De mevrouw die 388 duizend keer door Bokito is gebeten, gun ik haar haar wonden niet. En ze moet echt doodsangsten hebben uitgestaan toe het gevaarte, waarvan ze eerst oprecht dacht er een goede band mee te hebben, haar zo gewelddadig aanviel. Maar ik vraag me ook serieus af waarom ze als apenliefhebber nooit een boek heeft gekocht over apengedrag en apenmimiek in het bijzonder.
Ik leerde als kind – vraag me niet van wie, ouders, familie, schoolreisje dat je beter niet kon lachen naar apen (vooral onze primaten: gorilla, chimpansee, oran oetang, bonobo). Dan ontbloot je je tanden en dat is voor hullie aan de andere kant van het glas juist een signaal van agressie, kom maar op, knokken, ik bestrijd jouw plaats in de groep.
Deze mevrouw heeft de afgelopen jaren drie keer per week – onbewust, naar ik hoop – ruzie lopen uitlokken met een beest van een paarhonderd kilo…
Beter is het, zo zei men mij om, – als je toch contact wil maken, en dat willen kinderen - kusmondjes te maken. Dat pascificeert. Dus als zeven-jarige probeerde ik dat met engelengeduld in Blijdorp en later, eh, nog steeds onder de tien jaar, in de Apenheul. Met wisselend succes.
Ik vraag me ineens af of dit ook in het Rotterdamse uitgaansleven zou helpen, naast de gratis Schiedamse chocola na sluitingstijd, zeg maar. Kusmondjes maken naar elkaar in plaats van de grote bekken en de matpartijen.
Nog steeds bezoek ik graag dierentuinen, maar omdat Blijdorp bij mij om de hoek is, kom ik daar het vaakst. En eigenlijk vind ik dierentuinen al second best options: het beste zou zijn als al dat moois gewoon onbedreigd in de natuur kon rondslenteren. Maar ik zie ook de educatieve en de behoud-de-soortwaarde wel.
Maar je ergert je dood aan mensen die tóch een gesuikerd koekje aan de olifant geven, zij die tóch hun kindertuig laten gillen en bonken op het glas in het Oceanium en zelfs aan diegenen die zeggen ‘stoute prairiehond’ als desbetreffend knaagdier uit zelfverdediging, om geen glanzend oog kwijt te raken, een koter van drie een educatief knauwtje in de vinger geeft.
Wake up! Wij mensen zijn slechts de baas over kat, hond, konijn, cavia, hamster en goudvis. En aan de gedragingen van de rest zullen we slechts met veel moeite wennen en zij nauwelijks aan ons… het zij zo. En wil je dan toch ‘meer band’, verdiep je dan in het beest. Want het beest kan zich niet in jou verdiepen, bijvoorbeeld. Omdat het niet kan lezen en Googelen, bijvoorbeeld.
Wellicht ten overvloede maar de eerste foto is Bokito. Weet ik bijna zeker. Twee jaar geleden geknipt toen ie heel rustig achter het glas in Blijdorp zat. Indrukwekkend, zo dichtbij. Na de afgelopen dagen ben ik extra blij dat er héél dik glas tussen ons zat. Ik vind het wel leuk dat je heel goed moet kijken om dat glas ook te zien. Alsof ik zelf het lef zou hebben zo dicht bij zo’n gevaarte rustig foto’s te gaan nemen…
De tweede foto is dus zo’n prairiehond. Vrij onverstoorbaar mormel dat graag plat in het warme zand ligt te zonnen. Beest dat zich na enig geduld best laat aaien, maar z’n cavia-achtige tanden laat zien als kinderen zijn oogjes voor knikkers aanzien, of als (volwassen!) bezoekers zand gooien, of aan achterlijven trekken… tja.
De dierentuin is voor de dieren en als gast heb je je maar een beetje te gedragen.
