Niet meer althans, door ‘em op deze manier te fotograferen. Door bizar in te zoemen blijft over ‘lijnenspel met vogelstaart’.

Vandaag een mooi lied gehoord bij De Wereld Draait Door van Kommil Foo. Een mooie vrije bewerking van ‘Meneer de President’ dat Boudewijn de Groot eeuwen geleden voor weer een andere oorlog schreef. Ik zeg het bewust zo, omdat de geschiedenis zich helaas lijkt te herhalen en onze presidenten maar weinig willen leren.
Ik fotografeerde menig demonstratie voor de SP. Dit is een foto uit een serie tegen de oorlog in Irak. We moeten naar mij persoonlijk idee heel goed nadenken of onze vredesmissies niet, al dan niet bedoeld, uitdraaien op meer geweld. Ben je niet zeker van de resultaten – hoezeer onze jongens en meisjes van onze defensie ook hun best doen – ga dan maar liever niet.

‘Denkend aan Holland

zie ik brede rivieren

traag door oneindig laagland gaan’

En ik barst dan in huilen uit. Het is een pracht gedicht, waarvan ik hierboven de openingsregels citeer, want het doet wat met me maar ik heb zo’n hekel aan  ‘dat vlakke land’. Het is helaas niet ‘mijn vlakke land’. Ik weet niet waarom. Het regent er ook altijd, of anders mist het wel of het zorgt voor blaadjes op NS’ rails. Ik heb geen speciale hekel aan het land waar ik ben geboren. Maar, yuk, het landSCHAP: die verrommelde Brabantse weilanden (leeg, want koeien moeten om wat voor reden dan ook op stal) met her en der een grijze varkensstal, yuk die mathematisch met slootjes doorsneden weilanden in het groene hart met her en der een geknotte wilg. En rijen populieren die aan de einder verdwijnen vervullen me met een intens verdriet en onbestemmige heimwee.

Zo’n polder van Eemnes ook. Troosteloos. Zelfs bij mooi weer. Ik val terug op Hans Dorrestijn om het te beschrijven. Beter dan dat kan ik niet.

Nee, geef mij maar bos op bergen, doorsneden met riviertjes en watervallen. Ik ben dus dol op zoiets als de Ardennen. Of de Pyreneeën aan de Franse kant. (De charme van de rood-dorre Spaanse kant is van een ander chapiter.)

Maar ook Brazilië kent een aantal mooie uitzichten. Zoals bovenstaande kust tussen Ilheús en Maraú.
Read the rest of this entry »

‘Jee, ligt dat ding hier,’ roep ik tegen vriendin Linda als we een een ANWB-bord met ‘Eemnes’ zien. Altijd gedacht dat die polder bij Utrecht lag. ‘Ja, van dat lied van Hans Dorrestijn.’ ‘De wereld is de schepping van de duivel, van Mephistoles. Het bewijs van deze stelling is de polder van Eemnes…’ zingen we nu alletwee. De rest wisten we niet meer, maar Google is geduldig. Hieronder de volledige tekst.

De wereld is een schepping van de duivel, van Mephistoles
Het bewijs voor deze stelling is de polder van Eemnes

Een wandelaar is van nature hier een ledigganger
Hier raak je niet per ongeluk verdwaald: je doet het expres
De tijd staat stil. De kilometers zijn er langer
Maar toch loopt alles op zijn eind in de polder van Eemnes

De temperatuur onwezenlijk: nul graden Fahrenheit
Groot is de leegte. In deze verlatenheid
Hoop je iemand te ontmoeten met een revolver of stilettomes
Die hardhandig je verblijf bekort in de polder van Eemnes

De atmosfeer bedompt en onheilszwanger
Nooit zal dit gebied bezongen worden door een dichter of een dichteres
Daar fietst een vrouw die het postuur heeft van een klerenhanger
Schoonheid is ondenkbaar in de polder van Eemnes

De polder van Eemnes. God werd zo moedeloos bij het idee
Dat hij de hele Schepping aan de duivel overdee
Dit verklaart de rampspoed. De aarde is een etterend abces
Maar dat is allemaal begonnen bij de polder van Eemnes

Met muziek eronder en gezongen met de ietwat treurige stem van Dorrestijn klinkt het allemaal nog beter. En z’n nieuwverschenen vogelgids lijkt me ook een aanrader.