De dagen na de feestdagen vind ik altijd een drama. Buiten is het grijs en grauw, als het niet miezert en het duurt nog maaaanden eer de lente begint. Van de week was ik bij Bert en als screensaver kwamen zijn foto’s van Pere Lachaise voorbij… ‘Hee,’ dacht ik, ‘die van mezelf heb ik nooit geblogd’… maar ze passen bijzonder goed bij m’n stemming deze dagen.
Hieronder nog veel meer moois.
Pluk houdt niet van sneeuw. Zo veel is duidelijk. Ik ook steeds minder, trouwens. Terwijl ik kilo’s van m’n dakterras afschepte om ervoor te zorgen dat de bodem door het gewicht niet in de huiskamer van de benedenburen belandt, steekt meneer jammerend z’n neus om de deur: “Yuk, koud.” Vooruit dan, één poot om het te proberen en dan een tweede poot erbij om stevig te staan. Nog één jammer en dan snel weer naar binnen, mij alleen latend met m’n Sisyfusarbeid… want inmiddels dalen er nieuwe vlokken uit de lucht en ook de komende weken worden centimeters poedersuiker voorspeld.
En nu ik dit tik, bedenk ik dat er een boel gebeurd is, sinds de laatste post. Allemaal te groot voor het tafellaken en te klein voor het servet (of andersom, dit keer). Voor wie het interesseert, hieronder:
In Rotterdam doen we het zonder aanzienlijke problemen: een tunneltje boren voor een nieuwe metrolijn: die tussen Den Haag en Rotterdam. Bij mij achter zijn ze al lang heen en weer geweest met de boorkop voor de metrobuis en het station schijnt al af te zijn, maar wordt begin volgend jaar ook voor reizigers opengesteld. Goed nieuws. Ik hou wel van geen uitzicht op een metrostation maar wel de voordelen van een opstaphalte op 3 minuten loopafstand.
De bewonersvereniging hier in Blijdorp schreeuwde moord en brand over het nieuwe station. Dat zou junks aantrekken en er was er al 1 gesignaleerd! Ik zou zeggen, zet een extra slot op je deur als je het niet vertrouwt en maak een praatje met die junk en krijg ‘em zover dat ie afkickt of z’n leven op orde krijgt… of niet, als ‘ie niet wil.
Maar ook het Rotterdam Centraal is al jaren een bouwput. Het oude was al jaren veel te krap en er zijn wilde plannen voor het nieuwe. Lang niet zo architectonisch wild als ik had gewild, maar men kan het geld maar 1 keer uitgeven en Rotterdam kent groter problemen dan alleen een station, dus ik snap wel dat men switchte van champagneachtige glazen flats op het dak naar iets bescheideners. Nu moet je vanuit Den Haag nog een paar keer overstappen, maar met een jaartje sjees je van de reigerstad rechtstreeks naar Rotterdam-Zuid of Spijkenisse. Kom daar eens om in 020 ;-)
Het nieuwe metrostation is ook wel echt veel mooier. Ik ben niet bang uitgevallen, maar het vorige – dat in de jaren ’60 nog te boek stond als hypermodern – was niet veel meer dan een donker, eng uitgevallen tochtgat. Het nieuwe is helemaal mooi, vooralsnog… als ze die -tig beveiligers weghalen op zaterdagavond. Servicepersoneel kan ik goed hebben, maar als beveiligers op de proppen komen, denk ik meestal ‘wat is er hier voor vreselijks aan de hand, waar is de horde voetbalhooligans die ook mij kan aanvallen?’
Ik ben er dol op: ‘s nachts autorijden door de stad. Die stad mag dan Rotterdam zijn, maar ik neem ook genoegen met minder. Zelf rijden is leuk, maar beter is nog is het nemen van foto’s uit het raam. 99 procent mislukt natuurlijk maar dat mag de pret niet drukken. Luister, terwijl je deze foto’s kijkt even naar muziek van Einsturzende Neubauten en je snapt wat ik bedoel.
Deze serie heb ik helemaal niet ‘s nachts genomen, maar onderweg naar IJsselmonde, voor de SP-buurtcheckup. Maar vanwege zomertijd is het om 19.00 uur al donker. We bleken achteraf een grote omweg genomen te hebben op weg naar Speeltuinvereniging IJsselmonde… maar dat verkeerd rijden begon natuurlijk pas na de Erasmusbrug. Wie weet de weg op Zuid?
Onderweg langs de Kuip. Het zegt me weinig maar hij schijnt niet meer te voldoen. Een geheel nieuwe moet verrijzen langs de Maas. Prima, als de stad maar weer niet miljoenen hoeft bij te leggen. Als clubs commercieel willen opereren, dan moeten ze dat ook maar echt doen: eigen broek ophouden dus.
Vanmiddag ging Negri dood. Heel rustig eigenlijk. Drie keer niezen uit het niets en toen een klein niesje erachteraan en toen was het gedaan. Ik drentelde anderhalf uur lang tussen computer en poes-op-de-bank om me ervan te vergewissen dat ik het bij het rechte eind had. Ik zag haar oren-met-pluim toch echt niet bewegen, ik voelde toch echt geen hartslag meer, ze werd toch echt steeds kouder?
Helaas, ik had het bij het rechte eind, anders had ik wel een spurt naar de dierenarts getrokken. Pluk snapt er niets van en gaat nog even naast ‘er op de bank liggen. ‘Kunnen we niet nog een keer knokken om het plekje op de bank, het andere plekje op de bank, stoel, de andere stoel, voor de kachel, naast baas in bed, op het voeteneind, op de kop van het logeerbed, op het voeteneind?’ Sorry Pluk, over en uit, dit huis is weer geheel van jou. Oh, en ik mag erbij, af en toe, om blikjes voer open te draaien en uitbundig te aaien als het je uitkomt.
Gisteren was Pluk ook al zo toeschietelijk. Normaal zou ‘ie hebben aangevallen op de melk die ik Negri gaf. Nu bleef hij aan de zijlijn en ging daarna gezellig bij haar liggen. Negri kijkt arwanend op – wat moet jij hier, bijna op mijn plek – maar heeft geen zin meer om petsen op koppen uit te delen.
In betere tijden maakte Negri mijn tochtslang onschadelijk.
Ook was mijn administratie beter op orde toen zij er zich nog mee bemoeide. Wie springt er nu op schoot als ik zit te tikken achter m’n computer om me een kopstoot (sorry, kopje) uit te delen?
Enfin, ik wil mager, schonkig pluisje eigenlijk helemaal niet missen….
Maar het zij zo: dag lieve Negri-pluis.
Langs deze school fiets ik elke dag van werk naar huis. Ineens waren er mannetjes op een hoogwerker die het gebouw wit leken te gaan schileren. Maar het ging zo traag dat ik het niet zeker wist. Alles beter dan de verlepte blinde muur. Maar ineens was het werk gevorderd en was de muur wit… en weer een dag later stonden er contouren op van een schilderij… geweldig. Het bleek een deel van een veel groter geheel.Ik zou willen dat ze dat op veel meer plekken in Rotterdam deden: blinde muren versieren, vooral in Prins-Alexander wemelt ervan. Als het aan mij ligt met kunst of met mooi opklimmend groen. Vraag een kunstenaar of een klimop, passiflora of wilde wingerd, zeg maar.
Over deze kunstenaars was wel even wat te doen. Ze kwamen uit Sao Paulo en zouden Rotterdamse blinde muren mooi maken… daar hoorde ook het overschilderen bij van de Rotterdamse vuilverbrandingsoven… maar daar stond al een kunstwerk op! Niet dat dat mooi was, overigens. Ik krijg gelukkig de hype-berichten niet teruggevonden: uiteindelijk heeft men besloten dat de Brazilianen maar ergens anders moesten kwasten.
Wie naar Barcelona gaat, ontkomt niet aan de ‘Modernisten’, Gaudi en al zijn tijdgenoten. Ze bouwden – veelal in opdracht van rijke Barecelonese families – prachtige huizen in de toenmalige (eind 19de eeuwe) uitleggebieden van de stad, de wijk Eixample.
Hoewel de wijk rechttoe, rechtaan lijkt, merk je daar op straatniveau weinig van, behalve dan dat je niet snel verdwaalt. Hieronder nog meer moois. Later Casa Batllo in detail.
Meer modernsiten zien, klik hieronder.
Natuurlijk is er veel meer echt cultureels over Barcelona te vertellen, en dat volgt ook, later, als ik me door 1000 foto's heb geworsteld. Maar, voor de liefhebbers van het waterorgel in de Efteling, bij deze zijn grote broertje op de Plaza d'Espana. Houden Jessica en ik van kitch? JA!
Hieronder nog veel meer slechte smaak. Jammer dat ik er geen muziek onder kan zetten.
Vandaag en gisteren was ik bezig met Hevien. Hevien is elf jaar. Zij is geboren in Dokkum en woont al bijna vijf jaar in Rotterdam. Toch heeft zij nog geen verblijfsvergunning. De leerlingen van basisschool de Schalm en ook Defence for Children vinden dat dit niet kan. De SP steunt de actie en natuurlijk heb ik zelf ook m’n handtekening al gezet. Wil jij dat ook? Dat kan hier (ook voor meer info).
Ik was in eerste instantie heel blij dat RTV Rijnmond vandaag aandacht besteedde aan de actie, tot ik onderaan zag staan: ‘de redactie heeft de reactiemogelijkheid op dit bericht geblokkeerd’. Dan weet je genoeg, dan was de stroom racistische prietpraat op dit bericht niet te modereren, getuige 1 reactie die nog wel zichtbaar is ‘klein of groot jong of oud maak geen verschil, gewoon uitzetten dat ontmoedig dat er meer komen’.
Veel vaker wordt er – als het maar even over niet blanke Nederlanders gaat – op de fora van Rijnmond en AD Rotterdams dagblad op een dergelijke wijze gereageerd, waarbij de combinatie van de woorden ‘apenland’ en ‘ga terug’ niet van de lucht is. Let wel, in het geval van het Hevien-bericht moet het allemaal nog veel vreselijker zijn geweest, want normaal gesproken laten beide media de reacties gewoon staan.
Het deed me meteen denken aan een verhaal in Volkskrant Magazine van afgelopen zaterdag. Onder de titel ‘Hommmeles in Gieterveen’, werden het proces naar en het protest tegen de komst van een aantal minderjarige asielzoekers naar het dorp geschetst. 1 Boer-met-opvangelegenheid en de gemeente zijn voor en de dorpsraad – die beweren iedereen te vertegenwoordigen – zijn tegen. Dezelfde patstelling vaak als wanneer een gemeente een opvang wil neerzetten voor verslaafde ex-prostituees in een wijk. Zo ver niets nieuws.
Maar ik verslikte me echt in een stukje boterham van m’n ontbijt toen ik las dat een van de insprekers had gevraagd aan de wethouder: ‘Stel, ik loop door de dorpsstraat, en er staat ineens zo’n ding voor me?’ Mensen die over andere mensen spreken in termen als dingen…? Mensen die over andere mensen die nauwelijks ouder zijn dan Hevien (gelukkig heeft zij haar ouders nog) spreken in termen als dingen… hoeveel compassie moet ik hebben met mensen die het inlevingsvermogen hebben van een eendagsvlieg?
Ik schrok echt, want hoewel rascistische, xenofobe opmerkingen me woest maken, probeer ik altijd wel te onderzoeken door welke omstandigheden ze zijn ingegeven. Wie hangt racisme aan als ideologie, wanneer is het domheid, foute opvoeding, niet beter weten, nooit het dorp uitgeweest, nooit eens een gesprek met een niet-Nederlander aangegaan? Wie is simpelweg bang voor z’n eigen toekomst, als alles dreigt te veranderen?
Mijn analyse uit de losse pols: de eerste reactie is geplaatst uit angst (er komen er steeds meer, mag ik straks nog Nederlands praten), de dame uit het tweede voorbeeld heeft helaas meer therapie nodig. En ik hou niet van oog-om-oog, dus ik zal haar niet suggereren een paar maanden in het land van herkomst van een van de asielzoekers te gaan wonen. Ik zou aanraden: zeg eens ‘hoi’ tegen dat ‘ding’ als je door de dorpsstraat loopt. Grote kans dat die persoon geen ding blijkt maar gewoon ‘hoi’ terugzegt.
Net terug uit Barcelona kon ik vier paprikaatjes oogsten van mijn Appie-paprika-snoepplant. Nog in vakantiestemming heb ik ze gestoofd in wat olijfolie en sherry en ze vervolgens lauwwarm, slechts gekruid met wat zeezout, geconsumeerd… smaakte toch minder dan op het tarras in de schaduw van de Sagrada Familia :-(