In 1999 werd Wijk aan Zee Cultureel dorp van Europa. Op een voormalig campeerterrein gaf Hoogovens kunstenaars de gelegenheid een beeldentuin te ontwerpen. Bedoeling was het contrast tussen industrie en dorp te verzachten. De kunstenaars zijn bij het maken ondergebracht in Wijk-aan-Zeese gastgezinnen. Ik had de begeleidende folder wel nodig om te ontdekken wat wat voorstelde… dat wel. Bovenstaand werk, een van de mooiere, vind ik, heet White Rhythm.
Hieronder de rest.
Elk strand is anders. Soms bestaat de kustlijn uit rotsen en keien, dan weer uit het zachtste zand. Soms liggen er kilo´s teer, dan weer is het maagdelijk als een witte, onberispelijke, onbetreden woestijn.
Het strand van Wijk aan Zee kenmerkt zich door het zicht op de Hoogovens, het ontbreken van teerplakken en de diversiteit aan schelpen. Vind je in Zeeland vooral mosselen (lekker, dat wel, en supervers te vangen), in Wijk aan Zee zijn er meer verschillende schelpen te vinden.
Erger nog dan een hekel aan duiven, heb ik een aversie tegen meeuwen. In de stad althans. Aan zee horen ze thuis en het krijsen roept heimwee op. Heimwee naar reizen die je nooit maakte, heimwee naar geliefden die onherroepelijk achter de horizon zijn verdwenen.
Toen ik onderstaande foto´s maakte was het vloed, dus voedertijd. De scheermessen en andere schelpen werden voor ons neuzen opengetikt en de inhoud verorberd.
Kort geleden was ik een lang weekend in Wijk aan Zee. Een aanrader, eerlijk gezegd. Misschien is de reden dat ik me er thuis voel omdat de industrie er – net als in Rotterdam – zo dicht op de kust ligt. Als je noordwaarts kijkt, zie je het Noord-Hollands Duinreservaat: zee, strand en duin, maar kijk je in tegenovergestelde richting, dan ontneemt het terrein van Hoogovens je het zicht. Hoewel, ontnemen, ik vind het wel wat hebben, die dikke rookpluimen in het landschap. Zeker ‘s nachts zorgt het voor een plaatje dat ook aan de Doomberg uit Lord of the Rings doet denken.
Vanaf het dakterras van het hotel was er maar half zicht op het terrein…
…maar vanaf het strand was het zicht op de dikke rookwolken fantastisch.
Al het omringende duinlandschap mocht niet betreden worden, want ‘kwetsbaar gebied’.
Enfin, nog 1 indrukwekkend plaatje dan…
Waar? Hieronder aan mijn voeten. Kwestie van de Euromast bestijgen. Okee, niet klimmen, maar per lift. Maar daar betaal je dan ook het ‘luttele’ bedrag van acht euro voor…
Normaal zou ik de trein nemen. Maar het leek me een goed idee zondag om de laatste griepbacillen uit m’n lijf proberen te fietsen. Het viel mee: ik hing niet al na een half uur amechtig over m’n stuur en onderweg ontdekte ik nog een minidorp.
Als je nog tijd hebt, ga dan deze week naar Heijplaat. En verwonder je over de Follies die her en der over de wijk verspreid te vinden zijn. Follies zijn architectonische grapjes. De bedenkers bekommeren zich absoluut niet over bruikbaarheid, wettelijke verordeningen, bouwbesluiten en – ! – welstandscommissies.
Bovenstaande Container Origami, ik verzin de titel niet, vind je direct aan de ingang van de wijk, naast de Waalhaven. Visitekaartje van de wijk, zou ik zeggen. Jammer dat de bouwwerken na volgende week weer verdwijnen.
Hieronder nog een paar mooie bouwsels en onderaan de webzijde van het project.
Deze vakantie heb ik in Rotterdam doorgebracht. Op pad met Edwin, hieronder. Mensen interviewen voor de jaarkrant die de SP-afdeling Rotterdam net heeft uitgebracht. Mensen die actief zijn in hun wijk en soms bijzondere initiatieven ontplooien. Na afloop slenterde ik door hun buurt om foto’s te maken die we ook voor de krant zouden kunnen gebruiken.
Het is een van m’n betere vakanties geweest. Rotterdam is mooi en de mensen die we spraken zonder uitzondering boeiend.
Oh ja, daarna volgde natuurlijk nog een paar dagen vormgeven en DTP’en. Ook weer eens leuk voor de afwisseling.
Meestal lukte het Edwin beter uit beeld te blijven ;-)
Hier kan je de hele krant in pdf-formaat lezen. En hieronder nog wat foto’s die om diverse redenen de krant niet haalden.
…omdat ik daar onderhand eens heenmoest, als kritisch publieke-omroepkijker.
Directe aanleiding was de tentoonstelling over Van Kooten en De Bie. Meesterlijke televisie maakten ze. Voor mij en mijn vriendjes en vriendinnetjes was geen maandagmorgenles op de middelbare school goed verstoord als we dat niet deden door het volhardend naspelen van scenes uit ‘Keek op de Week’ van de zondagavond ervoor.
Als we ‘de beurt’ kregen voor het reproduceren van het huiswerk, dan kon dit niet zonder dit duo. Vooral in te gaan op de vragen van de leraar, riepen we eerst door de klas: ‘Hee, zeg, hoor je dat? Ik ben genoemd! Ik ben genoemd, ja. Ja, ja, mijn naam waart rond. Zeg! En zeker op het terrein van vraagbeantwoording. Zeker! Wat was de vraag, zei u? Na, eh, dát u mij noemde, zeg maar?
Later – inmiddels politiek actief – smulde ik van Jacobse en Van Es, totdat de LPF voor een dejá vu zorgde… nou ja, toen smulde ik nog steeds maar gruwde van het feit dat geparodiëerde, platte, nontypes, ego’s, blaaskaken het voor het zeggen kregen in Nederland.
Enfin, inmiddels staan de zaken er in Nederland zo voor, dat ik hoop dat Geert Wilders nooit de alternatieve opdeling van Nederland, zoals voorgesteld door Jacobse en Van Es, voor de verschillende bevolkingsgroepen te pakken krijgt. Voor ik het weet moet m’n familie in Brabant me dan met een speciaal pasje in Rotterdam komen opzoeken… van die dingen, ja!
Enfin, genoeg ellende. Geniet hieronder van het geweldige gebouw waarin het Instituut geëept is.
Dit is onze grote zeeheld Piet Heijn. Z’n standbeeld staat in Delfshaven en ik heb me laten vertellen dat nogal wat Rotterdammers er zich druk om maken dat ‘ie niet met z’n gezicht naar zee staat. Ik maak me er veeleer druk om dat onze minister president ons oproept een voorbeeld te nemen aan dit soort historisch rapalje.
Heijn zelf moet nog hebben meegevallen, als ik Wikipedia moet geloven, maar hoe kan een leider van dit land serieus terugverlangen naar deze periode van oorlog, wetteloosheid, rooftochten en slavernij?