Het leven stond natuurlijk niet stil, toen m’n camera het begaf. Ik legde een en ander alleen niet meer vast. Of, nu ik even nadenk… er moeten nog wat foto’s staan op m’n geheugenkaartje dat ik aan Vosje leende voor haar reis naar de Westbank… Enfin, eer ik die eens terugheb. Er stond een close up van een prachtige – maar dode – mot op en een groene tomaat, die was verschenen aan een verstekeling-plant uit de supermarkt. Mooi, maar niet wereldschokkend.
Nee, eh, belangrijkste verandering afgelopen tijd was vooral die van baan.
Van het drie-hoog-achter op een bedrijventerrein in Zoetermeer bij Free Musketeers naar het stadhuis van Rotterdam. Niet allen de omgeving is beter. Het werk past me ook beter. Terug naar de roots, terug naar de politiek. Van grafisch vormgever naar medewerker van de SP-fractie op het stadhuis. Soms moeilijk – als mensen je bellen als laatste strohalm met superingewikkelde problemen, maar never a dull moment dus en als je deze mensen dan toch een stap verder kan helpen… Super leerzaam en bevredigend dus ook.
Dat die mensen bellen klinkt wat zwaar, maar het is maar goed dat ze dat doen. Ondanks de soms lastige vragen die ze stellen vind ik het echt leuk. Maar uit de papieren, rapporten en nota’s van het stadhuis zou je haast denken dat Rotterdam een paradijsje op aarde is. Helaas, de werkelijkheid is weerbarstiger dan al die stapels papier. En het is goed dat mensen de moeite willen nemen ons dat te laten weten.
En zeg nu zelf, rook je liever een pauzesigaretje bij deze fontein, of naast de goedereningang van de Etos in een winkelcentrum in Zoetermeer terwijl de randstadrail voorbijraast?
Oké, alweer tweeënhalf jaar geleden, maar ik zag ineens dat ik de mooiere foto’s van Kreta nog niet geplaatst had.
Voor als je verder klikt.
Read the rest of this entry »
De titel hierboven is meer ingegeven door verlangen dan door realiteit. Vorig weekend was ik in de Ardennen met Bert. Even er tussenuit, even buitenlands spreken, even heuvels in plaats van oneindig laagland. ‘s Avonds volgden we op tv de discussies over de patstelling over de bestuurlijke vernieuwingen in het land. Maar al wordt het land opgedeeld – wat ik toch niet hoop – dan gaan de Ardennen natuurlijk naar Frankrijk. Enfin, het blijft even ver rijden eer je op vakantie bent.
En, het moet gezegd: al wie beweert dat Walloniërs onaardig zijn, spreek ik met klem tegen. Niets dan gemoedelijkheid en behulpzaamheid.
Hieronder een paar mooie kieken.
Read the rest of this entry »
Soms vaart de Spido niet richting zee, maar juist de rivier op. Bijvoorbeeld voor de opera-voorstelling Orpheus. De foto’s van de voorstelling zijn zo goed als mislukt (flitsen hindert de spelers, niet-flitsen levert dus onscherpe plaatjes met mijn camera), maar vanaf de boot die ons van de ene scene naar de andere voerde – als voeren wij over de rivier de Styx, was het leuk knippen.
Hieronder Rotterdam vanuit een ander perspectief.
Read the rest of this entry »
Twee weken geleden was ik met de Rotterdamse SP-kaderscholing in Antwerpen. Eens in een andere omgeving discussieren dan in de zaal van een kantoorgebouw.
Aan het eind van de middag de stad in en de volgende middag een multiculturele rondleiding door de stad.
Hieronder een sfeerimpressie
Read the rest of this entry »
Dit is het stinkendrijke wijf van Stavoren. Waarom zeg ik ‘wijf’? Omdat ze aan al haar rijkdom niet genoeg had en meer en meer wilde. Ze stuurde er een schipper op uit om het aller- allerwaardevolste ter wereld naar haar toe te brengen. Dat zal vast in een jaar en een dag hebben gemoeten of in duizend en een nacht, maar daarover rept de legende niet.
Enfin, de schipper keerde terug met graan en woedend liet de vrouw het kostbaar goed in het water storten. ‘Te min!’ En om te bewijzen dat ze nooit aan de bedelstaf zou geraken, gooide ze haar eigen ring de zee in.
Een een visser ving een vis, en een visser sneed de vis open en vond daar de ring. En hij herkende meteen van wie de ring was en bracht hem terug naar het huis van het vrouwtje… en dat was het moment dat haar lot keerde en ze aan de bedelstaf geraakte.
Mooi verhaal, maar niet nieuw. Op school moest ik Herodotus vertalen, het verhaal van de tiran van Samos. Ook hij was rijk, te rijk. Dat kon niet goed blijven gaan… als de tiran niets deed om het lot te keren, zou hij ten prooi vallen aan hubris (overmoed). Dus gooide hij ver in zee dat wat hem het meest dierbaar was: zijn ring.
Ook in dit verhaal speelt een vis die te dom, dom, dom is om te veel aan wal te zwemmen en de kans loopt opgevist te worden, de hoofdrol. Een visser brengt de ring terug en het welvarend rijk van Samos valt ten prooi aan chaos, anarchie en armoede.
De wereld gaat niet ten onder aan overmoed en hebzucht, maar aan domheid, vrees ik.
Rotterdam – Opperdoes – monument Afsluitdijk – Makkum – Piaam – Gaast – Workum – Hindeloopen – Stavoren – Warns – Bakhuizen – Lemmer – Emmeloord – Lelystad – Hilversum – Rotterdam. Dat is de route die ik afgelopen zaterdag met Bert reed. Bijna 300 kilomter, en dat allemaal omdat ik nog nooit over de Afsluitdijk was gereden. Waarom zou ik ook? Enfin, onder de noemer ‘dingen die je eens in je leven gezien moet hebben’, zeg maar.
Hieronder een fotoverslag. Vooral de rit door Friesland was supermooi. Wat scheelde was dat we de snelweg na de Afsluitdijk verlieten, maar toch… ik snap niet dat Oane z’n roots heeft verlaten. Ik ga er vast nog eens terug voor een fiets- of wandelvakantie.
Read the rest of this entry »
Het bombardement op Rotterdam wordt aanstaande 14 mei weer herdacht. De Rotterdamse stadsdichters ‘De Woorddansers’ maakten er een prachtig gedicht over.
Hieronder een flardje film dat ik schoot op het 1 mei festival. De tekst is hier te lezen en hier vind je de clip die bij het gedicht hoort.
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=BjqZgiUH3fM[/youtube]
Ik stel voor om aanstaande 14 mei de brandgrens weer te verlichten, net als vorig jaar. En uit alle luidsprekers in de stad klinken dan niet de sirenes die we maandelijks testen, maar het gedicht Hinkstap op de Brandgrens.
Afgelopen 1 mei maakte ik foto’s van het festival dat de SP afdeling Rotterdam speciaal voor deze dag organiseerde op het Heemraadsplein.
Hier is een fotoverslag te zien of hier, maar hieronder staan ook een paar andere!
Read the rest of this entry »
Ik ben dol op vis. Even bakken met dille en afblussen met witte wijn en creme fraiche… wel de groene uit de viswijzer uiteraard.
Voordat ze op m’n bord belanden, vind ik het mooie wezens om te bekijken. Niet om zelf thuis in een vissenkom te hebben – dat zouden m’n twee katten TE leuk vinden – maar gewoon, zo nu en dan, in het wild, in de dierentuin of in een groot aquarium. In Bergen aan Zee is zo’n aquarium. Met een ongelooflijke hoeveelheid schelpen en een mooie collectie vissen.
Hoogtepunt is een bak met roggen. Nooit geweten dat die beesten het fijn vinden om geaaid te worden. Ik moest enige angst overwinnen om m’n hand in de bak water te steken. Maar ze vinden het echt tof, bedelen ook om aandacht door zich boven het water op te richten en te gaan flapperen met de vinnen. Bovenop voelen ze ruw aan, een beetje als schuurpapier, maar de onderkant is heel zacht en een beetje slijmerig. Kriebel je ze eenmaal op de buik, dan komen ze terug.
Maar er was nog veel meer moois te zien in Bergen aan Zee. Eetbaar, oneetbaar, bedreigd en niet bedreigd
