Gisteren ging ik weer met de SP Buurt-Checkuppen. Dit keer in Noord, m’n eigen deelgemeente. Link naar het verslag komt wat later. We waren te gast in Buurthuis Basta. Toen het koor Ondersteboven lucht kreeg van ons bezoek – ze repeteren in Basta-, boden ze spontaan aan de avond in te leiden met een paar goed-linkse strijdliederen. Tuurlijk, altijd leuk, dit soort spontane ideeen.
En… ik ben niet eens zo’n fan van koormuziek, maar het klonk echt geweldig en de muziek en de teksten zijn bijzonder aanstekelijk. Zo’n muzikale inleiding zou niet misstaan op elke Checkup.

In Rotterdam doen we het zonder aanzienlijke problemen: een tunneltje boren voor een nieuwe metrolijn: die tussen Den Haag en Rotterdam. Bij mij achter zijn ze al lang heen en weer geweest met de boorkop voor de metrobuis en het station schijnt al af te zijn, maar wordt begin volgend jaar ook voor reizigers opengesteld. Goed nieuws. Ik hou wel van geen uitzicht op een metrostation maar wel de voordelen van een opstaphalte op 3 minuten loopafstand.
De bewonersvereniging hier in Blijdorp schreeuwde moord en brand over het nieuwe station. Dat zou junks aantrekken en er was er al 1 gesignaleerd! Ik zou zeggen, zet een extra slot op je deur als je het niet vertrouwt en maak een praatje met die junk en krijg ‘em zover dat ie afkickt of z’n leven op orde krijgt… of niet, als ‘ie niet wil.

Maar ook het Rotterdam Centraal is al jaren een bouwput. Het oude was al jaren veel te krap en er zijn wilde plannen voor het nieuwe. Lang niet zo architectonisch wild als ik had gewild, maar men kan het geld maar 1 keer uitgeven en Rotterdam kent groter problemen dan alleen een station, dus ik snap wel dat men switchte van champagneachtige glazen flats op het dak naar iets bescheideners. Nu moet je vanuit Den Haag nog een paar keer overstappen, maar met een jaartje sjees je van de reigerstad rechtstreeks naar Rotterdam-Zuid of Spijkenisse. Kom daar eens om in 020 ;-)

Het nieuwe metrostation is ook wel echt veel mooier. Ik ben niet bang uitgevallen, maar het vorige – dat in de jaren ’60 nog te boek stond als hypermodern – was niet veel meer dan een donker, eng uitgevallen tochtgat. Het nieuwe is helemaal mooi, vooralsnog… als ze die -tig beveiligers weghalen op zaterdagavond. Servicepersoneel kan ik goed hebben, maar als beveiligers op de proppen komen, denk ik meestal ‘wat is er hier voor vreselijks aan de hand, waar is de horde voetbalhooligans die ook mij kan aanvallen?’

Ik ben er dol op: ‘s nachts autorijden door de stad. Die stad mag dan Rotterdam zijn, maar ik neem ook genoegen met minder. Zelf rijden is leuk, maar beter is nog is het nemen van foto’s uit het raam. 99 procent mislukt natuurlijk maar dat mag de pret niet drukken. Luister, terwijl je deze foto’s kijkt even naar muziek van Einsturzende Neubauten en je snapt wat ik bedoel.

Deze serie heb ik helemaal niet ‘s nachts genomen, maar onderweg naar IJsselmonde, voor de SP-buurtcheckup. Maar vanwege zomertijd is het om 19.00 uur al donker. We bleken achteraf een grote omweg genomen te hebben op weg naar Speeltuinvereniging IJsselmonde… maar dat verkeerd rijden begon natuurlijk pas na de Erasmusbrug. Wie weet de weg op Zuid?

Onderweg langs de Kuip. Het zegt me weinig maar hij schijnt niet meer te voldoen. Een geheel nieuwe moet verrijzen langs de Maas. Prima, als de stad maar weer niet miljoenen hoeft bij te leggen. Als clubs commercieel willen opereren, dan moeten ze dat ook maar echt doen: eigen broek ophouden dus.

Ik moet nog eens terug naar Katendrecht om er te wandelen zonder flyers die in brievenbussen gestopt moeten worden, want er was nog veel meer moois te zien. En lelijks ook, trouwens. Veel met staalplaten dichtgemaakte woningen, zogenaamde burgemeesterswoningen (voormalig wietpanden die op last van de burgemeester zijn ontruimd en afgesloten) en op sommige plekken veel zwerfvuil, brievenbussen die in geen jaar geleegd waren en stinkende portieken.

Read the rest of this entry »

Wat heb ik met de bijbel? Net zo veel als met de Griekse mythologie die ik op de middelbare school uit het hoofd moest leren en de sprookjes van Grimm en Andersen. Best wel wat dus, want het zijn mooie verhalen en van een beetje moralisme hou ik wel. Ik heb een hekel aan mensen die oorlogen om dit soort boekjes beginnen, overigens.

IJssculpturen had ik nog nooit gezien, dus toen het blokje ‘ster en cultuur’ op de tv voorbij kwam, vond ik dat ik naar Zwolle moest. Muts op en dikke kleren aan. Geen handschoenen, want dan is m’n fototoestel onbestuurbaar.

Als je verderleest, zal de post even de tijd nodig hebben om alle foto’s te laden… maar ik vind het de moeite. Draai maar even een shaggie of zet een potje thee. En oh, voor de eerlijkheid: als decor was er kwistig met kerstbomen gestrooid in de enorme hal waar de beelden stonden. Best sfeervol, maar ik vond ze op de meeste foto’s storend, dus ik heb ze weggeshopt. Voor de rest zijn de kieken behoorlijk puur natuur.

Wees verrast zoals ik was toen ik de foto’s terugzag.

Read the rest of this entry »

Het leven stond natuurlijk niet stil, toen m’n camera het begaf. Ik legde een en ander alleen niet meer vast. Of, nu ik even nadenk… er moeten nog wat foto’s staan op m’n geheugenkaartje dat ik aan Vosje leende voor haar reis naar de Westbank… Enfin, eer ik die eens terugheb. Er stond een close up van een prachtige – maar dode – mot op en een groene tomaat, die was verschenen aan een verstekeling-plant uit de supermarkt. Mooi, maar niet wereldschokkend.

Nee, eh, belangrijkste verandering afgelopen tijd was vooral die van baan.

Van het drie-hoog-achter op een bedrijventerrein in Zoetermeer bij Free Musketeers naar het stadhuis van Rotterdam. Niet allen de omgeving is beter. Het werk past me ook beter. Terug naar de roots, terug naar de politiek. Van grafisch vormgever naar medewerker van de SP-fractie op het stadhuis. Soms moeilijk – als mensen je bellen als laatste strohalm met superingewikkelde problemen, maar never a dull moment dus en als je deze mensen dan toch een stap verder kan helpen… Super leerzaam en bevredigend dus ook.
Dat die mensen bellen klinkt wat zwaar, maar het is maar goed dat ze dat doen. Ondanks de soms lastige vragen die ze stellen vind ik het echt leuk. Maar uit de papieren, rapporten en nota’s van het stadhuis zou je haast denken dat Rotterdam een paradijsje op aarde is. Helaas, de werkelijkheid is weerbarstiger dan al die stapels papier. En het is goed dat mensen de moeite willen nemen ons dat te laten weten.

En zeg nu zelf, rook je liever een pauzesigaretje bij deze fontein, of naast de goedereningang van de Etos in een winkelcentrum in Zoetermeer terwijl de randstadrail voorbijraast?

Soms vaart de Spido niet richting zee, maar juist de rivier op. Bijvoorbeeld voor de opera-voorstelling Orpheus. De foto’s van de voorstelling zijn zo goed als mislukt (flitsen hindert de spelers, niet-flitsen levert dus onscherpe plaatjes met mijn camera), maar vanaf de boot die ons van de ene scene naar de andere voerde – als voeren wij over de rivier de Styx, was het leuk knippen.

Hieronder Rotterdam vanuit een ander perspectief.

Read the rest of this entry »

Dit is het stinkendrijke wijf van Stavoren. Waarom zeg ik ‘wijf’? Omdat ze aan al haar rijkdom niet genoeg had en meer en meer wilde. Ze stuurde er een schipper op uit om het aller- allerwaardevolste ter wereld naar haar toe te brengen. Dat zal vast in een jaar en een dag hebben gemoeten of in duizend en een nacht, maar daarover rept de legende niet.
Enfin, de schipper keerde terug met graan en woedend liet de vrouw het kostbaar goed in het water storten. ‘Te min!’ En om te bewijzen dat ze nooit aan de bedelstaf zou geraken, gooide ze haar eigen ring de zee in.
Een een visser ving een vis, en een visser sneed de vis open en vond daar de ring. En hij herkende meteen van wie de ring was en bracht hem terug naar het huis van het vrouwtje… en dat was het moment dat haar lot keerde en ze aan de bedelstaf geraakte.

Mooi verhaal, maar niet nieuw. Op school moest ik Herodotus vertalen, het verhaal van de tiran van Samos. Ook hij was rijk, te rijk. Dat kon niet goed blijven gaan… als de tiran niets deed om het lot te keren, zou hij ten prooi vallen aan hubris (overmoed). Dus gooide hij ver in zee dat wat hem het meest dierbaar was: zijn ring.
Ook in dit verhaal speelt een vis die te dom, dom, dom is om te veel aan wal te zwemmen en de kans loopt opgevist te worden, de hoofdrol. Een visser brengt de ring terug en het welvarend rijk van Samos valt ten prooi aan chaos, anarchie en armoede.

De wereld gaat niet ten onder aan overmoed en hebzucht, maar aan domheid, vrees ik.

Rotterdam – Opperdoes – monument Afsluitdijk – Makkum – Piaam – Gaast – Workum – Hindeloopen – Stavoren – Warns – Bakhuizen – Lemmer – Emmeloord – Lelystad – Hilversum – Rotterdam. Dat is de route die ik afgelopen zaterdag met Bert reed. Bijna 300 kilomter, en dat allemaal omdat ik nog nooit over de Afsluitdijk was gereden. Waarom zou ik ook? Enfin, onder de noemer ‘dingen die je eens in je leven gezien moet hebben’, zeg maar.

Hieronder een fotoverslag. Vooral de rit door Friesland was supermooi. Wat scheelde was dat we de snelweg na de Afsluitdijk verlieten, maar toch… ik snap niet dat Oane z’n roots heeft verlaten. Ik ga er vast nog eens terug voor een fiets- of wandelvakantie.

Read the rest of this entry »

Het bombardement op Rotterdam wordt aanstaande 14 mei weer herdacht. De Rotterdamse stadsdichters ‘De Woorddansers’ maakten er een prachtig gedicht over.
Hieronder een flardje film dat ik schoot op het 1 mei festival. De tekst is hier te lezen en hier vind je de clip die bij het gedicht hoort.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=BjqZgiUH3fM[/youtube]

Ik stel voor om aanstaande 14 mei de brandgrens weer te verlichten, net als vorig jaar. En uit alle luidsprekers in de stad klinken dan niet de sirenes die we maandelijks testen, maar het gedicht Hinkstap op de Brandgrens.