Afgelopen dinsdag ging ik naar de opening van de tentoonstelling ‘Grensgevallen’ van fotojournalist Piet den Blanken. Een selectie van tientallen foto’s toont ons migranten die het laatst van hun leven opgeven om elders op de wereld maar een beetje meer geluk te vinden dan thuis: meestal met teleurstellend resultaat, overigens. Hoeveel mensen overleven het tenslotte als ze met een brak houten bootje vanuit Marokko Spanje proberen te bereiken? En hoe fijn is het dan om – als het lukt – als illegaal te moeten leven?

En voor wie is het gunstig… de race naar het putje? Roemenen werken in Nederland omdat ze hier beter verdienen dan thuis, ook als ze onder het minimumloon werken. Dus werken ‘thuis’ Vietnamezen, omdat Roemenen weer beter betalen dan Vietnamezen. Wie doet het werk in Vietnam, dan, is de vraag, en tegen welk salaris?
Overigens gaat dat riedeltje van hierboven ook op voor Polen en Wit-Russen. Polen werken hier, Wit-Russen in Polen en in Wit-Rusland is geen verpleegster of bouwvakker meer te vinden. En nog even of de Nederlandse werkloze wordt gevraagd ook maar lagere looneisen te stellen… dan komt ‘ie tenslotte zo aan de bak!
Deze race naar het putje van de arbeidsvoorwaarden is dus voor maar een groep gunstig: de heren en dames directie van multinationals en grote bedrijven. Oh, en voor mensensmokkelaars natuurlijk.

De Europese Unie zou een rol kunnen vervullen in het verbeteren van de positie van vluchtelingen, al dan niet legale arbeidsmigranten en het terugdringen van de armoede in de rest van de wereld. Onze SP-Europarlementariër Dennis de Jong hield er bij de opening van de tentoonstelling een warm pleidooi voor.

Voorafgaand aan de tentoonstelling was er alle tijd om het Europarlement van binnen en van buiten te bewonderen. Ook indrukwekkend, zij het van geheel andere orde. Hierboven een van de gruwelen van het ‘fort Europa’, hieronder de schoonheid.

Read the rest of this entry »

Gisteren Facebookte ik dat ik met Leo de havenstakers ging ondersteunen. Vandaag blijkt uit de krant dat Liesken niet loog. Quod erat demonstrandum.
Hoewel… zo’n goeie krant is het niet, dat ADRD… misschien ben ik dit niet en sta ik dus niet tussen groene marsmannetjes ;-)

Evengoed, de mannen (en de enkele vrouw) van Solidaire Haven hebben gelijk: het is asociaal om oude havenwerkers aan de kant te schuiven en te vervangen door goedkope jongeren op pulpcontracten. Morgenavond worden nieuwe actieplannen besproken… hetgeen op demonstraties uit moet lopen.

Kees van den Tol ‘verklaart en belooft’

Gisteren zat ik op de publieke tribune bij de deelraadsvergadering in charlois. Niet dat mijn hobby het bijwonen van deelraadsvergaderingen is, maar vriend Bert zou inspreken over de kaalslag in het groen, evenals goeie kennis Isolde van Overbeek. Tot slot zou kameraad Kees van den Tol geïnstalleerd worden als burgerraadslid, dus reden genoeg om de sloot over af te dalen naar het donkere Zuiden.

Read the rest of this entry »

Twee dagen na de kater is de spreekwoordelijke hoofdpijn over de raadsverkiezingen hier in Rotterdam nog niet helemaal voorbij. Maar aan de andere kant, jezelf erom opknopen is ook zo weer wat… Bovendien schiet niemand er wat mee op. Ikzelf in de laatste plaats niet ;-)

We hebben ons stinkende best gedaan in de campagne. Ik ken zelf met een aantal collega’s inmiddels het hele assortiment aan kant-en-klaar- en afhaalvoer dat er in de stad te krijgen is als we geen tijd hadden ‘s avonds om thuis te koken… tussen werken en buurtbezoeken of actievoeren of debatten verslaan hebben we de meest uiteenlopende etenswaren in ons lijf gestopt tegen de honger. Helaas, het heeft niet geholpen: 3 zetels werden er 2.

Evengoed, alle 94 96 (na hertelling) Liesbeth Hoogenboom-stemmers: veel dank voor het vertrouwen en ik ga me de komende vier jaar een slag in de rondte werken om ervoor te zorgen dat de uitslag er voor de SP in Rotterdam in 2014 beter uitziet.

Voor de bezoeker die wil weten wat mijn bijdrages aan de campagnes waren (al dan niet meedoen, of verslaan, of fotograferen), klik dan hier Niet alle foto’s en verslagen zijn van mij, maar een groot aantal wel. Bovendien heb je dan een mooi overzichtje van wat we allemaal uit de kast hebben gehaald.

Ik kan het niet laten om tussen de bedrijven door ook altijd andere dingen te knippen. Zoals het mooie uitzicht vanaf de hoogste verdieping van het Golden Tulip-hotel waar we onze landelijke uitslagenavond hielden. Hieronder een impressie.

Read the rest of this entry »

Vorige week kreeg ik een brief van onze burgemeester Aboutaleb. Of ik mijn campagneleider Kevin Levie ertoe opdracht wilde geven onze vrijwilligers zo te instrueren dat ze de SP-affiches voor de campagne niet over die van andere partijen willen plakken… Achmed kent duidelijk onze Kevin niet… maar er zijn meer redenen om op zijn – overigens sympathieke – oproep om de campagne fatsoenlijk te voeren, op dit punt niet in te gaan. Hieronder de brief die ik niet op de fractie kreeg, maar op m’n huisadres. En daaronder het antwoord dat ik onze burgemeester vanmiddag per brief terugstuurde.

Geachte heer Aboutaleb, beste burgemeester,

Op 26 januari j.l. ontving ik van u een brief over het plakken van affiches bij de komende raadsverkiezingen. U roept mij in de brief op om mijn campagneleider te instrueren de affiches niet over die van andere partijen te plakken. Hieronder zet ik graag uiteen waarom ik – hoewel ik sympathiek sta tegenover uw oproep de campagne fatsoenlijk te voeren – mijn campagneleider hiertoe geen opdracht zal geven.

Vooraf wil ik wel graag even wat rechtzetten. Het presidium heeft niet besloten dat er niet over elkaars affiches mag worden geplakt. Het was de VVD die hier een pleidooi voor heeft gehouden, maar dat werd verre van unaniem ondersteund. De SP heeft bij monde van Theo Co?kun nog gesuggereerd dat het niet verstandig is ‘je affiche onder dat van anderen te plakken’.

De eerste reden dat ik geen appèl doe op mijn campagneleider is een praktische: op de borden als van een deelgemeente als Noord is slechts plaats voor drie affiches, terwijl er dertien partijen meedoen aan de verkiezingen in Rotterdam. Zelfs als alle partijen ervoor zouden kiezen een A-formaatje kleiner op de borden te plakken, dan nog zou er slechts plaats zijn voor zo’n acht affiches. De partijen negen tot en met dertien kunnen dan niet anders, dan over de anderen heen te plakken. Nog kleinere affiches gebruiken zou afbreuk doen aan de zichtbaarheid, dus daar kiest geen enkele partij voor.

De tweede reden is een sportieve. Veel leden van politieke partijen zijn, zoals dat heet, slapend lid. Totdat de verkiezingen in zicht komen. Zij hebben dan nog steeds geen zin zich bij debatten te laten zien of mee te doen aan acties, maar waar ze wel lol in hebben is het ‘adopteren’ van een verkiezingsbord en ervoor zorgen dat hun partij daar steeds zo goed mogelijk zichtbaar is. Zodra het affiche van hun partij overgeplakt is, trekken ze er met een emmer behangerslijm en bezem op uit om ‘het onrecht’ ongedaan te maken. Op een gelijksoortige wijze werken de mobiele, stadsbrede, plakteams die door de diverse partijen georganiseerd zijn. Sommigen zien het echt als een sport om de borden zo goed mogelijk ‘op orde te houden’, en ik ben de laatste die ze die pret wil ontnemen.

Evengoed wil ik deze brief graag optimistisch eindigen: ik ga er namelijk van uit dat dit de komende tijd een mooie campagne gaat worden met een uitslag die een mooier en socialer Rotterdam dichterbij brengt. En om u te laten zien dat wederzijds ‘overplakken’ echt niet zo’n ramp is, nodig ik u graag uit er eens mee op uit te trekken met een van onze mobiele plakteams de komende maand. Voor affiches, behangerslijm, een lijmdichte jas en koffie na afloop zorgt de SP uiteraard.

Met hartelijke groet,

Ik ben benieuwd naar het antwoord ;-)

… kortom, het was een druk dagje, gisteren.
Eerst naar ons congres. Geen foto gemaakt, want ik zeulde met allerlei verkiezingsmeuk voor het debat van Leo. Vosje had gelukkig wel plaats voor camera, dus met die van haar heb ik de kieken geschoten. Leo deed het heel goed. Tegen Marco Pastors van Leefbaar Rotterdam over veiligheid is geen sinnecure. Maar Leo kwam er goed uit. Er zijn meer mensen die eerst willen weten wat de effectiviteit is van allerhande maatregelen eer ze zo stadsbreed in te zetten.
Toen weer terug naar het conges, om mee te maken dat Leo werd geinterviewd (over veiligheid), we dansten en na afloop bier dronken.
Vriend Herman kreeg eerder die dag de Gouden Tomaat… het hadden er ook tien mogen zijn, eerlijk gezegd.
Toen wat eten bij HAS, koffie bij Compagne en door naar de film Rotterdam Reyckyavic van Rotterdam Films: super, ga erheen als je kan, ook als je net als ik niet van thrillers houdt zoals ik, anyway leuk. Toen terug naar Compagne voor een dartsessie met Bas. Boeh, verloren. (Geen foto’s, sorry.)
En vandaag dus zwaar uitrusten.

Gisteren ging ik weer met de SP Buurt-Checkuppen. Dit keer in Noord, m’n eigen deelgemeente. Link naar het verslag komt wat later. We waren te gast in Buurthuis Basta. Toen het koor Ondersteboven lucht kreeg van ons bezoek – ze repeteren in Basta-, boden ze spontaan aan de avond in te leiden met een paar goed-linkse strijdliederen. Tuurlijk, altijd leuk, dit soort spontane ideeen.
En… ik ben niet eens zo’n fan van koormuziek, maar het klonk echt geweldig en de muziek en de teksten zijn bijzonder aanstekelijk. Zo’n muzikale inleiding zou niet misstaan op elke Checkup.

Pluk houdt niet van sneeuw. Zo veel is duidelijk. Ik ook steeds minder, trouwens. Terwijl ik kilo’s van m’n dakterras afschepte om ervoor te zorgen dat de bodem door het gewicht niet in de huiskamer van de benedenburen belandt, steekt meneer jammerend z’n neus om de deur: “Yuk, koud.” Vooruit dan, één poot om het te proberen en dan een tweede poot erbij om stevig te staan. Nog één jammer en dan snel weer naar binnen, mij alleen latend met m’n Sisyfusarbeid… want inmiddels dalen er nieuwe vlokken uit de lucht en ook de komende weken worden centimeters poedersuiker voorspeld.

En nu ik dit tik, bedenk ik dat er een boel gebeurd is, sinds de laatste post. Allemaal te groot voor het tafellaken en te klein voor het servet (of andersom, dit keer). Voor wie het interesseert, hieronder:

Read the rest of this entry »

Vandaag en gisteren was ik bezig met Hevien. Hevien is elf jaar. Zij is geboren in Dokkum en woont al bijna vijf jaar in Rotterdam. Toch heeft zij nog geen verblijfsvergunning. De leerlingen van basisschool de Schalm en ook Defence for Children vinden dat dit niet kan. De SP steunt de actie en natuurlijk heb ik zelf ook m’n handtekening al gezet. Wil jij dat ook? Dat kan hier (ook voor meer info).

Ik was in eerste instantie heel blij dat RTV Rijnmond vandaag aandacht besteedde aan de actie, tot ik onderaan zag staan: ‘de redactie heeft de reactiemogelijkheid op dit bericht geblokkeerd’. Dan weet je genoeg, dan was de stroom racistische prietpraat op dit bericht niet te modereren, getuige 1 reactie die nog wel zichtbaar is ‘klein of groot jong of oud maak geen verschil, gewoon uitzetten dat ontmoedig dat er meer komen’.

Veel vaker wordt er – als het maar even over niet blanke Nederlanders gaat – op de fora van Rijnmond en AD Rotterdams dagblad op een dergelijke wijze gereageerd, waarbij de combinatie van de woorden ‘apenland’ en ‘ga terug’ niet van de lucht is. Let wel, in het geval van het Hevien-bericht moet het allemaal nog veel vreselijker zijn geweest, want normaal gesproken laten beide media de reacties gewoon staan.

Het deed me meteen denken aan een verhaal in Volkskrant Magazine van afgelopen zaterdag. Onder de titel ‘Hommmeles in Gieterveen’, werden het proces naar en het protest tegen de komst van een aantal minderjarige asielzoekers naar het dorp geschetst. 1 Boer-met-opvangelegenheid en de gemeente zijn voor en de dorpsraad – die beweren iedereen te vertegenwoordigen – zijn tegen. Dezelfde patstelling vaak als wanneer een gemeente een opvang wil neerzetten voor verslaafde ex-prostituees in een wijk. Zo ver niets nieuws.

Maar ik verslikte me echt in een stukje boterham van m’n ontbijt toen ik las dat een van de insprekers had gevraagd aan de wethouder: ‘Stel, ik loop door de dorpsstraat, en er staat ineens zo’n ding voor me?’ Mensen die over andere mensen spreken in termen als dingen…? Mensen die over andere mensen die nauwelijks ouder zijn dan Hevien (gelukkig heeft zij haar ouders nog) spreken in termen als dingen… hoeveel compassie moet ik hebben met mensen die het inlevingsvermogen hebben van een eendagsvlieg?

Ik schrok echt, want hoewel rascistische, xenofobe opmerkingen me woest maken, probeer ik altijd wel te onderzoeken door welke omstandigheden ze zijn ingegeven. Wie hangt racisme aan als ideologie, wanneer is het domheid, foute opvoeding, niet beter weten, nooit het dorp uitgeweest, nooit eens een gesprek met een niet-Nederlander aangegaan? Wie is simpelweg bang voor z’n eigen toekomst, als alles dreigt te veranderen?

Mijn analyse uit de losse pols: de eerste reactie is geplaatst uit angst (er komen er steeds meer, mag ik straks nog Nederlands praten), de dame uit het tweede voorbeeld heeft helaas meer therapie nodig. En ik hou niet van oog-om-oog, dus ik zal haar niet suggereren een paar maanden in het land van herkomst van een van de asielzoekers te gaan wonen. Ik zou aanraden: zeg eens ‘hoi’ tegen dat ‘ding’ als je door de dorpsstraat loopt. Grote kans dat die persoon geen ding blijkt maar gewoon ‘hoi’ terugzegt.

Afgelopen donderdag was ik met Leo en een jounalist van Trouw op stap in Oud-Charlois, een van de Vogelaar-/Van der Laan-/aandachts-/pracht-/krachtwijken. Leerzaam en zo had ik meteen de tijd foto’s te maken voor onze jaarkrant. Onderweg stuitte ik op een leuk project: ‘Gouwe kinderen’. Kinderen uit de straat maken een soort eigen huisnummerbord. Idee is dat de straat meer van henzelf wordt, minder anoniem. Het project is uit 2006, dus vast niet van de ‘achterstandsgelden’ betaald, maar dat maakt niet uit.

Zijn dit soort projecten nu noodzakelijk om wijken er weer bovenop te helpen? Ja en nee. Eerst zullen gemeente en woningbouwcorporaties moeten investeren in simpelweg ‘steen’. Eerst fatsoenlijke, betaalbare woningen in een mooie omgeving en aanpak van harde criminaliteit. En laten we niet vergeten dat het scheelt of mensen voldoende inkomen hebben en een kans op een goede opleiding. Is er dan nog geld over (en dat zou er over moeten zijn in mijn ogen) dan doe je ook mooie projecten als deze.