Wat heb ik met de bijbel? Net zo veel als met de Griekse mythologie die ik op de middelbare school uit het hoofd moest leren en de sprookjes van Grimm en Andersen. Best wel wat dus, want het zijn mooie verhalen en van een beetje moralisme hou ik wel. Ik heb een hekel aan mensen die oorlogen om dit soort boekjes beginnen, overigens.

IJssculpturen had ik nog nooit gezien, dus toen het blokje ’ster en cultuur’ op de tv voorbij kwam, vond ik dat ik naar Zwolle moest. Muts op en dikke kleren aan. Geen handschoenen, want dan is m’n fototoestel onbestuurbaar.

Als je verderleest, zal de post even de tijd nodig hebben om alle foto’s te laden… maar ik vind het de moeite. Draai maar even een shaggie of zet een potje thee. En oh, voor de eerlijkheid: als decor was er kwistig met kerstbomen gestrooid in de enorme hal waar de beelden stonden. Best sfeervol, maar ik vond ze op de meeste foto’s storend, dus ik heb ze weggeshopt. Voor de rest zijn de kieken behoorlijk puur natuur.

Wees verrast zoals ik was toen ik de foto’s terugzag.

Read the rest of this entry »

Dit is het stinkendrijke wijf van Stavoren. Waarom zeg ik ‘wijf’? Omdat ze aan al haar rijkdom niet genoeg had en meer en meer wilde. Ze stuurde er een schipper op uit om het aller- allerwaardevolste ter wereld naar haar toe te brengen. Dat zal vast in een jaar en een dag hebben gemoeten of in duizend en een nacht, maar daarover rept de legende niet.
Enfin, de schipper keerde terug met graan en woedend liet de vrouw het kostbaar goed in het water storten. ‘Te min!’ En om te bewijzen dat ze nooit aan de bedelstaf zou geraken, gooide ze haar eigen ring de zee in.
Een een visser ving een vis, en een visser sneed de vis open en vond daar de ring. En hij herkende meteen van wie de ring was en bracht hem terug naar het huis van het vrouwtje… en dat was het moment dat haar lot keerde en ze aan de bedelstaf geraakte.

Mooi verhaal, maar niet nieuw. Op school moest ik Herodotus vertalen, het verhaal van de tiran van Samos. Ook hij was rijk, te rijk. Dat kon niet goed blijven gaan… als de tiran niets deed om het lot te keren, zou hij ten prooi vallen aan hubris (overmoed). Dus gooide hij ver in zee dat wat hem het meest dierbaar was: zijn ring.
Ook in dit verhaal speelt een vis die te dom, dom, dom is om te veel aan wal te zwemmen en de kans loopt opgevist te worden, de hoofdrol. Een visser brengt de ring terug en het welvarend rijk van Samos valt ten prooi aan chaos, anarchie en armoede.

De wereld gaat niet ten onder aan overmoed en hebzucht, maar aan domheid, vrees ik.

Rotterdam – Opperdoes – monument Afsluitdijk – Makkum – Piaam – Gaast – Workum – Hindeloopen – Stavoren – Warns – Bakhuizen – Lemmer – Emmeloord – Lelystad – Hilversum – Rotterdam. Dat is de route die ik afgelopen zaterdag met Bert reed. Bijna 300 kilomter, en dat allemaal omdat ik nog nooit over de Afsluitdijk was gereden. Waarom zou ik ook? Enfin, onder de noemer ‘dingen die je eens in je leven gezien moet hebben’, zeg maar.

Hieronder een fotoverslag. Vooral de rit door Friesland was supermooi. Wat scheelde was dat we de snelweg na de Afsluitdijk verlieten, maar toch… ik snap niet dat Oane z’n roots heeft verlaten. Ik ga er vast nog eens terug voor een fiets- of wandelvakantie.

Read the rest of this entry »

Ik ben dol op vis. Even bakken met dille en afblussen met witte wijn en creme fraiche… wel de groene uit de viswijzer uiteraard.
Voordat ze op m’n bord belanden, vind ik het mooie wezens om te bekijken. Niet om zelf thuis in een vissenkom te hebben – dat zouden m’n twee katten TE leuk vinden – maar gewoon, zo nu en dan, in het wild, in de dierentuin of in een groot aquarium. In Bergen aan Zee is zo’n aquarium. Met een ongelooflijke hoeveelheid schelpen en een mooie collectie vissen.
Hoogtepunt is een bak met roggen. Nooit geweten dat die beesten het fijn vinden om geaaid te worden. Ik moest enige angst overwinnen om m’n hand in de bak water te steken. Maar ze vinden het echt tof, bedelen ook om aandacht door zich boven het water op te richten en te gaan flapperen met de vinnen. Bovenop voelen ze ruw aan, een beetje als schuurpapier, maar de onderkant is heel zacht en een beetje slijmerig. Kriebel je ze eenmaal op de buik, dan komen ze terug.
Maar er was nog veel meer moois te zien in Bergen aan Zee. Eetbaar, oneetbaar, bedreigd en niet bedreigd

In 1999 werd Wijk aan Zee Cultureel dorp van Europa. Op een voormalig campeerterrein gaf Hoogovens kunstenaars de gelegenheid een beeldentuin te ontwerpen. Bedoeling was het contrast tussen industrie en dorp te verzachten. De kunstenaars zijn bij het maken ondergebracht in Wijk-aan-Zeese gastgezinnen. Ik had de begeleidende folder wel nodig om te ontdekken wat wat voorstelde… dat wel. Bovenstaand werk, een van de mooiere, vind ik, heet White Rhythm.

Hieronder de rest.

Read the rest of this entry »

Elk strand is anders. Soms bestaat de kustlijn uit rotsen en keien, dan weer uit het zachtste zand. Soms liggen er kilo´s teer, dan weer is het maagdelijk als een witte, onberispelijke, onbetreden woestijn.
Het strand van Wijk aan Zee kenmerkt zich door het zicht op de Hoogovens, het ontbreken van teerplakken en de diversiteit aan schelpen. Vind je in Zeeland vooral mosselen (lekker, dat wel, en supervers te vangen), in Wijk aan Zee zijn er meer verschillende schelpen te vinden.

Erger nog dan een hekel aan duiven, heb ik een aversie tegen meeuwen. In de stad althans. Aan zee horen ze thuis en het krijsen roept heimwee op. Heimwee naar reizen die je nooit maakte, heimwee naar geliefden die onherroepelijk achter de horizon zijn verdwenen.
Toen ik onderstaande foto´s maakte was het vloed, dus voedertijd. De scheermessen en andere schelpen werden voor ons neuzen opengetikt en de inhoud verorberd.

Read the rest of this entry »

Kort geleden was ik een lang weekend in Wijk aan Zee. Een aanrader, eerlijk gezegd. Misschien is de reden dat ik me er thuis voel omdat de industrie er – net als in Rotterdam – zo dicht op de kust ligt. Als je noordwaarts kijkt, zie je het Noord-Hollands Duinreservaat: zee, strand en duin, maar kijk je in tegenovergestelde richting, dan ontneemt het terrein van Hoogovens je het zicht. Hoewel, ontnemen, ik vind het wel wat hebben, die dikke rookpluimen in het landschap. Zeker ’s nachts zorgt het voor een plaatje dat ook aan de Doomberg uit Lord of the Rings doet denken.

Vanaf het dakterras van het hotel was er maar half zicht op het terrein…

…maar vanaf het strand was het zicht op de dikke rookwolken fantastisch.

Al het omringende duinlandschap mocht niet betreden worden, want ‘kwetsbaar gebied’.

Enfin, nog 1 indrukwekkend plaatje dan…

…omdat ik daar onderhand eens heenmoest, als kritisch publieke-omroepkijker.
Directe aanleiding was de tentoonstelling over Van Kooten en De Bie. Meesterlijke televisie maakten ze. Voor mij en mijn vriendjes en vriendinnetjes was geen maandagmorgenles op de middelbare school goed verstoord als we dat niet deden door het volhardend naspelen van scenes uit ‘Keek op de Week’ van de zondagavond ervoor.
Als we ‘de beurt’ kregen voor het reproduceren van het huiswerk, dan kon dit niet zonder dit duo. Vooral in te gaan op de vragen van de leraar, riepen we eerst door de klas: ‘Hee, zeg, hoor je dat? Ik ben genoemd! Ik ben genoemd, ja. Ja, ja, mijn naam waart rond. Zeg! En zeker op het terrein van vraagbeantwoording. Zeker! Wat was de vraag, zei u? Na, eh, dát u mij noemde, zeg maar?

Later – inmiddels politiek actief – smulde ik van Jacobse en Van Es, totdat de LPF voor een dejá vu zorgde… nou ja, toen smulde ik nog steeds maar gruwde van het feit dat geparodiëerde, platte, nontypes, ego’s, blaaskaken het voor het zeggen kregen in Nederland.
Enfin, inmiddels staan de zaken er in Nederland zo voor, dat ik hoop dat Geert Wilders nooit de alternatieve opdeling van Nederland, zoals voorgesteld door Jacobse en Van Es, voor de verschillende bevolkingsgroepen te pakken krijgt. Voor ik het weet moet m’n familie in Brabant me dan met een speciaal pasje in Rotterdam komen opzoeken… van die dingen, ja!

Enfin, genoeg ellende. Geniet hieronder van het geweldige gebouw waarin het Instituut geëept is.

Read the rest of this entry »

Dierentuin Artis in Amsterdam heeft een mooie vlindertuin. Mooi hoor, al dat gefladder tussen al die ruim geurende tropische bloemen. Ook een beetje eng. Soms scheren ze rakelings langs je hoofd of zou je erop gaan staan als je niet uitkijkt. Hieronder een paar prachtexemplaren. Omdat ik meer met fotograferen bezig was dan met determineren sta ik er niet voor in dat ik alle namen goed heb, dus ik houd me aanbevolen voor verbeteringen. De laatste reactie is van Francis, vrijwilliger in de vlindertuin. Ze helpt ons goed op weg bij de benamingen. Zelf ben ik niet vaak in Artis: ik woon tenslotte op een steenworp afstand van Blijdorp (met, eerlijk is eerlijk, een minder mooie vlindertuin). Maar als je in Artis bent, vraag even naar haar. Ze kan echt alles vertellen.

Hierboven een Morpho. Scroll door naar beneden tot het eind van dit bericht, waar ie zijn kleurenpracht laat zien als ‘ie eenmaal z’n vleugels uitslaat.

Read the rest of this entry »