te brengen: het zag er sprookjesachtig uit.
Afgelopen zaterdag was ik met Herman, Ien, Jessica en Christine eten bij Obba. Een paar geschakelde zeecontainers met een semi-bedouindak erop. Vanaf de buitenkant lijkt het niet veel… maar ga er vooral naar binnen: mooie entourage, prima eten (veel kleine, lekkere voorgerechtjes maar ook een prima hoofdgerecht en ook de linzensoep was nauwelijks te versmaden), fijne mensen en een prachtig uitzicht bij zonsondergang en donker.
‘s Morgens stond Jessica op de markt. Ze is onze nummer 6 op de kandidatenlijst voor de Europese verkiezingen en trapte onze campagne ‘Retour afzender’ af. En tussendoor vloog ze nog even naar Haarlem… laat mij maar de foto’s maken en folders uitdelen op de markt…
Veel was er niet op orde toen ik m’n huis kocht – maar het was dan ook niet zo duur – , maar m’n dakterras spande de kroon (met als goede tweede de badkamer). Toen ik de eerste keer in m’n van Herman en Ien uit Suriname gekregen hangmat hing bedacht ik me dat het zo niet langer kon… hangen in de griebus en dan zie je de dode planten niet eens op de foto’s.
Ik ben hard aan het klussen en binnenkort is het echt, echt af. Wordt vervolgd dus.
Onlangs bracht Marijke een bliksembezoek aan Nederland. Ze woont in Guinee en haar man Mamadou runt er een school ‘Le Dauphin’, opgezet met Nederlands geld.
Het is altijd gezellig als ze er is. We eten veel Hollandse pot (heimwee), met varkensvlees, want Guinee is nogal islamitisch. Een liberale en vriendelijke variant – men drinkt rustig een biertje – maar varken is taboe. Verder kletsen we bij en brengt Marijkes ordelijke inslag mijzelf en mijn huishouden weer een beetje in het gareel.
De avond dat ze vertrekt is een ritueel geworden: de KOFFER moet worden ingepakt en… elke gram telt. Marijke weet met haar charmante inslag vele kilo’s meer het land in te voeren dan toegestaan, maar toch. Zorgvuldig wordt alle overbodige verpakking verwijderd en worden zelfs de labeltjes uit kleding geknipt, gebruiksaanwijzingen verdwijnen in mijn oud-papiertas. Samen kunnen we er smakelijk om lachen en we bedenken samen manieren om NOG meer grammen ballast te lozen.