Wie naar Barcelona gaat, ontkomt niet aan de ‘Modernisten’, Gaudi en al zijn tijdgenoten. Ze bouwden – veelal in opdracht van rijke Barecelonese families – prachtige huizen in de toenmalige (eind 19de eeuwe) uitleggebieden van de stad, de wijk Eixample.
Hoewel de wijk rechttoe, rechtaan lijkt, merk je daar op straatniveau weinig van, behalve dan dat je niet snel verdwaalt. Hieronder nog meer moois. Later Casa Batllo in detail.
Meer modernsiten zien, klik hieronder.
Natuurlijk is er veel meer echt cultureels over Barcelona te vertellen, en dat volgt ook, later, als ik me door 1000 foto's heb geworsteld. Maar, voor de liefhebbers van het waterorgel in de Efteling, bij deze zijn grote broertje op de Plaza d'Espana. Houden Jessica en ik van kitch? JA!
Hieronder nog veel meer slechte smaak. Jammer dat ik er geen muziek onder kan zetten.
Vandaag en gisteren was ik bezig met Hevien. Hevien is elf jaar. Zij is geboren in Dokkum en woont al bijna vijf jaar in Rotterdam. Toch heeft zij nog geen verblijfsvergunning. De leerlingen van basisschool de Schalm en ook Defence for Children vinden dat dit niet kan. De SP steunt de actie en natuurlijk heb ik zelf ook m’n handtekening al gezet. Wil jij dat ook? Dat kan hier (ook voor meer info).
Ik was in eerste instantie heel blij dat RTV Rijnmond vandaag aandacht besteedde aan de actie, tot ik onderaan zag staan: ‘de redactie heeft de reactiemogelijkheid op dit bericht geblokkeerd’. Dan weet je genoeg, dan was de stroom racistische prietpraat op dit bericht niet te modereren, getuige 1 reactie die nog wel zichtbaar is ‘klein of groot jong of oud maak geen verschil, gewoon uitzetten dat ontmoedig dat er meer komen’.
Veel vaker wordt er – als het maar even over niet blanke Nederlanders gaat – op de fora van Rijnmond en AD Rotterdams dagblad op een dergelijke wijze gereageerd, waarbij de combinatie van de woorden ‘apenland’ en ‘ga terug’ niet van de lucht is. Let wel, in het geval van het Hevien-bericht moet het allemaal nog veel vreselijker zijn geweest, want normaal gesproken laten beide media de reacties gewoon staan.
Het deed me meteen denken aan een verhaal in Volkskrant Magazine van afgelopen zaterdag. Onder de titel ‘Hommmeles in Gieterveen’, werden het proces naar en het protest tegen de komst van een aantal minderjarige asielzoekers naar het dorp geschetst. 1 Boer-met-opvangelegenheid en de gemeente zijn voor en de dorpsraad – die beweren iedereen te vertegenwoordigen – zijn tegen. Dezelfde patstelling vaak als wanneer een gemeente een opvang wil neerzetten voor verslaafde ex-prostituees in een wijk. Zo ver niets nieuws.
Maar ik verslikte me echt in een stukje boterham van m’n ontbijt toen ik las dat een van de insprekers had gevraagd aan de wethouder: ‘Stel, ik loop door de dorpsstraat, en er staat ineens zo’n ding voor me?’ Mensen die over andere mensen spreken in termen als dingen…? Mensen die over andere mensen die nauwelijks ouder zijn dan Hevien (gelukkig heeft zij haar ouders nog) spreken in termen als dingen… hoeveel compassie moet ik hebben met mensen die het inlevingsvermogen hebben van een eendagsvlieg?
Ik schrok echt, want hoewel rascistische, xenofobe opmerkingen me woest maken, probeer ik altijd wel te onderzoeken door welke omstandigheden ze zijn ingegeven. Wie hangt racisme aan als ideologie, wanneer is het domheid, foute opvoeding, niet beter weten, nooit het dorp uitgeweest, nooit eens een gesprek met een niet-Nederlander aangegaan? Wie is simpelweg bang voor z’n eigen toekomst, als alles dreigt te veranderen?
Mijn analyse uit de losse pols: de eerste reactie is geplaatst uit angst (er komen er steeds meer, mag ik straks nog Nederlands praten), de dame uit het tweede voorbeeld heeft helaas meer therapie nodig. En ik hou niet van oog-om-oog, dus ik zal haar niet suggereren een paar maanden in het land van herkomst van een van de asielzoekers te gaan wonen. Ik zou aanraden: zeg eens ‘hoi’ tegen dat ‘ding’ als je door de dorpsstraat loopt. Grote kans dat die persoon geen ding blijkt maar gewoon ‘hoi’ terugzegt.
Net terug uit Barcelona kon ik vier paprikaatjes oogsten van mijn Appie-paprika-snoepplant. Nog in vakantiestemming heb ik ze gestoofd in wat olijfolie en sherry en ze vervolgens lauwwarm, slechts gekruid met wat zeezout, geconsumeerd… smaakte toch minder dan op het tarras in de schaduw van de Sagrada Familia :-(
Vandaag met een paar collega’s mee op het bootje van Remi. Nou ja, bootje, zeg maar boot.
Opstappen bij de Zandkreeksluis tussen het Veerse Meer en de Oosterschelde voor een tochtje onder de Zeelandbrug door naar de Roggeplaat, in de buurt van Neeltje Jans.
Mosselbank
Achter deze berg schelpen ligt ons avondeten verstopt onder de modder…
…kokkels, verser kunnen ze niet
Best blijven ze in het zoute water
Remi aan het roer onderweg terug
Onderweg spotten we een bruinvis(je)
Zeelandbrug
Voor we aanvallen op de kokkels ontdekken we langszij nog een kwalletje
Nog even en bovenstaande foto haalt de kaartenrekken van de touristenwinkels, althans, als het aan mij ligt. Ik vind windmolens namelijk wel mooi. Zeker als ze in formatie staan. Hieronder een beetje geposeerd in formatie.
Afgelopen donderdag was ik met Leo en een jounalist van Trouw op stap in Oud-Charlois, een van de Vogelaar-/Van der Laan-/aandachts-/pracht-/krachtwijken. Leerzaam en zo had ik meteen de tijd foto’s te maken voor onze jaarkrant. Onderweg stuitte ik op een leuk project: ‘Gouwe kinderen’. Kinderen uit de straat maken een soort eigen huisnummerbord. Idee is dat de straat meer van henzelf wordt, minder anoniem. Het project is uit 2006, dus vast niet van de ‘achterstandsgelden’ betaald, maar dat maakt niet uit.
Zijn dit soort projecten nu noodzakelijk om wijken er weer bovenop te helpen? Ja en nee. Eerst zullen gemeente en woningbouwcorporaties moeten investeren in simpelweg ’steen’. Eerst fatsoenlijke, betaalbare woningen in een mooie omgeving en aanpak van harde criminaliteit. En laten we niet vergeten dat het scheelt of mensen voldoende inkomen hebben en een kans op een goede opleiding. Is er dan nog geld over (en dat zou er over moeten zijn in mijn ogen) dan doe je ook mooie projecten als deze.
Dinsdag waren we BuurtCheck-uppen in Hoek van Holland. Eigenlijk is het raar dat dit dorp bij Rotterdam hoort, al sinds 1914, volgens Wikipedia. Het zou net zo goed zelfstandig kunnen zijn, als je het mij vraagt: Ik ontmoette er leuke, slimme mensen die goed weten waar het met het dorp heen zou moeten. Bovendien heeft Hoek van Holland heel andere problemen dan Rotterdam. Maar goed, het is nu eenmaal zo, dus ging de SP-fractie er – overigens met veel plezier – op werkbezoek.
Hieronder nog een paar impressies.
Vosje goes Gaza, had ik bijna willen tikken, want dat bekt lekkerder. Maar Gaza kom je als gewone sterveling niet in. Vosje organiseert dus een reis naar de overigen Palestijnse gebieden. Om te werven heb ik een flyertje voor haar gemaakt.
Nieuwsgierig? Lees dan hieronder even door.
Pluk is oud en dus ging hij stinken en kwijlen. Ik dacht: ‘Ach, hoort erbij. Hij eet nog goed, dus hij zal wel geen pijn hebben. Lammaar gaan. Oude mensen veroordeel je ook niet meteen tot het verpleeghuis als ze wat wankeler worden.’ Maar ik vond het toch minder leuk dat ik de poezen altijd op bed had toegestaan… En de eetlust verging als meneer kwam langsgewandeld bij mijn vers opgeschept bord avondeten…
Ik had een jaar eerder met het mormel naar de dierenarts moeten gaan. Hier ligt meneer nog bij te komen van de narcose: al z’n tanden kwijt, minus bovenhoektanden en 1 onderhoektand. Maar inmiddels is ie weer helemaal het mannetje: eet beter dan ooit, wast zich bovendien beter dan ooit en het gekwijl is tot 0 gereduceerd. Hij lijkt er zelf happier onder en ik ben dat zeker: ik ruik ‘em niet meer aankomen en zie een blije kat.